Μικρές ιστορίες, μεγάλες εμπειρίες
Με αφετηρία τη Λογοτεχνία κάποιοι μαθητές διηγήθηκαν τις ιστορίες των οικογενειών τους, ιστορίες μετανάστευσης και προσφυγιάς.
1. Το 1991 ο μπαμπάς μου πήγε από τα σύνορα της Αλβανίας μέχρι τη Βέροια με τα πόδια, σε ένα ταξίδι που διήρκησε 3 μερόνυχτα. Εκεί παρέμεινε δύο μήνες και δούλεψε και μετά γύρισε πίσω στην Αλβανία με το λεωφορείο. Έπειτα το 1992 ξαναπήγε στη Βέροια για 2 μήνες και αυτό συνεχίστηκε για 6 χρόνια, διότι δεν είχε άλλο τρόπο να στέλνει τα χρήματα που μάζευε στην Αλβανία. Το 1998 πήγε στη Θεσσαλονίκη για να πάρει το τρένο που πήγαινε για την Αθήνα, όμως έμεινε εκεί μέχρι το 2012. Όλα αυτά τα χρόνια πήγε στην Αλβανία μία φορά, όμως εκείνη τη φορά γνώρισε τη μαμά μου, το 2005 δηλαδή, και έπειτα το 2008 την παντρεύτηκε.
Μετά ήρθαν μαζί στην Αθήνα και έμειναν από το 2010 μέχρι το 2012, τότε δηλαδή που γεννήθηκα και εγώ. Το 2012 γυρίσαμε όλοι στην Αλβανία λόγω της κρίσης και την επόμενη χρονιά, το 2013 γεννήθηκε και η αδερφή μου. Τον Δεκέμβριο του 2014 ο μπαμπάς μου πήγε πάλι στην Αθήνα, αλλά επειδή δεν έβρισκε δουλειά ξαναγύρισε πάλι πίσω και το 2015 έφτασε στα Χανιά όπου έμεινε για δύο χρόνια στην περιοχή Σπλάτζια. Τέλος, το 2017 μετακόμισε στη Νέα Χώρα όπου ήρθαμε εγώ με τη μαμά μου και την αδερφή μου και ζούμε εκεί μέχρι και σήμερα.
Ρεγκένα Ντοντάι Β2
2. Πριν από 100 χρόνια, δηλαδή το 1924, ο προπάππους μου με την οικογένειά του διώχτηκαν από τη Μικρά Ασία μαζί με άλλους Έλληνες λόγω των διωγμών που έγιναν από τους Τούρκους την εποχή εκείνη. Ήθελαν να εξαφανίσουν όλους τους Έλληνες από τη Μικρά Ασία. Ο προπάππος μου ήταν τότε 15 ετών και ο παππούς μου δεν είχε γεννηθεί ακόμα, αλλά του διηγήθηκε την ιστορία αργότερα ο μπαμπάς του. Τους είχαν βάλει όλους σε μικρές βάρκες και τους μετέφεραν στη Χίο. Εκεί έμειναν δύο χρόνια, ενώ έπειτα μεταφέρθηκαν στο Ηράκλειο της Κρήτης σε ένα μικρό χωριουδάκι, το Λαράνι. Δεν είχαν πάρει τίποτα μαζί τους από τη Μικρά Ασία διότι τους τα είχαν κλέψει όλα οι Τούρκοι. Το σπίτι στο οποίο εγκαταστάθηκαν στο Λαράνι ήταν Τούρκων που είχαν γυρίσει πλέον πίσω στην Τουρκία. Ήταν οι λεγόμενοι Τουρκοκρητικοί. Το μέρος όπου ο προπάππους μου έμενε στην Τουρκία λεγόταν Αλάτσατα 
και στο σπίτι του στο Λαράνι είχε μία μεγάλη φωτογραφία από εκείνη την περιοχή, η οποία του θύμιζε τα παιδικά του χρόνια.
Ζέφη Λιονάκη Β2
3. Ο πατέρας μου ήρθε στην Ελλάδα το 1996 από την πάνω Αλβανία στη Θεσσαλονίκη με τα πόδια. Μετά από μερικά χρόνια ο πατέρας μου έφερε και τη μάνα μου, δηλαδή το 2010. Μετά από ένα χρόνο έκαναν εμένα, αλλά ο πατέρας μου δεν είχε αρκετά λεφτά για όλους μας και για αυτό εγώ και η μάνα μου πήγαμε πίσω στην Αλβανία. Τρία χρόνια μετά ο πατέρας μου κατέβηκε στην Κρήτη και βρήκε μια δουλειά, ώσπου να μπορέσει να βρει και η μητέρα μου μία δουλειά. Ο λόγος που ο πατέρας μου ήρθε στην Ελλάδα είναι γιατί η δουλειά του στην Αλβανία περιοριζόταν κάθε μήνα και αυτό μας οδήγησε σε οικονομικά προβλήματα. Ο πατέρας μου ήθελε μία καλύτερη ζωή για την οικογένειά του και για αυτό ήρθε εδώ.
