ΜΠΟΥΚΟΥΒΑΛΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ, Α3.

Vincent’s Van Gogh property
Vincent van Gogh was a Dutch Post-Impressionist painter who is among the most famous and influential figures in the history of Western art. He created approximately 2100 artworks, including around 860 oil paintings, most of them in the last two years of his life. They include landscapes, still in life, portraits and self-portraits, and are characterized by bold, symbolic colors, and dramatic, impulsive and highly expressive brushwork that contributed to the foundations of modern art1. Born into an upper-middle-classfamily, Van Gogh drew as a child and was serious, quiet and thoughtful, but showed signs of mental instability. As a young man he worked as an art dealer, often travelling, but became depressed after he was transferred to London. He turned to religion, and spent time as a missionary in southern Belgium. Later he drifted in ill-health and solitude. He was keenly aware of modernist trends in art and, while back with his parents, took up painting in 1881. His younger brother, Theo, supported him financially, and the two of them kept up a long correspondence by letter1. Van Gogh’s art gained critical recognition after his death and his life story captured public imagination as an emblem of misunderstood genius

ΜΟΣΧΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ, Α3.

Vincent Van Gogh’s painting techniques

The worth of Vincent van gogh makes extraordinary use of the impasto technique.
The Dutch impressionist was famous for his bold experiments with paint . Impastoallowedhimtoconcentratevibrant colors and add emotions and movement to his paintings.
His painting techniques even revealed something about his mood . «Violent» moods, he wrote to his brother , required more impasto . When he felt calmer , his paint was not as thick .
This technique helped him illustrate the aspects of everyday life that fascinated him , from the profiles of little girls to the landscapes of his neighborhood .
Impastowashim main drawingtechnique but it was not the only one that he used. He employed pencil for preliminary and then combined it with a carpenters pencil. He liked to press hard and work on wet paper. A carpenter’s pencil has at least two different characteristics which distinguish it from other types of pencils. Firstly the shape of a carpenter’s pencil prevents it from rolling and secondly the lead must be strong enough to make a heavy mark .

ΠΟΥΛΙΟΥ ΕΥΗ, Α1.

ΓΕΩΡΓΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ, Α1.

ΓΡΑΜΜΕΝΑ ΒΑΣΙΛΙΚΗ, Α2.

ΜΟΝΑ ΟΛΓΚΕΡΤΑ, Α3.

ΜΟΣΧΟΠΟΥΛΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ, Α1.

ΜΠΑΜΠΑΛΟΥ ΕΛΙΖΑ, Α3.

ΜΠΕΚΑ ΗΛΙΑΝΗ, Α3.

ΜΠΟΓΙΑ ΡΑΦΑΕΛΑ, Α1.

ΜΠΟΥΣΚΑ ΚΑΤΕΡΙΝΑ, Α3.

ΝΗΣΕΛΙΤΗ ΦΑΙΗ, Α3.

ΠΑΡΑΣΧΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ, Α1.

ΤΡΙΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΣ, Α3.

ΤΣΑΝΤΗΛΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ, Α3.

ΧΥΚΟ ΓΚΡΑΣΙΕΛΑ, Α3.

