Το 1828, σε διάσκεψη που έγινε στον Πόρο, ο Ι.Καποδίστριας παρουσίασε στις Μεγάλες Δυνάμεις ένα υπόμνημα το οποίο έδινε στην Ελλάδα την Ήπειρο, την Θεσσαλία, την Ρούμελη, τον Μόριά και διάφορα νησιά του Αιγαίου, συμπεριλαμβανομένης της Κρήτης. Το 1829, η διάσκεψη του Λονδίνου παραχώρησε λιγότερα εδάφη στην Ελλάδα από αυτά που ήλπιζε να λάβει ο κυβερνήτης, ενώ τα σύνορα τέθηκαν στη νοητή γραμμή Μαλιακού-Παγασητικού, ενώ το 1830 τέθηκε η νοητή γραμμή της πορείας του Αχελώου και του Σπερχειού ποταμού, όποτε το κράτος περιλάμβανε την Ρούμελη, τον Μόριά, τις Σποράδες και τις Κυκλάδες.

            Τελικά, το 1832 τα σύνορα Ελλάδας-Τουρκίας τέθηκε η γραμμή κόλπου Άρτας-Παγασητικού κόλπου. Η επόμενη εδαφική επέκταση του κράτους έγινε το 1863, ο νέος  βασιλιάς της Ελλάδας Γεώργιος Α, έφερε μαζί του στην Ελλάδα, ως χειρονομία καλής θέλησης από την Βρετανία, τα Επτάνησα, τα οποία προσαρτήθηκαν στον εθνικό κορμό. Έπειτα, το 1881, μετά τον πρόσφατο Ρωσοτουρκικό πόλεμο, η Ελλάδα, για να αντισταθμίσει τις βουλγαρικές βλέψεις για επέκταση στην Μακεδονία, απαίτησε -και τελικά απέκτησε- την Θεσσαλία και την Άρτα, συνορεύοντας πλέον με την Μακεδονία.

     Μέσα στον 20^ο αιώνα, η Ελλάδα διπλασιάστηκε σε μέγεθος, πληθυσμιακά και εδαφικά, πρώτα κατά τους βαλκανικούς πολέμους τα έτη 1912-13, οι οποίοι απέφεραν στην Ελλάδα την Ήπειρο, την Μακεδονία, την Κρήτη, και τα νησιά του Ανατολικού  Αιγαίου, πλην των Δωδεκανήσων (τα οποία ήταν υπό Ιταλική κατοχή από το 1911) της Ίμβρου και της Τένεδου. Επίσης την ίδια εποχή απελευθερώθηκε η Βόρειος Ήπειρος αλλά αργότερα εγκαταλείφθηκε, ύστερα από ιταλικές και αυστριακές πιέσεις. Με τις συνθήκες του Νεïγύ και των Σεβρών το 1919-20, αποκτήθηκαν η δυτική και ανατολική Θράκη, η Ίμβρος και η Τένεδος και η περιοχή της Σμύρνης. Με την συνθήκη της Λοζάνης, παραχωρήθηκαν οι περισσότερες από τις παραπάνω κτήσεις στην Τουρκία, πλην της  δυτικής Θράκης. Η τελευταία εδαφική επέκταση της χώρας μας έλαβε χώρα το 1947 με την συνθήκη του Παρισίου, με την οποία η Ελλάδα προσάρτησε τα Δωδεκάνησα.

Μπορεί το ταξίδι προς την εθνική ολοκλήρωση να ήταν μακροχρόνιο και δύσκολο, αλλά oi προσπάθειες απέδωσαν καρπούς ώστε να διαμορφωθεί η σύγχρονη Ελλάδα.

Δημοσθένης Ζήρος

Αρχικά, η τράπεζα θεμάτων, θα επεκταθεί και θα καθορίζει και τα τέσσερα θέματα των προαγωγικών και απολυτηρίων εξετάσεων και στις τρεις τάξεις του λυκείου. Η τράπεζα θα οργανώνεται από το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής. Προκαλεί προβληματισμό το γεγονός ότι οι καθηγητές που διδάσκουν τα εκάστοτε μαθήματα θα πάψουν να επιλέγουν έστω και ένα μέρος των θεμάτων των εξετάσεων.

Επίσης, προωθείται ανωνυμοποιημένη βαθμολόγηση των γραπτών, μέσω διαδικτυακής πλατφόρμας, με στόχο την διαφάνεια των βαθμολογιών. Οτιδήποτε σχετίζεται με την αξιολόγηση των μαθητών (τεστ, διαγωνίσματα, εργασίες, γραπτά εξετάσεων) θα ψηφιοποιούνται και θα μπαίνουν στον ψηφιακό φάκελο του μαθητή. Οι προφορικοί βαθμοί, από την άλλη πλευρά, θα ελέγχονται ως προς την απόκλιση από τα γραπτά του κάθε μαθητή.

