Στον δικό μας κόσμο υπάρχουν κυνηγοί κατηγοριών. Οι κατηγορίες είναι οι S,A,B,C,D και η Ε. Η μεγαλύτερη είναι η S και η μικρότερη η Ε. Σήμερα λοιπόν με κάλεσε ο αρχηγός των S κυνηγών για ένα σημαντικό συμβούλιο. Αφού έφτασα στον χώρο που θα γινόταν, είδα τον Ξάντερ. Καθίσαμε μέσα στην αίθουσα και ο βοηθός του αρχηγού, ο Λουκ μας ανακοίνωσε πως βρέθηκε μια μάγισσα του μαύρου λίθου. Έπειτα άρχισε να μας λέει τα ονόματα των κυνηγών που επιλέχτηκαν για την αποστολή.
«Έχουμε διαλέξει 5 κυνηγούς που θα αναλάβουν αυτήν την υπόθεση. Αυτοί είναι: Η Λίνα, ο Αλεξάντερ, η Σιέλ, η Νόουβα και ο Κάρλος.»
Δεν περίμενα πως η πρώτη που θα διάλεγαν θα ήμουν εγώ. Επίσης χάρηκα που θα βρίσκεται ο Ξάντερ μαζί μου. Ο Ξάντερ είναι η μόνη οικογένεια που έχω. Όταν ήμουν δύο χρονών οι γονείς μου με είχαν δώσει για πειραματόζωο σε ένα εργαστήριο. Ήμουν ο πρώτος άνθρωπος που είχε δυνάμεις δαίμονα μέσα του. Αφού ήταν επιτυχές το πείραμα με κράτησαν σε ένα κλουβί. Δεν με μεταχειρίζονταν σωστά, δεν μπορούσα άλλο εκεί. Αποφάσισα να το σκάσω. Αφού δραπέτευσα, γνώρισα τον Ξάντερ. Τότε εγώ ήμουν 15 χρονών και εκείνος φαινόταν λίγο μεγαλύτερος από εμένα. Με πήρε και γίναμε αχώριστοι. Δεν θα μπορούσα χωρίς αυτόν.
Κατευθυνθήκαμε προς το μέρος όπου βρισκόταν η μάγισσα. Ήμουν μόνη με τον Ξάντερ οι άλλοι είχαν διασκορπιστεί σε άλλα σημεία. Η μάγισσα μας εντόπισε και μας επιτέθηκε, ήταν υπερβολικά δυνατή, ο Ξάντερ προσπαθούσε να με προστατέψει και να χτυπήσει την μάγισσα μόνος του. Η μάγισσα με χτύπησε στο κεφάλι καθώς άρχιζαν να κλείνουν τα μάτια μου πρόλαβα να δω τον Ξάντερ να έχει τραυματιστεί από τον λίθο της μάγισσας. Μετά από λίγο αφού βρήκα τις αισθήσεις μου είδα τον Ξάντερ κάτω… Η μάγισσα τον είχε κατασπαράξει. Τον πήρα σε μια εγκαταλειμμένη καλύβα εκεί τριγύρω. Δεν μπορούσα να τον κοιτάω, το δέρμα του γινόταν μαύρο από το δηλητήριο που είχε ο λίθος που του καρφώθηκε.
Περνούσαν μέρες, είχα επισκεφθεί όλους τους μάγους που υπήρχαν. Μέχρι που ο τελευταίος που επισκέφθηκα μου έδωσε ένα βιβλίο. Το βιβλίο περιείχε ένα ξόρκι με το οποίο θα καλούσα έναν άγγελο που θα μπορούσε να λύσει τα μάγια. Έκανα ό,τι μου έλεγε το ξόρκι και μετά είπα τα λόγια που έπρεπε. Ένας τεράστιος Άγγελος εμφανίστηκε μπροστά μου.. Του ζήτησα ό,τι ήθελα, μου είπε πως για να πραγματοποιήσει την επιθυμία μου έπρεπε να με κάνει δαίμονα. Θα έκανα τα πάντα για τον Ξάντερ, οπότε δέχθηκα.
Την επόμενη μέρα ο Ξάντερ ξύπνησε και ήταν καλά. Αφού ξύπνησε η μορφή μου δεν ήταν πια ίδια. Όταν με είδε δεν με αναγνώρισε. Αυτό με πλήγωσε. Προσπάθησα να του πω ποια είμαι αλλά είχε φύγει. Έτρεχα να τον προλάβω φωνάζοντας «Ξάντερ, περίμενε, εγώ είμαι!» αλλά εκείνος απαντούσε «Είσαι δαίμονας, δεν γίνεται!». Μετά από πολλά παρακάλια με πίστεψε! Αποφάσισα να μην του πω γιατί ήμουν έτσι. Με τον καιρό παρατήρησα τον εαυτό μου να αλλάζει χωρίς την θέληση μου. Ο Ξάντερ προσπαθούσε να μάθει τι είχε συμβεί μα δεν του έλεγα. Όταν γύρισα στο σπίτι και μπήκα στο δωμάτιο του βρήκα την φωτογραφία μας στο πάτωμα με ραγισμένη την κορνίζα ανάμεσα σε πολλά βιβλία μαγείας. Ο Ξάντερ ήταν και αυτός εκεί και κοιμόταν, κρατούσε ένα χαρτί που έλεγε « Μάθαμε για τον δαίμονα που κρατάς, φέρτ’τον στον αρχηγό αλλιώς θα έχεις κακό τέλος!» Θα με σκότωνε;
Το επόμενο πρωί άκουσα φωνές, έτρεξα σε αυτόν. Τον είχαν δέσει με σκοινιά και τον τραβούσαν. Πήγα να τον βρω. Κατευθύνθηκαν σε ένα γκρεμό. Άκουγα να λένε πως αν δεν τους πει πού είμαι θα τον πέταγαν κάτω. Ο Ξάντερ δεν θα άφηνε να πάθω κακό οπότε τον έριξαν. Έχασα τον έλεγχο του σώματος μου. Μεταμορφώθηκα σε κάτι που ούτε εγώ ξέρω τι είναι. Έσωσα τον Ξάντερ αλλά ο δαίμονας μέσα μου με κυρίευσε. Σκότωνα ό,τι κουνούσε, δεν μπορούσα να ελέγξω τον εαυτό μου. Όλοι εκτός από τον κυνηγό προσπαθούσαν να με σταματήσουν. Κάποια στιγμή έχασα την ενέργεια μου και έπεσα κάτω. Την επόμενη μέρα όταν ξύπνησα ήταν κοντά μου η Σιέλ. «Πού βρισκόμαστε, Σιέλ, τι είναι εδώ;» την ρώτησα. «Ήρεμα, Λίνα, θα τραυματιστείς με τις αλυσίδες!» μου είπε. «Πού είναι ο Ξάντερ;» την ρώτησα. «Βρίσκεται κάπου αλλού» μου απάντησε. Καθώς έφευγε σηκώθηκα και εγώ. Υπήρχε ένας καθρέπτης στο δωμάτιο. Κοίταξα τον εαυτό μου.. ήμουν πάλι εγώ!
Πέρασαν τρεις μέρες από τότε που είχα πάει να δω τον Ξάντερ. Μια μέρα μου είπαν ότι μπορώ να φύγω. Έτρεξα στον Ξάντερ. Τον βρήκα, δεν άντεξα, τον πήρα αγκαλιά και άρχισα να κλαίω. Είναι ο μόνος που έχω και θα έκανα τα πάντα για να είναι ασφαλής!