Η τέχνη διακρίνεται για την οικουμενικότητα της. Αφορά τους πάντες, όχι μόνον γιατί καλλωπίζει το βίο του ανθρώπινου όντος, αλλά και επειδή εγείρει προβληματισμούς – προσωπικούς, κοινωνικούς, υπαρξιακούς ακόμα και πολιτικούς. Την τέχνη την κουβαλάμε επίσης όλοι μας. Θυμηθείτε μόνον την ικανοποίηση που εκλαμβάναμε σχεδιάζοντας στο σχολείο ένα δέντρο ή ένα σύννεφο, μία θάλασσα ή ένα λιβάδι, την ευαρέσκεια που νιώθαμε ακούγοντας τους πρεσβύτερους να χειροκροτούν θερμά τις εκάστοτε παραστάσεις στις οποίες συμμετείχαμε. Κι αν δεν ανελθήκαμε οι ίδιοι σε ανώτερες βαθμίδες, μεγαλώνοντας αποκτήσαμε την δεξιότητα να εκτιμάμε εκείνους που αφιέρωσαν το βίο τους σε ποικίλες ιδιομορφίες τέχνης και μεγαλούρχησαν, αναγράφοντας μία σπουδαία ιστορία με χρώματα, σχέδια, λέξεις, κινήσεις, φαντασία…Επιπροσθέτως η τέχνη είναι δημοκρατική – δεν είναι υποχρεωτικό να είναι κάτι υπό την αρέσκεια μας, φιλτράρεται μέσα από το προσωπικό κριτήριο του καθενός, που επιλέγει αυτό που κινητοποιεί το συναίσθημα του, είτε επρόκειτο για έναν πίνακα ζωγραφικής είτε για ένα βιβλίο, μία ταινία, μία θεατρική ή χορευτική παράσταση.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΟΣΧΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ ήταν γιος του Γιόχαν Γκέοργκ Λέοπολντ Μότσαρτ και της Άννα Μαρία Βαλμπούργκα Περτλ, γεννημένος στις 27 Ιανουαρίου 1756, στην οδό Getreidegasse, στον αριθμό 9, στο Σάλτσμπουργκ, την πρωτεύουσα της Αρχιεπισκοπής του Σάλτσμπουργκ στη σημερινή Αυστρία, τότε Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Ο Μότσαρτ βαπτίστηκε την επόμενη ημέρα της γέννησής του στον Καθεδρικό του Αγίου Ροβέρτου. Η πράξη της βάπτισης δίνει το όνομα του στα λατινικά, Joannes Chrysostomus Wolfgangus Theophilus Mozart. Τα δύο πρώτα ονόματα μαρτυρούν πως η ημέρα γέννησής του συνέπεσε με τη γιορτή του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου, ακολουθώντας έτσι την παράδοση της Καθολικής Εκκλησίας. Βόλφγκανγκ ήταν το όνομα του παππού του, από την πλευρά της μητέρας του, ενώ Τεόφιλους ονομαζόταν ο νονός του, Γιοάννες Τεόφιλους Πέργκμαϋρ, έμπορος στο επάγγελμα. Ο ίδιος χρησιμοποιούσε ενίοτε το γερμανικό όνομα Γκόττλιμπ αντί του Τεόφιλους, πιο συχνά όμως τα ιταλικά ονόματα Αμαντέο ή Αμαντέ.

Ο πατέρας του (1719-1787) ήταν από το Άουγκσμπουργκ. Ήταν αναπληρωτής διευθυντής της ορχήστρας στην αυλή του Αρχιεπισκόπου του Σάλτσμπουργκ, μέτριος συνθέτης και έμπειρος δάσκαλος. Τη χρονιά που γεννήθηκε ο Μότσαρτ, ο πατέρας του εξέδωσε ένα εγχειρίδιο για βιολί υπό τον τίτλο «Versuch einer gründlichen Violinschule», το οποίο γνώρισε ιδιαίτερη επιτυχία. Σε αντίθεση με τις συνθέσεις του, το εγχειρίδιο είχε διεθνή απήχηση και μεταφράστηκε στη γαλλική και ολλανδική γλώσσα.
Στην ηλικία των πέντε ετών, συνέθετε ήδη μικρά κομμάτια, τα οποία έπαιζε στον πατέρα του, ο οποίος τα κατέγραφε. Αυτά τα πρώτα κομμάτια, Κ. 1-5, καταγράφηκαν στο μουσικό βιβλίο Nannerl Notenbuch. Οι δεξιότητες του νεαρού Μότσαρτ υπήρξαν μοναδικές. Εκτός από την εξαιρετική τεχνική του στο πιάνο, στο όργανο και στο βιολί, είχε την ικανότητα να αποστηθίζει πληθώρα συνθέσεων με φαινομενική ευκολία, ενώ αξιοσημείωτη ήταν επίσης η ικανότητά του να αυτοσχεδιάζει πάνω σε ένα μουσικό θέμα χωρίς προετοιμασία. Παρουσιάστηκε στο κοινό, μαζί με την αδελφή του Μαρία. Άννα, σαν ένα «παιδί θαύμα», για πρώτη φορά το Σεπτέμβριο του 1761 στο Πανεπιστήμιο του Σάλτσμπουργκ.
Μερικά από τα ευρέως γνωστά μουσικά κομμάτια του- μουσικές συνθέσεις είναι: «Ο μαγικός Αυλός», «Requiem», «Η 40η Συμφωνία», «Eine Kleine Nachtmusik», «Οι γάμοι του Φίγκαρο», «Ντον Τζοβάννι», «Απαγωγή από το Σεράι» και πολλά άλλα.