Για τον υπολογισμό του βαθμού του εθνικού απολυτηρίου θα προσμετρώνται οι μέσοι όροι και των τριών τάξεων του λυκείου με διαφορετικό συντελεστή. Τα δύο πιθανά σενάρια είναι : 60%, 30% και 10% ή 50%, 35% και 15% για τους βαθμούς Γ’ , Β’ και Α’ λυκείου αντιστοίχως. Τέλος, το εθνικό απολυτήριο θα επηρεάσει σημαντικά και την βάση εισαγωγής στα ΑΕΙ, καταργώντας την ελάχιστη βάση εισαγωγής, η οποία είχε ως στόχο οι μαθητές με κακούς βαθμούς να μην περνάνε στα ΑΕΙ.

Αν και προσωπικά μπορώ να φανταστώ κάποια χρησιμότητα για μερικές από τις παραπάνω αλλαγές, αναρωτιέμαι κατά πόσο αυτές ενθαρρύνουν την έμφυτη ικανότητα του ανθρώπου να αναζητά γνώσεις, δηλαδή το πώς μπορεί να εμπνεύσει στα παιδιά την δίψα για μάθηση και την ευγενή άμιλλά και όχι την απλή βαθμοθηρία. Εκτός από τους βαθμούς, θα άξιζε να είχε και η απλή δίψα για γνώση την τιμητική της παρουσία στο εκπαιδευτικό σύστημα.

Δημοσθένης Ζήρος

Πώς γίνεται η εκπαίδευση;

Σήμερα, τα περισσότερα μαθήματα διδάσκονται με τον παραδοσιακό τρόπο: ο καθηγητής παραδίδει το μάθημα και οι μαθητές το σημειώνουν . Αν και αυτή η μέθοδος έχει τη χρησιμότητά της, πολλές φορές κάνει το μάθημα μονότονο και δεν αφήνει περιθώριο για δημιουργικότητα ή ενεργή συμμετοχή.

Ωστόσο, η τεχνολογία έχει ήδη αρχίσει να αλλάζει την εκπαίδευση. Διαδραστικοί πίνακες, ψηφιακές πλατφόρμες και διαδικτυακά μαθήματα κάνουν τη μάθηση πιο ενδιαφέρουσα και προσβάσιμη.

Πώς θα επηρεάσει η τεχνολογία;

Η εκπαίδευση θα επηρεαστεί έντονα από τις νέες επιστημονικές ανακαλύψεις και την ταχύτατη εξέλιξη της τεχνολογίας. Η τεχνητή νοημοσύνη θα λειτουργεί ως προσωπικός βοηθός μάθησης, προτείνοντας ασκήσεις και υλικο ανάλογα με τις ανάγκες κάθε μαθητή. Έτσι, το σχολείο δεν θα είναι απλώς ένας χώρος διδασκαλίας, αλλά ένα κέντρο εξερεύνησης, όπου η γνώση θα συνδέεται άμεσα με τις ανακαλύψεις του αύριο με ομαδικές εργασίες και μαθήματα που συνδέονται περισσότερο με την πραγματική ζωή.

Το μέλλον της εκπαίδευσης βρίσκεται στα χέρια μας. Ένα σχολείο που εμπνέει, καλλιεργεί δεξιότητες και δίνει χώρο στη δημιουργικότητα μπορεί να διαμορφώσει ανθρώπους έτοιμους να αντιμετωπίσουν κάθε πρόκληση.

Οι μαθήτριες

Μαριάννα Κρούστη, Αλεξάνδρα Μπόικου

Η Ferrari είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια ομάδα. Είναι ιστορία, παράδοση και τεράστια πίεση. Κάθε οδηγός που φορά τη κόκκινη φόρμα δεν αγωνίζεται μόνο για βαθμούς, αλλά και για την αποκατάσταση ενός μύθου που διψά για τίτλους. Ο Χάμιλτον ήρθε στο Μαρανέλο ως σωτήρας, με την εμπειρία και το κύρος ενός παγκόσμιου πρωταθλητή. Όμως, οι προσδοκίες αποδείχθηκαν δυσβάσταχτες.

