«Όλοι μαζί μπορούμε!» από την Ευαγγελία Τσίγκου Α4

Όλοι μαζί μπορούμε!

Μια φορά και έναν καιρό υπήρχαν δύο νησιά γειτονικά και όμως ήταν το άσπρο με το μαύρο, η μέρα με την νύχτα! Ήταν η Γαλήνια και η Φουρτούνα, η Γαλήνια ήταν ένα ονειρεμένο νησί όπου επικρατούσε ευτυχία! Χαρούμενοι άνθρωποι, ανθισμένα λουλούδια, μελωδικά τιτιβίσματα από τα πουλιά και η θάλασσα ήταν πάντοτε γαλήνια. Η φουρτούνα ήταν ένα νησί μεσ’ την δυστυχία! Δεν υπήρχε ψυχή… Μόνο μαραμένα λουλούδια, γκρίζος ουρανός και….. φουρτουνιασμένη θάλασσα στην οποία δεν ζούσε ούτε ένα ψάρι, ούτε ένα φύκι. Ο λόγος για τον οποίο δεν υπήρχε ζωή στην Φουρτούνα ήταν επειδή κανείς δεν είχε ενδιαφερθεί να πάει να δημιουργήσει πολιτισμό σε αυτήν. Ώσπου μια μέρα ένα πλοίο καθώς αναχωρούσε από την Γαλήνια και περνώντας από την Φουρτούνα συνάντησε μια μεγάλη κακοκαιρία και ναυάγησε. Ο καπετάνιος που ήταν ευτυχώς μόνος του έπρεπε να κολυμπήσει ως την Φουρτούνα που ήταν το πιο κοντινό μέρος. Εκείνος όμως με κίνδυνο της ζωής του προτίμησε να κολυμπήσει ως την Γαλήνια παρόλο που ήταν δύσκολο να τα καταφέρει γιατί ήταν πιο μακριά.
Μετά από ώρες κολύμπι κουράστηκε, πείνασε, δίψασε, ήταν στα πρόθυρα κατάρρευσης μέχρι που ένα δελφίνι τον είδε από μακριά και «έτρεξε» να τον βοηθήσει. Μόλις έφτασε, τον πήρε στην πλάτη του και ξεκίνησε το ταξίδι! Μέχρι που ο ναυαγός κατάλαβε ότι τον πήγαινε στην Φουρτούνα και όχι προς τη Γαλήνια γιατί δεν είχε τόσες δυνάμεις. Άρχισε τότε να του φωνάζει και να του λέει «φύγε!». Το δελφίνι στενοχωρημένο έφυγε και ο ναυαγός άλλαξε πάλι πορεία. Την επόμενη μέρα τον βρήκε πάλι το δελφίνι σχεδόν λιπόθυμο και τον πήγαινε προς τη Φουρτούνα. Στα μισά της διαδρομής ο ναυαγός ξύπνησε και το ξανά διωξε θυμωμένα! Το δελφίνι λυπημένο ξαναέφυγε… Την τρίτη και τελευταία φορά ο ναυαγός ήταν τόσο εξαντλημένος που όταν τον πλησίασε το δελφίνι το άφησε να τον πάει ως την Φουρτούνα.
Μόλις φτάσανε αντίκρισε ένα σκοτεινό μέρος με γκρίζο ουρανό και φουρτούνα. Όμως κάτι αναπάντεχο συνέβη! Είδε ένα πουλάκι που έφτιαχνε την φωλιά του σε ένα ξερό δέντρο για να βάλει μέσα τα παιδιά του. Ο ναυαγός παραξενεύτηκε βλέποντας το με πόσο μεράκι έβαζε τα ξερά φύλλα το’ να πάνω στ’ άλλο. Όμως μετά κατάλαβε πως και οι άνθρωποι αυτό έπρεπε να κάνουν! Να αρχίσουν να χτίζουν, να φυτεύουν μέχρι να βγει ο ήλιος. Με τούτο και με εκείνο ζήτησε συγγνώμη από το δελφίνι και του ζήτησε αν μπορεί να πάει σε ένα άλλο νησί να ζητήσει βοήθεια. Όμως σε όποιο νησί και να πήγε όταν τους έλεγε να πάνε στην Φουρτούνα έβρισκαν δικαιολογίες έτσι ώστε να το αποφύγουν. Μονάχα ένα νησί δέχτηκε να βοηθήσει που ονομαζόταν «Αλληλεγγύη». Όταν έφτασαν βρήκαν τον ναυαγό και το πουλάκι παρέα να σφυρίζουν δίπλα στη φωλιά του. Στο τέλος ο ναυαγός διασώθηκε και μαζί με του «Αλληλεγγιώτες» διηγήθηκαν στους Γαλήνιους για τη Φουρτούνα και το μικρό πουλάκι. Τότε συναποφάσισαν να πάνε όλοι μαζί και να δημιουργήσουν ένα παραμυθένιο μέρος. Έπειτα από πολλή δουλειά δημιουργήθηκε μία πανδαισία με ήρεμη θάλασσα, πουλάκια να τιτιβίζουν, πολύ ήλιο, ανθισμένα λουλούδια και ανθρώπους ευτυχισμένους γι’ αυτό άλλαξε και το όνομα από Φουρτούνα ονομάστηκε «Φουρτούνα της ευτυχίας». Ωστόσο ο ναυαγός , το δελφίνι και το πουλάκι έμειναν οι καλύτεροι φίλοι. Τέλος ο ναυαγός κατάλαβε πως το μόνο που χρειαζόταν να γίνει ήταν η αρχή και η ομαδική προσπάθεια, το λεγόμενο «όλοι μαζί μπορούμε»!