Τα τρία τελευταία χρόνια της ζωής του Μότσαρτ (1789-91) ήταν καλλιτεχνικά και οικονομικά επιτυχημένα. Ο Μότσαρτ ήταν ασθενής ήδη από το τέλος του καλοκαιριού του 1791, αλλά στις αρχές Δεκεμβρίου σημειώθηκε δραματική επιδείνωση της ασθένειάς του, η οποία τον οδήγησε στο θάνατο. Το Ρέκβιεμ[21] (Requiem), μία παραγγελία του κόμη Φραντς φον Βάλζεγκ-Στούπαχ, έμεινε ημιτελές. Με εντολή της χήρας Κονστάντσε ανέλαβαν να το ολοκληρώσουν αρχικά ο Γιόζεφ Λέοπολντ Άυμπλερ και στη συνέχεια ο Φραντς Ξάφερ Σύσμαϊερ. Αυτή η μορφή του έργου εκτελείται, συνήθως, μέχρι σήμερα.

Την ονομασία Τρεις Ιεράρχες έχουν τρεις άγιοι και Θεολόγοι της Ορθόδοξης Χριστιανικής πίστεως, προστάτες των γραμμάτων και των μαθητών & της εκπαίδευσης, ο Βασίλειος ο Μέγας, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος και ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός ή Θεολόγος. Αναδείχθηκαν Πατέρες της Εκκλησίας και Άγιοι. Η γνώση και η δράση τους, τούς έδωσε τον τίτλο των Μεγίστων Φωστήρων, όπως ψέλνεται και στο τροπάριό τους: «Τους Τρεις Μεγίστους Φωστήρας Της Τρισηλίου Θεότητος…».

Οι εορτοι των Τριών Ιεραρχών καθιερώθηκε γύρω στα μέσα του 11ου αιώνα και στα χρόνια του Κωνσταντίνου Θ” Μονομάχου ή του Αλέξιου Α΄Κομνηνού από τον Μητροπολίτη Ευχαΐτων Ιωάννη Μαυρόποδα ο οποίος συνέθεσε τμήμα της Ακολουθίας για τους Τρεις Αγίους της Εκκλησίας[1]. Μέσα στην Ακολουθία ο Μαυρόπους υμνεί τη σημασία του έργου και την ποιότητα της δράσης τους και τονίζει τη σχέση της Τριανδρίας με τον Τρισυπόστατο Θεό για την Ορθόδοξη Εκκλησία.

«ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ»
Ο Μέγας Βασίλειος γεννήθηκε από αγίους Έλληνες Καππαδόκες γονείς το 330 μ.Χ. στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Ο πατέρας του, Βασίλειος, ασκούσε το επάγγελμα του καθηγητή ρητορικής στην Καισάρεια της Καππαδοκίας και η μητέρα του, Αγία Εμμέλεια, ήταν απόγονος οικογένειας αξιωματούχων. Σπούδασε στις περίφημες σχολές της Καισάρειας και αργότερα έκανε ανώτερες σπουδές στη Κωνσταντινούπολη. Το 351 μ.Χ. μετέβη στην Αθήνα όπου σπούδασε ρητορική, φιλοσοφία, αστρονομία, γεωμετρία και ιατρική. Μερικά χρόνια μετά αναδείχθηκε Αρχιεπίσκοπος Καισαρείας- Καππαδοκίας.

«ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ (ΝΑΖΙΑΝΖΗΝΟΣ)»
Ο Άγιος Γρηγόριος γεννήθηκε στο χωριό Αριανζός κοντά στη Ναζιανζό της νοτιοδυτικής Καππαδοκίας. ήταν Έλληνας Καππαδόκης θεολόγος που διατέλεσε Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως τον 4ο αιώνα μ.Χ. Θεωρείται ευρέως ως ο πιο ταλαντούχος ρήτορας μεταξύ των Πατέρων της Εκκλησίας. Ως κλασικά εκπαιδευμένος ομιλητής και φιλόσοφος του Ελληνισμού, κατάφερε να συνδυάσει τον Ελληνισμό με την πρώτη Εκκλησία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.Ο Γρηγόριος είχε σημαντικό αντίκτυπο στη διαμόρφωση της Τριαδικής Θεολογίας τόσο μεταξύ των Ελληνόφωνων όσο και με των Λατινόφωνων Θεολόγων και έγινε γνωστός ως «Τριαδικός Θεολόγος». Επίσης ήταν αδελφικός φίλος του Μεγάλου Βασιλείου.

«ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ»
Ο Άγιος Ιωάννης γεννήθηκε στην Αντιόχεια της Συρίας μεταξύ 344 και 354. Έδρασε στην ίδια πόλη, αλλά και στην Κωνσταντινούπολη και τελικά πέθανε εκδιωγμένος από την αυτοκρατορική αυλή το 407, λόγω του αυστηρού ελέγχου που της ασκούσε. Ο ίδιος συγκαταλέγεται ανάμεσα στις κορυφαίες εκκλησιαστικές προσωπικότητες, ένεκα του αξεπέραστου χαρίσματός του στην ομιλία. Διετέλεσε επίσης επίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, όπου διακρίθηκε για το σπουδαίο ποιμαντικό και φιλανθρωπικό έργο που διενήργησε.

Η εκκλησία μας, τιμάει αυτούς τους τρεις Άγιους ανθρώπους λόγω της μεγάλης και θεάρεστης προσφορά τους στα γράμματα, την παιδεία και την εκπαίδευση τη 30η Ιανουαρίου, εκάστου έτους.

Οι Μουσουλμάνοι αναφέρονται στο πρόσωπό της επίσης αποκαλώντας την Παρθένο Μαρία αλλά και χρησιμοποιώντας τον προσδιορισμό Σαϊντά που σημαίνει Κυρία. Η Παναγία κατέχει ιδιαίτερη θέση στην χριστιανική διδασκαλία και πίστη, ενώ αποτελεί σεβάσμιο πρόσωπο και στον Μουσουλμανισμό.

Οι αναφορές στο πρόσωπο της Παναγίας από την Καινή Διαθήκη ξεκινούν με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, δηλαδή την εμφάνιση στη Μαρία του Αρχαγγέλου Γαβριήλ και την μεταφορά της χαρμόσυνης είδησης ότι είναι η εκλεκτή για να φέρει στον κόσμο τον Υιό του Θεού, τον Ιησού Χριστό. Οι αναφορές συνεχίζονται καθ” όλη τη διάρκεια της περιγραφής της ζωής του Χριστού, από την Γέννηση μέχρι τη Σταύρωσή του. Σύμφωνα με την χριστιανική παράδοση, η Παναγία γεννήθηκε στην Ιερουσαλήμ. Ήταν κόρη του κτηνοτρόφου Ιωακείμ και της Άννας, που καταγόταν από το βασιλικό γένος του Δαυίδ. Η Άννα ήταν στείρα, όμως λύνεται η στειρότητα της και γεννάται η Παναγία. Η Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει το γεγονός αυτό της συλλήψεως στις 9 Δεκεμβρίου. Στα «απόκρυφα» κείμενα αναφέρονται τα Εισόδια, η Κοίμηση αλλά και η Ανάληψή της.[2]

Ο Δεκαπενταύγουστος για τους Έλληνες είναι το Πάσχα του καλοκαιριού μια από τις μεγαλύτερες γιορτές της Ορθοδοξίας. Οι Έλληνες τιμούν με μεγαλοπρέπεια, λαμπρότητα, αλλά και ευλάβεια την Κοίμηση της Θεοτόκου σε όλη τη χώρα. Αμέτρητα τελετουργικά, ήθη, έθιμα και παραδόσεις αναβιώνουν σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, όπου περισσότερα από 500 «Θεοτοκωνύμια» δηλώνουν τη λατρεία στο πρόσωπο της Παναγίας στο οποίο όλοι αναγνωρίζουν ότι πρόκειται για την μητέρα όλων των Χριστιανών. Στον Ελληνικό λαό η επίκληση της Παναγίας, είναι περισσότερο καθιερωμένη ως Θεοτόκο Μαρία, ή Μεγαλόχαρη, ή Παναγία.

Προσευχή προς τη Θεοτόκο:

«Την πάσαν ελπίδα μου εις Σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην Σου»