Από τους πρώτους αγώνες φάνηκε ότι η προσαρμογή του στο μονοθέσιο της Ferrari ήταν προβληματική. Το οδηγικό του στυλ, το οποίο βασίζεται στη σταθερότητα, στην προβλεψιμότητα και στον απόλυτο έλεγχο, δεν ταίριαζε με ένα αυτοκίνητο που χαρακτηριζόταν από αστάθεια και περιορισμένο παράθυρο απόδοσης. Τα τεχνικά προβλήματα, οι λανθασμένες στρατηγικές επιλογές και η έλλειψη συνοχής στην ομάδα οδήγησαν σε απογοητευτικά αποτελέσματα.

Την ίδια στιγμή, ο teammate του κατάφερε να προσαρμοστεί ταχύτερα και να εκμεταλλευτεί καλύτερα τις δυνατότητες του μονοθεσίου. Οι συνεχείς ήττες στις κατατακτήριες δοκιμές και οι χαμένοι αγώνες άρχισαν να επηρεάζουν την ψυχολογία του Χάμιλτον. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, έδειχνε αβέβαιος, εκνευρισμένος και λιγότερο αποφασιστικός στις μάχες εντός πίστας.

Η ηλικία και η φυσική φθορά άρχισαν επίσης να παίζουν τον ρόλο τους. Αν και η εμπειρία του παρέμενε ανεκτίμητη, η Formula 1 εξελίσσεται συνεχώς και οι νεότεροι οδηγοί εμφανίζονται πιο επιθετικοί, πιο τολμηροί και χωρίς φόβο. Σε ένα περιβάλλον τόσο ανταγωνιστικό, ακόμα και οι θρύλοι δυσκολεύονται να παραμείνουν στην κορυφή.

Παρά την αγωνιστική του πτώση στη Ferrari, η κληρονομιά του Λιούις Χάμιλτον παραμένει αδιαμφισβήτητη. Η συγκεκριμένη περίοδος δεν αναιρεί όσα πέτυχε, αλλά προσθέτει ένα ανθρώπινο στοιχείο στην καριέρα του. Ίσως η μετακίνησή του να ήταν ένα ρομαντικό στοίχημα που ήρθε αργά. Όμως, ακόμα και μέσα από την πτώση, ο Χάμιλτον συνεχίζει να αποδεικνύει γιατί το όνομά του θα μείνει για πάντα χαραγμένο στην ιστορία της Formula 1.

 Αρθρογράφοι

Γιώργος Κουρογένης & Κωνσταντίνος Πυλαρινός

Πρώτον τους αφήνει να εκφραστούν ελεύθερα. Τα ρούχα και τα αξεσουάρ γίνονται μέσο για να εκφράσουν τις προτιμήσεις, τις αξίες και την προσωπικότητά τους. Τους διευκολύνει να ενταχθούν πιο εύκολα στην κοινωνία. Η υιοθέτηση ενός κοινού στυλ βοηθά στην ένταξη σε ομάδες και στην αίσθηση του «ανήκειν».

Κάποια από τα αρνητικά της αποτελέσματα είναι: η εξιδανίκευση εμφάνισης η εμμονή, δηλαδή με συγκεκριμένα σώματα και πρότυπα ομορφιάς μπορεί να οδηγήσει σε δίαιτες και διατροφικές διαταραχές. Η στερεοτυπική σκέψη η τυποποίηση των ανθρώπων σε ένα μοτίβο εμφάνισης και η πίεση να μοιάζουν σε μοντέλα ή celebrities. Και τέλος, η απώλεια ατομικότητας δηλαδή η υπερβολική μίμηση χωρίς κριτική σκέψη μπορεί να μειώσει την ατομική έκφραση.

Συνολικά, η μόδα είναι ένα δίκοπο μαχαίρι που προσφέρει δημιουργικές διεξόδους, αλλά και παγίδες ανασφάλειας και στερεοτύπων, απαιτώντας σωστή καθοδήγηση.

Αρθρογράφος

Μικαέλα Μπάρτζη

Η απάντηση είναι απλή! Θέλουμε όλοι να περάσουμε καλά! Αυτό έχει ,για την πλειοψηφία των ανθρώπων, να κάνει με αγορές ρούχων που θα φορέσουμε την παραμονή πρωτοχρονιάς , ανταλλαγή δώρων , πλούσια φαγητά κ.ά. Γενικότερα τα Χριστούγεννα αποτελούν το πρώτο διάλειμμα από τις δουλειές , το σχολείο μετά το τέλος του καλοκαιριού και όλοι θέλουμε να τα ζήσουμε . Όλα αυτά βέβαια στο πλαίσιο του καταναλωτισμού! Καλό είναι να επικεντρωνόμαστε αυτές τις μέρες στην προσφορά, την αγάπη, την αλληλεγγύη προς τον διπλανό μας! Να μάθουμε στα απλά και λιτά πράγματα. Να διατηρούμε το πνεύμα των Χριστουγέννων μέσα μας σαν θείο φως  που ανάβει και φωτίζει τους ανθρώπους που αγαπάμε !

