Λαμπυρίζουν τα πέταλα

τα λουλούδια έλαμπαν

μια πεταλούδα στον αέρα

τα φτερά της έφεγγαν.

Ήρθε και κάθισε ένα πρωί

πολύχρωμη και φωτεινή

όμως όταν ήρθε το σκοτάδι

φώτισε τη μαύρη ψυχή.

Ήρθες έτσι ξαφνικά

Χωρίς να σε καταλάβω καν

Μου μίλησες τόσο γλυκά

Και εγώ σε κατάλαβα.

Ήρθες και κάθισες μια αυγή

Τόσο φωτεινή και πολύχρωμη

Όμως όταν ήρθε το σκοτάδι

Φώτισες τη μαύρη μου ψυχή.

Λέξη δε λέω σε κανέναν

σκοτάδι η δικιά μου αλήθεια

σήκωσε τα δικά σου φτερά

ψάξε τη μικρή μου καρδιά.

Ήρθες δίπλα μου ένα πρωί

πολύχρωμη και χαρούμενη

όμως αν σκοτάδι πάλι έρθει,

Ξέρω το πέταγμα της ψυχής.

Λουκάς Πετριτσόπουλος

«Ύπνος να ‘ρθει στα μάτια σου και στην καρδιά σου ειρήνη.

Ύπνος κι ειρήνη θα ‘θελα για ‘σένα να ‘χα γίνει»                            Σαίξπηρ, Ρωμαίος και Ιουλιέτα

«Άφησέ με να ‘ρθω μαζί σου.

Το ξέρω πως καθένας μοναχός

πορεύεται στον έρωτα, μοναχός

στη δόξα και στον θάνατο.

Το ξέρω. Το δοκίμασα.

Δεν ωφελεί.

Άφησέ με να ‘ρθω μαζί σου.»                                                          Γιάννης Ρίτσος, Σονάτα του Σεληνόφωτος

«Η πιο όμορφη θάλασσα

είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει.

Τα πιο όμορφα παιδιά

δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα.

Τις πιο όμορφες μέρες μας

δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα.»                                                       Ναζίμ Χικμέτ, Η πιο όμορφη θάλασσα

«Κοριτσάκι μου,
θέλω νὰ σοῦ φέρω
τὰ φαναράκια τῶν κρίνων
νὰ σοῦ φέγγουν στὸν ὕπνο σου.

Κοιμήσου κοριτσάκι.
Εἶναι μακρὺς ὁ δρόμος.
Πρέπει νὰ μεγαλώσεις.»                                                              Γιάννης Ρίτσος, Πρωινό άστρο

«Τ’ αστέρια κοιτάζεις, αστέρι μου. Μακάρι ουρανός

να γινόμουν, και μ’ άπειρα μάτια εσένα να βλέπω.»                Πλάτων

«Σ’ αγαπώ μη γνωρίζοντας πώς, από πού και πότε,

σ’ αγαπώ στα ίσια δίχως πρόβλημα ή περηφάνια:

σ’ αγαπώ έτσι γιατί δεν ξέρω μ’ άλλον τρόπο,

παρά μ’ ετούτον όπου δεν είμαι μήτε είσαι,

που το χέρι σου πάνω μου το νιώθω σαν δικό μου,

που όταν κοιμάμαι κλείνουν και τα δικά σου μάτια.»            Πάμπλο Νερούδα, Ποίημα 17 (100 ερωτικά σονέτα)

“Έρωτα που ‘σαι ακαταμάχητος

Έρωτα που τα πλούτη εξανεμίζεις
που ξενυχτάς στα απαλά
μάγουλα της κοπέλας,
που βρίσκεσαι ακόμα και στα πέλαγα
ή και στις κατοικίες των ξωμάχων.

Να σ’ αποφύγει εσένα δεν μπορεί
Ούτε θνητός ούτε αθάνατος
Κι αυτόν που τον κατέχεις τον τρελαίνεις.»                          Σοφοκλής, Αντιγόνη

«Δίχως τη δική σου αγάπη
δύσκολα περνά ο καιρός.
Δίχως τη δική σου αγάπη
είναι ο κόσμος πιο μικρός.”                                                   Νίκος Γκάτσος, Χάρτινο το φεγγαράκι

«Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως

Πριν απ’ τον Έρωτα έρωτας
Κι όταν σε πήρε το φιλί
Γυναίκα.»                                                                                       Οδυσσέας Ελύτης, Δεύτερη φύση

«Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες

στα περασμένα χρόνια.

Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα

και σε βροχή, σε χιόνια,

δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες.»                                      Μαρία Πολυδούρη, Μόνο γιατί μ’ αγάπησες

«Φοβάμαι μη χάσω το θαύμα

Των αγαλμάτινων ματιών σου και τη μελωδία

Που μου αποθέτει τη νύχτα στο μάγουλο

Το μοναχικό ρόδο της ανάσας σου.»                                          Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, Σονέτο του γλυκού παράπονου

Την Πέμπτη 19/3/26 μαθητές των τμημάτων θετικής κατεύθυνσης επισκέφτηκαν το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο στην Πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου στο πλαίσιο της δράσης του Ιδρύματος  «Ανοιχτά Εργαστήρια 2026».

Τους μαθητές και τις συνοδούς  καθηγήτριες υποδέχτηκε  από την είσοδο του Ιδρύματος η κυρία Κατερίνα Λουπάκη εργαζόμενη στα βραβεία /υποτροφίες  του Τμήματος Φοιτητικής Μέριμνας του ΕΜΠ. Ακολούθησε η ξενάγηση βάσει του καθορισμένου προγράμματος. Πρώτα οδηγηθήκαμε στη Σχολή των Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών όπου και είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε μία ενδιαφέρουσα παρουσίαση για το αντικείμενο της Σχολής από δύο μεταδιδακτορικές φοιτήτριες.

Μετά το πέρας της παρουσίασης επισκεφτήκαμε το κτήριο της Κεντρικής Διοίκησης. Μετά το κέρασμα και τα αναμνηστικά που μοιράστηκαν στους μαθητές, στο κεντρικό αμφιθέατρο παρακολουθήσαμε μία παρουσίαση και των εννέα Σχολών του Πολυτεχνείου, κατά την  οποία οι μαθητές ενημερώθηκαν για τα προγράμματα σπουδών κάθε Σχολής και τις επαγγελματικές προοπτικές της.

Στη συνέχεια μας περίμενε μία ευχάριστη έκπληξη. Ο πρύτανης του ΕΜΠ κύριος Ιωάννης Κ. Χατζηγεωργίου μας δέχτηκε στο γραφείο του. Μας μίλησε για την ιστορία του Μετσόβιου Πολυτεχνείου, τις σχολές, τις πρωτιές του Ιδρύματος και τη διεθνή κατάταξή του στη θέση 130. Ακολούθησε  μία ένθερμη συζήτηση με τους μαθητές μας οι οποίοι εξέθεσαν στον πρύτανη τις απορίες και τους προβληματισμούς τους για θέματα που αφορούσαν στις σπουδές και το Πολυτεχνείο.  Άκουσαν με ενδιαφέρον ο, τι τους είπε, τις απαντήσεις στις απορίες τους αλλά και τις συμβουλές για το μέλλον τους. Αποχαιρετήσαμε τον Πρύτανη  μαθητές και καθηγήτριες με τις καλύτερες εντυπώσεις!

Ακολούθησε μία περιήγηση με το τρενάκι στον ευρύτερο χώρο της Πολυτεχνειούπολης, η οποία και ενθουσίασε τα παιδιά παρά το τσουχτερό κρύο. Στην επιστροφή μας στο κτήριο της Διοίκησης οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να δουν  ενδιαφέροντα  εκθέματα στα περίπτερα των Σχολών του Πολυτεχνείου και να συνομιλήσουν με τους φοιτητές που τα παρουσίαζαν.

Η επίσκεψή μας τελείωσε με την κα. Λουπάκη να μας συνοδεύει στο πούλμαν και να αποχαιρετάει τα παιδιά αφήνοντάς μας τις καλύτερες εντυπώσεις για τη οργανωτικότητα, τη φιλοξενία, το υψηλό επίπεδο κατάρτισης όλου του προσωπικού του Πολυτεχνείου. Ευχαριστούμε ιδιαίτερα την κυρία Λουπάκη που μας συνόδευε καθ΄ όλη τη διάρκεια της επίσκεψής μας και ανανεώνουμε το ραντεβού μας για την επόμενη σχολική χρονιά!

