Πώς είναι να ανεβαίνεις στη σκηνή; Τι νιώθεις λίγο πριν ανοίξει η αυλαία; Στις παραγράφους που ακολουθούν, μαθητές του σχολείου μας μοιράζονται τις δικές τους αυθεντικές εμπειρίες από τη θεατρική παράσταση “Καλά Χριστούγεννα, αγαπητέ μου Τσάρλι”.
Αντώνης Νικολόπουλoς:
Στη θεατρική παράσταση που έπαιξα ένιωθα πολλά έντονα συναισθήματα. Από τη μία είχα αγωνία για να πάνε όλα καλά και φοβόμουν μήπως ξεχάσω τα λόγια μου πάνω στη σκηνή. Όμως, πιο δυνατή από τον φόβο ήταν η ανυπομονησία μου να βγω μπροστά στο κοινό και να παρουσιάσω κάτι στο οποίο είχα αφιερώσει πολλή προσπάθεια και χρόνο. Ήταν μια μοναδική εμπειρία γεμάτη ένταση, συγκίνηση και ενθουσιασμό, που θα θυμάμαι για πάντα.
Ηλίας Ντογαντζής:
Η συμμετοχή μου στο θεατρικό «Τσάρλι Μπράουν» υπήρξε μια εμπειρία που θα θυμάμαι για πάντα. Από την πρώτη στιγμή που πήρα μέρος στο θεατρικό, ένιωσα πως μπήκα σε έναν κόσμο γεμάτο φαντασία. Με τη βοήθεια των προβών έμαθα, όχι μόνο να εκφράζομαι καλύτερα, αλλά και να ξεπερνάω το άγχος μου και να πιστεύω περισσότερο στον εαυτό μου. Κάθε σκηνή, κάθε ατάκα, κάθε λάθος οδήγησε την αυτοπεποίθησή μου να ανεβαίνει κάνοντάς με να αγαπήσω το θέατρο αυτό.
Ιδιαίτερα σημαντικές, όμως, ήταν οι σχέσεις που ανέπτυξα με τους συνεργάτες μου και τους δασκάλους που με βοήθησαν. Μέσα από τη συνεργασία, τη στήριξη και το γέλιο δημιουργήθηκε ένα κλίμα εμπιστοσύνης και φιλίας που ξεπερνούσε τα όρια της σκηνής. Γίναμε πραγματική ομάδα, όπου ο καθένας στήριζε τον άλλον και όλοι μαζί δουλεύαμε για έναν κοινό στόχο. Το θεατρικό «Τσάρλι Μπράουν» δεν ήταν απλώς μια θεατρική παράσταση για μένα, ήταν μια εμπειρία ζωής, που μου χάρισε αναμνήσεις, φιλίες και πολύτιμα μαθήματα.