Ο αρθρογράφος

Άκης Πέτρος

Οι νέοι χρησιμοποιούν τα social media για αρκετούς λόγους, όπως για διασκέδαση, για την διαμόρφωση της προσωπικής τους ταυτότητας, για την κοινωνικοποίηση και την διατήρηση των κοινωνικών τους σχέσεων. Εμφανίζονται σε διάφορες μορφές όπως το Facebook, το X (πρώην Twitter), το TikTok και το Instagram.

Θετικές επιδράσεις των μέσων κοινωνικής δικτύωσης στην ψυχική μας υγεία

Η χρήση των social media προσφέρει πολλά οφέλη. Αναλυτικότερα, οι χρήστες έχουν την δυνατότητα να δημιουργούν και να διατηρούν κοινωνικές σχέσεις με μεγάλο αριθμό ατόμων, ανεξάρτητα από την απόσταση που έχουν μεταξύ τους, καθώς και να επιλέγουν ανάμεσα από μεγάλο πλήθος κοινωνικών ομάδων , αυτήν που τους ταιριάζει και εκφράζει περισσότερο. Έτσι, έρχονται σε επαφή με άτομα από διαφορετικούς πολιτισμούς, διευρύνουν τις γνώσεις και αναπτύσσουν τους πνευματικούς τους ορίζοντες. Οι νέοι μπορούν να αξιοποιήσουν τις ευκαιρίες που προσφέρουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για την ελεύθερη έκφραση των ιδεών τους και την ενίσχυση της δημιουργικότητάς τους, αλλά και για εκπαιδευτικούς σκοπούς.

Η online επικοινωνία μεταξύ των εφήβων μπορεί να ενισχύσει την εξωστρέφεια και την αίσθηση ότι ¨ανήκουν¨ κάπου και να υποστηρίξει την προσπάθεια των εφήβων για την διαμόρφωση της ταυτότητάς τους.

Τα social media διευρύνουν τον αριθμό των ανθρώπων με τους οποίους ο χρήστης μπορεί να αναπτύσσει ποικίλες σχέσεις και διαφορετικά επίπεδα επικοινωνίας και βαθμούς οικειότητας (φίλοι, γνωστοί συγγενικά πρόσωπα, επαγγελματικές σχέσεις, διάσημοι κλπ).

Παρέχει τη δυνατότητα ενημέρωσης σε πραγματικό χρόνο για καθημερινές εξελίξεις και γεγονότα αφού οι ειδήσεις και οι πληροφορίες αναμεταδίδονται μέσω των χρηστών του διαδικτύου τη στιγμή που αυτές συμβαίνουν.

Συνιστούν δίαυλο για την ανταλλαγή απόψεων μέσω των πολιτών, την άσκηση κριτικής και τη συμμετοχή στον πολιτικό βίο, πράγμα που παραπέμπει κατά κάποιον τρόπο σε μία περισσότερο άμεση μορφή δημοκρατίας.

Εισάγουν τους χρήστες σε έναν εντυπωσιακό κόσμο ψυχαγωγίας, στον οποίο έργα τέχνης, προσωπικές δημιουργίες, παιχνίδια και διασκεδαστικές εφαρμογές είναι προσιτές σε όλους, χωρίς κόστος.

Αρνητικές επιπτώσεις των μέσων κοινωνικής δικτύωσης στην ψυχική μας υγεία

Παρόλου που τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν ένα χρήσιμο εργαλείο, η υπερβολική χρήση τους συνεπάγεται ένα σημαντικό αριθμό αρνητικών επιπτώσεων.  Έχει διαπιστωθεί ότι τα social media επηρεάζουν αρνητικά την αυτοεκτίμηση των εφήβων, την διάθεσή τους, την εικόνα που έχουν για το σώμα τους και αυξάνουν το άγχος.

Η υπερβολική έκθεση των ατόμων σε μη ρεαλιστικές εικόνες και πρότυπα ομορφιάς εξωτερικής εμφάνισης δημιουργούν το αίσθημα της ζήλιας/σύγκρισης και λανθασμένης αντίληψης σχετικά με τις ζωές

άλλων ανθρώπων. Τα κορίτσια είναι αυτά που επηρεάζονται περισσότερο, δημιουργούν στο μυαλό τους την εικόνα του ‘’ιδανικού’’ σώματος, βιώνουν δυσαρέσκεια για το σώμα τους, υιοθετούν μη υγιείς διατροφικές συνήθειες, με σκοπό την απώλεια βάρους.

