Η ιππασία στη ζωή μου – από τριών χρονών μέχρι τον πρωταθλητισμό
Της μαθήτριας του Α1, Καλπαξίδου Κικής
Η σχέση μου με τα άλογα ξεκίνησε πριν καλά-καλά καταλάβω τον κόσμο γύρω μου. Ήμουν μόλις τριών χρονών όταν ανέβηκα πρώτη φορά στη σέλα. Δεν θυμάμαι πολλές λεπτομέρειες από εκείνη την ηλικία, αλλά θυμάμαι καθαρά την αίσθηση: ένα μείγμα δέους, χαράς και κάτι σαν οικειότητα, λες και το άλογο με περίμενε. Από τότε, τα άλογα δεν έφυγαν ποτέ από τη ζωή μου. Όσο κι αν δοκίμασα να ασχοληθώ με άλλα αθλήματα, κανένα δεν κατάφερε να με γεμίσει έτσι.
Τα τελευταία τέσσερα χρόνια αποφάσισα να πάω την αγάπη μου ένα βήμα παραπέρα: να ασχοληθώ με τον πρωταθλητισμό στην ιππασία, και συγκεκριμένα στην ιππική αντοχή. Είναι ένα άθλημα ιδιαίτερο· δεν έχει να κάνει μόνο με την αντοχή και την τεχνική του αναβάτη. Στην πραγματικότητα, ο κυρίως αθλητής είναι το άλογο. Εμείς απλώς το καθοδηγούμε, το στηρίζουμε και προσπαθούμε να διαβάσουμε τις ανάγκες του πριν καν μας τις δείξει. Γι’ αυτό, εδώ και χρόνια, φροντίζω τα άλογά μου περισσότερο κι από τον ίδιο μου τον εαυτό, γιατί χωρίς αυτά τίποτα δεν θα είχε νόημα.
Η ιππική αντοχή δεν είναι απλά χιλιόμετρα. Είναι χαρακτήρας, συνεργασία, και μια σχέση απόλυτης εμπιστοσύνης με ένα ζώο που σε “ακούει” χωρίς να μιλά. Είναι εκείνη η γαλήνη όταν νιώθεις τον ρυθμό του αλόγου να περνάει μέσα από σένα. Και είναι και αυτές οι στιγμές σαν εκείνη της φωτογραφίας που σου θυμίζουν γιατί όλη αυτή η προσπάθεια αξίζει.
Για μένα η ιππασία δεν είναι απλώς ένα άθλημα. Είναι τρόπος ζωής, κομμάτι της καθημερινότητάς μου, αλλά και κομμάτι του εαυτού μου. Και όσο έχω τα άλογά μου δίπλα μου, ξέρω ότι αυτό το ταξίδι μόλις ξεκινά.
Επιμέλεια: Γεωργία Αλβανίδου