Στις 18 Δεκεμβρίου 2023, οι μαθητές και οι μαθήτριες της Α’ τάξης του ΓΕΛ ΜΕΛΙΚΗΣ είχαν την ευκαιρία μετά από την εισήγηση των Φιλολόγων του Σχολείου, κ. Αργυριάδου Α., κ. Ζίγρα Ε. και κ. Ταρασίδου Α. και στο πλαίσιο διδακτικής επίσκεψης που άπτονταν του θέματος «Τα φύλα στη Λογοτεχνία», να παρακολουθήσουν την κινηματογραφική μεταφορά του αριστουργήματος του Α. Παπαδιαμάντη , «Η Φόνισσα», στο Κινηματοθέατρο «ΣΤΑΡ» στη Βέροια.
Η ταινία καταφέρνει να αποτυπώσει τη σκληρή πραγματικότητα εκείνης της εποχής σχετικά με την καταπιεσμένη θέση της γυναίκας σε μία πατριαρχική κοινωνία, που μεγάλωνε τους άντρες με στερεότυπα και που τους έδινε το «άλλοθι» να φέρονται με κακοποιητικό τρόπο στις γυναίκες. Ταυτόχρονα περιγράφει την άγρια βία που άσκησαν οι γυναίκες προς γυναίκες (μάνα σε κόρη) για να μπορέσουν αυτές να αντέξουν την κακοποιητική συμπεριφορά που μελλοντικά θα εισέπρατταν. Η καθηλωτική ερμηνεία της πρωταγωνίστριας, Κ. Καραμπέτη που ενσάρκωσε με αριστοτεχνικό τρόπο τη σκληροτράχηλη προσωπικότητα της «Φραγκογιαννούς» κατάφερε να αναδείξει τις ολέθριες συνέπειες που είχε για το άνθρωπο η φτώχεια, οι στερήσεις και η έλλειψη παιδείας.

Ενδεικτικά παραθέτουμε κάποιες από τις κριτικές που συνέταξαν οι μαθητές του Α3, όπου διακρίνεται ο προβληματισμός, ο θαυμασμός για την ταινία που παρακολούθησαν.

«Το αριστούργημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη παίρνει ζωή μέσα από την εκπληκτική ερμηνεία της ΚαριοφυλλιάςΚαραμπέτη και τη σκηνοθεσία της Εύας Νάθενα. Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές που βοήθησαν στα γυρίσματα της ταινίας και ιδιαίτερα στον Παναγιώτη Βασιλάκη που κατάφερε να αποτυπώσει την άγρια ομορφιά της Σκιάθου. Ιδιαιτέρως θα πρέπει να μνημονεύσουμε και τη ρεαλιστική απεικόνιση μίας άγνωστης για εμάς πραγματικότητα που μας συνεπήρε και μας προκάλεσε ανάμεικτα συναισθήματα. Πολλά συγχαρητήρια»!

Μπουκουβάλας Γιώργος, Α3

«Η «Φόνισσα» του Α. Παπαδιαμάντη είναι ένα συναρπαστικό διήγημα γεμάτο συναισθήματα. Εξιστορεί την ιστορία μιας νεαρής γυναίκας που βιώνει τη φτώχεια και αναγκάζεται να παντρευτεί ένα άντρα που δεν αγαπά. Μέσα από το έργο, αναδεικνύονται θέματα , όπως η αδικία και η απελπισία. Ιδιαιτέρως με συγκίνησε και με έκανε να σκεφτώ και να προβληματιστώ η σκληρότητα των ανθρώπων απέναντι στο γυναικείο φύλο και μου προκάλεσε συναισθήματα, όπως θλίψη και οργή γιατην εκμετάλλευση που υφίστατο η γυναίκα μέσα σε μία ανδροκρατούμενη κοινωνία».

Νησελίτη Φαίη, Α3

«Η ταινία «Φόνισσα» που είναι μεταφορά από το βιβλίο του Α. Παπαδιαμάντη ήταν πολύ ενδιαφέρουσα ταινία, αρχικά για τη στοχευμένη επιλογή των ηθοποιών, κυρίως της ΚαριοφυλλιάςΚαραμπέτη αλλά και των υπολοίπων, οι οποίοι ανταπεξήλθαν στις ιδιαίτερες απαιτήσεις του ρόλου τους. Επιπλέον το σκηνικό που προερχόταν από μία άλλη εποχή μας ταξίδεψε στην πατριαρχική περίοδο που σε συνδυασμό με τις ερμηνείες και το σενάριο έκαναν την εμπειρία μας ακόμη πιο καθηλωτική. Το τέλος ήταν συγκλονιστικό, καθώς δεν το περιμέναμε και με αυτόν τον τρόπο αποκαλύφθηκε μια άλλη πλευρά της κεντρικής πρωταγωνίστριας, την οποία την έκρυβε πίσω από το τραχύ παρουσιαστικό της. Με εντυπωσίασε ιδιαίτερα και η σκηνή του γάμου της, όπου φάνηκε η βιασύνη να διωχθεί μία γυναίκα από το σπιτικό της με όσο το δυνατόν μικρότερη προίκα».