Ακόμα, αν και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορεί να φαίνονται σαν ένα κανάλι μέσω του οποίου ο χρήστης αλληλεπιδρά με τον κόσμο, μπορεί να προκαλέσουν την απομόνωση τους. Έρευνες έχουν δείξει ότι η υπερβολική χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης αυξάνει το αίσθημα της μοναξιάς και ότι η μείωση τους μπορεί να είναι ευεργετική για τη γενική ευημερία.

Διαδικτυακός εκφοβισμός (cyberbullying): Σήμερα, ιδίως οι νέοι εκτίθενται στον διαδικτυακό εκφοβισμό μέσω των social media. Ακόμη και ένα αρνητικό σχόλιο μπορεί να είναι εξαιρετικά οδυνηρό για κάποιους και να έχει καταστροφικές συνέπειες. Τα άτομα που δέχονται διαδικτυακό εκφοβισμό συχνά παρουσιάσουν συμπτώματα όπως άγχος, κατάθλιψη, απώλεια της αγάπης για τον εαυτό και ανασφάλεια. Ο διαδικτυακός εκφοβισμός μπορεί να επηρεάσει όχι μόνο παιδιά και εφήβους αλλά και τους ενήλικες.

Επίδραση στην ποιότητα του ύπνου: Αν και συχνά έχουμε την αίσθηση ότι η πλοήγηση στο διαδίκτυο και κυρίως στα social media προτού κοιμηθούμε μας βοηθάει να χαλαρώσουμε και να ξεκουραστούμε, έρευνες δείχνουν ότι η χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης επεμβαίνουν στην ποιότητα του ύπνου, ειδικά όταν αυτή η χρήση γίνεται 30 λεπτά πριν την κατάκλιση.

Υποβιβάζει την έννοια της φιλίας -η οποία στηρίζεται στην αμοιβαιότητα και την αλληλεγγύη- συγχέοντάς τη συχνά με την απλά γνωριμία και κάποτε ούτε με αυτήν, αφού ο χρήστης δεν γνωρίζει πολλούς από τους «φίλους» του.

Επιπλέον, οδηγεί στον εθισμό του χρήστη, ο οποίος υποκαθιστά την πραγματική κοινωνική ζωή με την εικονική πραγματικότητα των διαδικτυακών σχέσεων και περιορίζει τα ενδιαφέροντά του στο τετράγωνο της οθόνης. Σε μια μελέτη από ερευνητές του Κέντρου Χαρτογράφησης του Εγκεφάλου του UCLA, διαπιστώθηκε ότι ορισμένες περιοχές του εγκεφάλου των εφήβων ενεργοποιούνται ως απόκριση στα likes στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με αποτέλεσμα να θέλουν να τα χρησιμοποιούν ακόμη περισσότερο. Η αποδοχή των εφήβων από τους άλλους λειτουργεί ως επιβεβαίωση της προσωπικής τους αξίας και ενισχύει την αυτοεκτίμησή τους.

Συμβουλές για σωστή χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης

Ο καθορισμός ενός ορίου στον χρόνο που αφιερώνει ο χρήστης στην οθόνη και η μη υπέρβασή του μπορεί να είναι μια καλή αρχή. Αν είναι δύσκολο να θέσει αυτά τα όρια σε καθημερινή βάση, μπορεί να ορίσει τη χρήση του ανάλογα με την ώρα της ημέρας.

Οφείλει να είναι προσεκτικός με ποιον ακολουθεί στους λογαριασμούς του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το να καταργεί τους λογαριασμούς που τον κάνουν να αισθάνεται άσχημα είναι ένα σημαντικό βήμα. Με αυτόν τον τρόπο, μπορεί να έχει πρόσβαση σε ποιοτικό περιεχόμενο που τον εμπνέει και τον παρακινεί αντί για περιεχόμενο που τον ωθεί ακούσια στη σύγκριση.

Καλό είναι να καθορίσει το στόχο του όταν εισέρχεται στους λογαριασμούς του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Να μην κοιτάει το νέο περιεχόμενο που προτείνουν οι αλγόριθμοι που έχουν σχεδιαστεί ειδικά για να αυξήσουν τη χρήση της εφαρμογής του.