Αντουέλ Λίκα Β2
4. Ο πατέρας μου ήρθε στην Ελλάδα το 2000 μαζί με τον αδερφό του. Ο πατέρας μου ήταν 14 ετών και ο αδερφός του ήταν 17. Προσπαθούσαν 9 μέρες να περάσουν τα σύνορα. Ήρθαν στην Ελλάδα για μία καλύτερη ζωή, ενώ μετά από κάποια χρόνια πήγε μόνος του πάλι στην Αλβανία όπου έφτιαξε μία εταιρεία με λουκούμια. Τότε γνώρισε τη μητέρα μου και παντρεύτηκαν, δηλαδή το 2010, ενώ μετά από δύο μήνες περίπου ήρθαν στην Ελλάδα και ένα χρόνο αργότερα γεννήθηκα εγώ.
Αλιόν Τσάρα Β2
5.Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΊΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ
Όλα ξεκίνησαν το 1920 όταν η οικογένεια της προγιαγιάς μου έμαθε ότι τα τούρκικα στρατεύματα εισέβαλαν στον Πόντο (Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας).Φοβισμένοι πήραν τη δύσκολη αυτή απόφαση να εγκαταλείψουν την Τραπεζούντα προτού εισβάλουν οι Τούρκοι και τους πάρουν την κόρη ( την προγιαγιά μου ) που ήταν μόλις 3 χρονών κάτι που ήταν αρκετά συνηθισμένο φαινόμενο εκείνη την περίοδο .
Μάζεψαν τα πράγματά τους και ξεκίνησαν τον μακρύ δρόμο για τη Γεωργία που ήταν μέλος της τότε Σοβιετικής Ένωσης. Ο δρόμος ήταν μακρύς με πολλές δυσκολίες. Μετά από αρκετές μέρες ταξιδιού φτάσανε στην πανέμορφη πρωτεύουσα της Γεωργίας, την Τιφλίδα. Εκεί κάνανε μια στάση να ξεκουραστούν, διότι είχαν ακόμα αρκετό δρόμο για να πάνε στο οροπέδιο του Καυκάσου.
Μετά λοιπόν τη στάση τους ξεκίνησαν ξανά το ταξίδι για τον Καύκασο. Εκεί υπήρχαν χωριά τα οποία είχαν ιδρυθεί από Ποντίους που είχαν εγκαταλείψει τον Πόντο από πιο νωρίς. Αυτοί είχαν αναγκαστικά εγκαταλείψει τα χωριά τους στον Πόντο και κατέφυγαν εκεί για να ιδρύσουν από την αρχή τα χωριά τα οποία είχαν αφήσει. Η περιοχή που ήταν τα χωριά λεγόταν Τσάλκα. Κάποια από αυτά είναι το Μπαϊμπούρτ, η Σάντα, που είναι και το πιο δημοφιλές ποντιακό χωριό, το Μπεστασένι και η Τσάλκα που ήταν και πρωτεύουσα της περιοχής και για αυτό πήρε την ονομασία της και η περιοχή.
Η προγιαγιά μου και η οικογένειά της αποφάσισαν να μείνουν στο χωριό «Κιαράκ» στα ποντιακά ή αλλιώς «Γεράκι» στα ελληνικά. Μόλις έφτασαν λοιπόν εκεί, οι Πόντιοι τους υποδέχτηκαν με χαρά. Η ζωή εκεί ήταν εντελώς διαφορετική από σήμερα. Ήταν φύση και μόνο φύση. Η ζωή εκεί ήταν γεμάτη χαρά και κάθε καλοκαίρι υπήρχαν χαρές και πανηγύρια αφού γιόρταζε η εκκλησία του χωριού, Παναγία Σουμελά.
Η προγιαγιά μου έκανε και αυτή οικογένεια και απέκτησε και εγγόνια, ήταν όλα τέλεια, σύμφωνα με τις αφηγήσεις της. Τη δεκαετία του ‘90 η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε και ξέσπασε πόλεμος και στη Γεωργία. Τότε στην Ελλάδα κυβερνούσε το ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό τον Ανδρέα Παπανδρέου. Τότε το ΠΑΣΟΚ έκανε μια πρόταση στους Πόντιους να έρθουν στην Ελλάδα με χρήματα που θα τους έδινε η ελληνική κυβέρνηση για να έχουν μια κανονική ζωή χωρίς πολέμους.
Το 1997 ο παππούς μου με την οικογένειά του μετακόμισαν στην Ελλάδα και συγκεκριμένα εδώ στα Χανιά και από τότε ζουν εδώ και έχουν μια όμορφη ζωή. Όταν με ρωτάνε από πού είμαι απαντάω ότι είμαι Έλληνας του Πόντου και ποτέ δεν ξεχνώ ποιες είναι οι ρίζες μου και από πού κατάγομαι.