Μπάμπαλου Ελίζα, Α3

«Η ταινία «Φόνισσα» μας μετέφερε σ” ένα απομακρυσμένο νησί γύρω στο 1900, όπου η κεντρική πρωταγωνίστρια, η «Χαδούλα» παγιδευμένη μέσα στην πίκρα της από την απόρριψη της μητέρας της, αγωνίζεται να επιβιώσει μέσα σε μία πατριαρχική κοινωνία. Μου έκανε εντύπωση η κατανοητή γλώσσα, η οικονομία στο λόγο και το γεγονός ότι η ταινία διατηρεί την αγωνία του θεατή μέχρι το τέλος. Η ταινία αξίζει και γιατί μας προσφέρει πληροφορίες για θεσμούς που ήδη έχουν παρέλθει, όπως ο θεσμός της προίκας που συνόδευε τη γέννηση ενός θηλυκού μέλους και θεωρούνταν ιδιαιτέρως επαχθής για την οικογένεια, η οποία αντιμετώπιζε το γεγονός ως δυσοίωνο μαντάτο».

Μοσχόπουλος Γιώργος, Α3

Η «Φόνισσα» του Α. Παπαδιαμάντη, ένα έργο με βαθύ νόημα, παρουσιάζει μία γυναίκα να έχει μεγαλώσει σ’ ένα ανδροκρατούμενο περιβάλλον με μία αυταρχική μητέρα και με την αντίληψη ότι τα γυναικεία μέλη είναι βάρος για την οικογένεια, αφού πρέπει να προικιστούν. Η ταινία μ’ εντυπωσίασε, γιατί δείχνει το σκληρό πρόσωπο της πρωταγωνίστριας «Χαδούλας», η οποία οδηγείται στη δολοφονία μικρών κοριτσιών με τη δικαιολογία ότι τα σώζει από τις δύσκολες καταστάσεις που πρόκειται να έρθουν. Αυτό όμως που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση δεν είναι η αυτοκτονία της «Χαδούλας» αλλά η κίνηση που έκανε η εγγονή της πρωταγωνίστριας, όταν πήρε τη μαγκούρα της γιαγιάς της για να συνεχιστεί η παράδοση.

Ειρήνη Φερχάτι

Η πληροφορική μπορεί επίσης να γίνει αντιληπτή ως η επιστήμη που ερευνά θεωρητικές μεθόδους και πρακτικούς μηχανισμούς διαχείρισης πληροφοριών. Η τεχνολογία πληροφοριών και επικοινωνίας άρχισε να λαμβάνει χώρα ευρέως μετά το 1970, με αποτέλεσμα σημαντικές κοινωνικές, οικονομικές και τεχνολογικές αλλαγές σε διεθνές επίπεδο.

Το 1957 επινοήθηκε ο όρος informatik από τον Γερμανό επιστήμονα Καρλ Στάινμπουχ (Karl Steinbuch), ο οποίος εξέδωσε μία εργασία με τίτλο Informatik: Automatische Informationsverarbeitung («Πληροφορική: Αυτόματη Επεξεργασία Πληροφοριών»). Από εκεί προέκυψε κατόπιν, ως δάνειο, η αγγλική λέξη informatics (=πληροφορική). Την ίδια περίοδο στις ΗΠΑ, ο όρος computer science (=επιστήμη υπολογιστών) εμφανίστηκε γραπτώς το 1959 σε επιστημονικό άρθρο ο συγγραφέας του οποίου ζητούσε την ίδρυση «Σχολής Επιστημών Υπολογιστών» (School of Computer Sciences), κατ” αναλογία με τη «Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων» του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ που είχε ιδρυθεί το 1921. Το προτεινόμενο όνομα δικαιολογούνταν με το σκεπτικό ότι αυτή η «επιστήμη υπολογιστών», όπως η «επιστήμη διαχείρισης» (η σημερινή επιχειρησιακή έρευνα) είναι εφαρμοσμένος και διεπιστημονικός γνωστικός τομέας, αλλά με όλα τα χαρακτηριστικά ενός διακριτού ακαδημαϊκού πεδίου. Οι εν λόγω προσπάθειες ευοδώθηκαν και αρκετά Πανεπιστήμια στις ΗΠΑ άρχισαν να ιδρύουν τμήματα πληροφορικής υπό τον τίτλο «Επιστήμης Υπολογιστών», με πρώτο το Πανεπιστήμιο Περντιού το 1962.

Πηγή Wikipedia