Αν δυσκολεύεται να ξεφύγει από αυτόν τον κόσμο της συνεχούς διέγερσης μόλις ανοίξει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ας σκεφτεί το ενδεχόμενο να παγώσει τους λογαριασμούς του για λίγο και να κάνει ‘αποτοξίνωση’.

Η αρθρογράφος

Χαρά Αριστείδου

Αίτια αυτού μπορούν να αποτελέσουν παράγοντες που έχουν να κάνουν με το εργασιακό περιβάλλον. Τοξικοί συνάδελφοι, απαιτητικοί προϊστάμενοι και έλλειψη οργάνωσης μπορούν να δημιουργήσουν ένα «κοκτέιλ» αντίξοων συνθηκών που οδηγούν σταδιακά τον εργαζόμενο σε ψυχική και σωματική υπερκόπωση. Μια τέτοια κατάσταση έχει τη δυνατότητα να επιφέρει μέχρι και κατάθλιψη.

Στη συνέχεια, η οικονομική κρίση που βασανίζει την Ελλάδα πάνω από μία δεκαετία, έχει αφήσει πίσω της αμέτρητα θύματα ανεργίας. Έτσι, ο ταλαιπωρημένος εργαζόμενος πνίγεται από ενοχές, καθώς τα αρνητικά συναισθήματά του δεν εγκυροποιούνται από την κοινωνία, η οποία δεν δέχεται παράπονα από εκείνους που έχουν την “τύχη να δουλεύουν”.

Έπειτα, ένας άνθρωπος που έχει φτάσει στο σημείο της εργασιακής εξουθένωσης, έχει πρώτα ταυτιστεί με την εργασία του σε μεγάλο βαθμό. Είναι φυσικό επόμενο, βέβαια, εκείνος που θα συνδέσει την αξία του ως άνθρωπος με την αποδοτικότητά του στη δουλειά, να πλήττεται από υπερβολικό άγχος, του οποίου η αύξηση θα επηρεάσει αντιστρόφως ανάλογα την παραγωγικότητά του και τη διάθεσή του για εργασία. Στην Ελλάδα του σήμερα, η ανάγκη για τελειότητα και κατ΄επέκταση η τάση προς τη τελειομανία είναι ένα καθολικό φαινόμενο και μία βασική τροχοπέδη στην επαγγελματική ικανοποίηση.

Ολοκληρώνοντας, η απουσία του επαγγελματικού προσανατολισμού στους νέους είναι ένα από τα κυριότερα, ίσως, αίτια του «burnout». Εξετάζοντας το φαινόμενο από την εκκίνηση της επαγγελματικής σταδιοδρομίας των ανθρώπων, είναι γεγονός πως η λανθασμένη – ή μάλλον μη συμβατή με την προσωπικότητα του μελλοντικού εργαζομένου – επιλογή απασχόλησης έχει τη δύναμη να στρεσάρει, εξουθενώσει και καταβάλει ψυχικά και σωματικά τον καθένα.

Συμπερασματικά, το «σύνδρομο εργασιακής εξουθένωσης» αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα που μαστίζει τους περισσότερους ενήλικες της κοινωνίας μας και χρήζει άμεσης λύσης. Εξάλλου, ένα φαινόμενο που δηλώνει ως πραγματικότητα τόσο μεγάλη πληθυσμιακή μερίδα, δεν μπορεί παρά να συνιστά πανδημία. Το «burnout», όπως και οποιοδήποτε ζήτημα έχει να κάνει με την ψυχική υγεία της μάζας, χρειάστηκε χρόνια για να αναγνωριστεί ενώ σχεδόν καμία κίνηση δεν γίνεται από τους εργοδότες που να στοχεύει στην αντιμετώπισή του. Αυτός είναι ο λόγος που πρέπει να κινητοποιήσει τους εργαζόμενους – θύματα και μη του συνδρόμου – να ενεργήσουν ενάντια στην εργασιακή υπερκόπωση.

Η αρθρογράφος
Σίλια Κουτρουμπή

Δεν είναι ξεκάθαρο εάν τους άρεσαν οι ήχοι αυτοί ή εάν ήθελαν να πειραματιστούν. Ένα όμως είναι γνωστό, η μουσική αυτή μόνο σαν κανονική μουσική δεν ακουγόταν. Ήταν θορυβώδης, όχι σαν την rock ή την heavy metal, αλλά σαν να άκουγες έναν τσακωμό μεταξύ οικοδόμων, χρησιμοποιώντας διάφορα εργαλεία ως όργανα. Όποτε υπήρχαν στίχοι, ήταν τσιριχτοί, οι φωνές όμως, είχαν ποικιλία: άλλες φορές ήταν ψιθυριστές, άλλες θυμωμένες και τις περισσότερες φορές, τρομαγμένες. Δεν τραγουδούσαν τους στίχους, αλλά τους διάβαζαν όπως διαβάζει ο μέσος άνθρωπος ένα βιβλίο, μιλώντας για σκοτεινά θέματα όπως τους φόνους, βιασμούς, γενοκτονίες, ψυχολογικές ασθένειες, φασισμό και ότι άλλο αηδιαστικό ή άβολο μπορεί να υπάρξει. Οι παραστάσεις ήταν το κερασάκι στην τούρτα, όπως το περιγράφει ένας συγγραφέας “σαν να έβλεπες ένα ψυχικό άσυλο να παίζει μουσική με μέταλλα και τρυπάνια”.

Η βιομηχανική μουσική (Industrial music) είναι ένα είδος μουσικής που ξέσπασε στα μέσα με τέλη της δεκαετίας του εβδομήντα στην Βρετανία. Ο όρος δημιουργήθηκε από τον Μόντε Καζάζα και τους Throbbing Gristle που δημιούργησαν το δισκογραφικό οίκο Industrial Records. Οι Throbbing Gristle είχαν εμπνευστεί από την rock αλλά και την νέα τότε ηλεκτρονική μουσική όπως και από πιο παλιά πειραματικά είδη μουσικής τα οποια θεωρούνται πρότο-βιομηχανικά (proto-industrial) όπως την γαλλική Musique Concrète, οπού χρησιμοποιούνται διάφοροι εγγεγραμμένοι ήχοι για την δημιουργία ενός κομματιού λεγόμενο “κολάζ ήχου”, η ηλεκτροακουστική μουσική (electroacoustic) που χρησιμοποιούσε πρώιμες συσκευές επεξεργασίας ήχου για να αλλάξει τον ήχο ακουστικών οργάνων αλλά και την λεγόμενη μουσική θορύβου (noise music) που, όπως υπονοεί το όνομα, χαρακτηρίζεται από πολύ δυνατούς ήχους χωρίς ρυθμό, μελωδία ή αρμονία.

Εδώ παρουσιάζεται ένα αρκετά σημαντικό ερώτημα, γιατί αυτά τα παλαιότερα είδη πειραματικής μουσικής δεν θεωρούνται industrial όταν περιγράφουν ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά με αυτήν την μουσική; Εκτός από το γεγονός ότι, η Industrial έχει και εμπνεύσεις από πιο παραδοσιακά είδη μουσικής και χρησιμοποιούσε κανονικά όργανα όπως κιθάρες, βιολιά και μπάσο, αυτό που την κάνει τελείως διαφορετική από τις εμπνεύσεις τις είναι ότι παίζει τεράστιο ρόλο το θέμα των πολιτικών. Η ονομασία της όπως και το σλόγκαν της “Βιομηχανική μουσική για βιομηχανικό πολιτισμό” (Industrial music for industrial people) δεν είναι τυχαία. Αναφέρεται αρχικά σε έναν βιομηχανικό ή εργοστασιακό ήχο αλλά επίσης και στην κριτική της “βιομηχανικής κοινωνίας”. Η industrial κουλτούρα, που αποτελούταν από μουσική, παραστάσεις αλλά και εικαστικές τέχνες, ήταν σχεδόν πάντα πολιτική και αντιπαραθετική. Το όνομα σηματοδοτούσε κριτική της μαζικής παραγωγής και της συμμόρφωσης, ενδιαφέρον για την παράβαση ανθρώπινων δικαιωμάτων, τα θέματα ταμπού και την κοινωνική μηχανική, γοητεία με τους μηχανισμούς της εξουσίας, της επιτήρησης και της βιομηχανίας. Ο όρος Industrial σηματοδότησε επίσης την απόρριψη οργανικών, συναισθηματικών, ανθρωπιστικών μορφών μουσικής, του ρομαντισμού της ροκ και της ζεστασιάς της παραδοσιακής ενορχήστρωσης. Τοποθέτησε το κίνημα ως σκόπιμα αποξενωμένο, μηχανικό και αντιπαραθετικό. Με λίγα λόγια,Η λέξη industrial χρησιμοποιήθηκε επειδή το κίνημα επιδίωξε να αντανακλά και να ασκεί κριτική στους μηχανισμούς, τον θόρυβο, την αποξένωση και την τραχύτητα της σύγχρονης βιομηχανικής κοινωνίας, τόσο σε ήχο όσο και σε ιδεολογία. Το σλόγκαν θέλει να δείξει ότι “αυτός είναι το soundtrack του κόσμου του οποίου ζούμε, και όχι μία ριψοκίνδυνη και ρομαντικοποιημένη ψευδή εκδοχή του”.

Το τέλος της δεκαετίας του εβδομήντα σήμανε και το τέλος του πρώτου κύματος της Industrial, με καλλιτέχνες όπως τους Throbbing Gristle, Μόντε Καζάζα, SPK και Cabaret Voltaire, και ξεκίνησε ένα νέο κεφάλαιο στην Industrial μουσική. To δεύτερο κύμα χαρακτηρίζεται από την μετα-βιομηχανική μουσική (Post-Industrial) που κράτησε τον δυνατό, πειραματικό και μηχανικό ήχο αλλά σε συνδυασμό με άλλα, πιο παραδοσιακά είδη μουσικής όπως της rock, metal, pop, new wave, hip hop και άλλα. Η post-industrial είχε πολύ μεγαλύτερους αριθμούς σε πωλήσεις και ακροατές, σε αντίθεση με την industrial του πρώτου κύματος, η οποία έγινε γνωστή ως pure-industrial αργότερα, που είχε ένα πολύ μικρότερο “υπόγειο” ενδιαφέρον.

Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι η post-industrial δεν είναι είδος μουσικής αλλά μια συλλογή ειδών μουσικής. Η δεκαετία του ογδόντα χαρακτηρίζεται από έναν πιο ηλεκτρονικό ήχο με την ηλεκτρο-βιομηχανική μουσική (electro-industrial) με συγκροτήματα όπως τους Skinny Puppy, Front 242 και Front Line Assembly, ενώ η δεκαετία του ενενήντα, που θεωρείται και το τρίτο κύμα, είχε έναν πιο metal και rock ήχο με μπάντες όπως τους Godflesh, Nine Inch Nails και KMFDM. Η έναρξη της νέας χιλιετίας μέχρι και σήμερα έφερε το τέταρτο, και τελευταίο για τώρα, κύμα, που χωρίστηκε σε έναν ήχο βασισμένο στην pop, hip hop και την μουσική που παιζόταν σε club και rave, συγκροτήματα που προσπαθούσαν που είχαν εμπνευστεί από συγκροτήματα των προηγουμένων industrial κυμάτων και προσπαθούσαν να τα μιμηθούν όπως επίσης και λίγους καλλιτέχνες οι οποίοι προσπάθησαν να φέρουν πίσω τον δυνατό μηχανικό ήχο της κλασσικής industrial, ο οποίος είχε αραιωθεί αρκετά, σε συνδυασμό με νέες και πιο εξελιγμένες μεθόδους παραγωγής μουσικής. Δυστυχώς, η Industrial ήδη είχε παρακμή από τα τέλη της δεκαετίας του ενενήντα, με αποτέλεσμα η τωρινή κοινότητα να είναι επίσης υπόγεια σαν αυτή του πρώτου κινήματος, φυσικά όμως, σε μικρότερο βαθμό λόγω της ύπαρξης του διαδικτύου.

Η αραίωση του μηχανικού ήχου της industrial συνεχίζει να είναι ένα από τα μεγαλύτερα θέματα τσακωμού στην σημερινή κοινότητα. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι η Industrial, με τον συνδυασμό άλλων ειδών απέτυχε στην ίδια της την ιδεολογία του ότι “Ο κόσμος είναι μίζερος και δεν πρέπει να το κρύβουμε πίσω από γλυκανάλατα rock και pop τραγούδια”. Αντιθέτως, άλλοι πιστεύουν ότι η Industrial ήταν ένα πείραμα, μια αποστολή να παρουσιάσει το πως γίνεται να χρησιμοποιήσεις τους χειρότερους ήχους για να δημιουργήσεις μουσική, μιας και, ο λόγος που οι Throbbing Gristle έσπασαν ήταν επειδή “η αποστολή τους είχε ολοκληρωθεί”, άλλοι λένε ότι εμείς ήμασταν το πείραμα που μετατρέψαμε την σκληρή μουσική σε κάτι για όλους και άλλοι, λένε ότι επειδή η ιδεολογία της industrial ήταν κατά της σκλαβιάς της ανθρωπότητας στην βιομηχανία, εάν η industrial δεν άλλαζε ποτέ και γινόταν επαναλαμβανόμενη και αναμενόμενη, τότε θα παραβίαζε την ίδια της ιδεολογία.

Δημήτρης Σταθακάρος