Οι καθηγήτριες που συνόδευσαν τους μαθητές

Η Διευθύντρια κα. Νίκη Μουτάφη  

και η φιλόλογος κα. Ελένη Τσαούση

Αρχικά ας κατανοήσουμε τα αίτια που προκαλούν τις διαμάχες με τους γονείς μας. Σημαντικός λόγος είναι η θέληση του εφήβου για ανεξαρτησία. Μεγαλώνοντας επιδιώκει όλο και πιο πολύ ελευθερία, για να αποδείξει ότι γίνεται αυτόνομο μέλος της κοινωνίας. Πολλές φορές όμως αυτή η επιθυμία υπερβαίνει τα όρια, χωρίς να το συνειδητοποιούμε, με αποτέλεσμα να πρέπει να μεσολαβήσουν οι γονείς, γεγονός που οδηγεί τις περισσότερες φορές σε συγκρούσεις. Παράλληλα η εφηβεία είναι η ηλικία που ο νέος διαμορφώνει την προσωπική του ταυτότητα. Έτσι αυτή την περίοδο γίνεται έντονος χαρακτήρας, πολλές φορές απόλυτος χωρίς να προσπαθεί να μπει στη θέση του άλλου και να τον κατανοήσει. Με αυτόν τον τρόπο επίσης προσπαθεί να αποδείξει τη διαφορετικότητά του, ώστε να τονίσει την προσωπικότητά του. Άλλο αίτιο καβγάδων με τους γονείς είναι η θετική στάση μας προς οποιαδήποτε αλλαγή. Οι μεγαλύτεροι έχοντας ζήσει σε μια «σταθερή» εποχή δεν είναι εξοικειωμένοι με τις ραγδαίες αλλαγές της κοινωνίας μας και τις υποδέχονται με καχυποψία, ενώ εμείς κρατάμε μια τελείως διαφορετική στάση. Και οι συγκρούσεις είναι μονόδρομος.

Μονόδρομος; Όχι πάντα, αν βέβαια και εμείς και οι γονείς μας προσπαθήσουμε να ζήσουμε πιο αρμονικά. Εμείς από τη μεριά μας πρέπει να έχουμε μεγαλύτερη αυτοσυγκράτηση, να σκεφτόμαστε λογικά κρίνοντας τι είναι σωστό και τι όχι και να αντιστεκόμαστε … μερικές φορές στους πειρασμούς. Μ’ αυτόν τον τρόπο και οι γονείς μας θα μας δείχνουν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη και εμείς θα κερδίσουμε τις ελευθερίες που θέλουμε. Επίσης πρέπει να τους ακούμε αναγνωρίζοντας ότι η εμπειρία τους είναι σημαντική και μπορεί να μας βοηθήσει. Άλλωστε σε αυτούς δεν καταφεύγουμε, όταν έχουμε κάποιο πρόβλημα; Από την άλλη και οι γονείς πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τους τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε και να μας αφιερώνουν περισσότερο χρόνο, για να καταλάβουν τι νιώθουμε και τι πιστεύουμε. Να μας ακούν και να μας παίρνουν στα σοβαρά και να μην προσπαθούν να επιβάλλουν την άποψή τους και να μας λένε πάντα τι να κάνουμε. Η ουσιώδης επικοινωνία και η συζήτηση είναι η μόνη λύση. Ακόμα οφείλουν να αποδεχτούν την ανανεωτική μας διάθεση. Οι εποχές αλλάζουν. Πρέπει να δεχτούν την εξέλιξη και αντί να είναι επιφυλακτικοί να μας βοηθάνε και  να στηρίζουν τις επιλογές μας. Το ενδιαφέρον, η συμπαράσταση και η αναγνώριση είναι απαιτήσεις μας στις οποίες οι γονείς είναι απαραίτητο να ανταποκριθούν.

Επομένως οι συγκρούσεις με τους γονείς μας είναι φυσιολογικές. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να τσακωνόμαστε διαρκώς και να μην καταβάλλουμε προσπάθεια, για να ζήσουμε αρμονικά. Έτσι γονείς και έφηβοι ας κατανοήσουμε ο ένας τον άλλον, ώστε να μειωθούν οι συγκρούσεις, καθώς αυτές δεν θα βρουν ποτέ τη λύση σ’ ένα πρόβλημα. Αντίθετα θα δημιουργήσουν περισσότερα.

 Το παράπονο της Ελληνικής Γλώσσας

Η φλόγα μου το σπιτικό σου.

Σε φροντίζω, σε φωτίζω

όμως αλλού κοιτάς

τις ανέσεις της εξέλιξης.

Ποτέ μη με ξεχνάς.

Στις ρίζες της καρδιάς σου

φύλαγέ με, με τη δικιά σου ζεστασιά

όπως εγώ έκανα κάποτε, παλιά.

Ποτέ μη με ξεχνάς.

Στα βάθη της ψυχής σου θα σε περιμένω,

σε κάθε ανάγκη, κάθε στιγμή

μία παντοτινή παρηγοριά,

θα είμαι εκεί.

Εγώ σε μεγάλωσα, μη με αφήσεις.

Κράτησέ μου μια γωνιά

στην μεγάλη σου καρδιά.

Δέος σε κατακλύζει, όμορφος ο κόσμος.

Εξερεύνησέ τον, κάθε σπιθαμή.

Απλά μη με ξεχνάς.

                                                        Η Γλώσσα σου.

Περπατούσα πίσω στο σπίτι μου, την ίδια ώρα κάθε μέρα. Ο καιρός άλλαξε μα όχι η διαδρομή. Συνειδητοποίησα τι κάνω και ξανακάνω. Είμαι το ίδιο χωρίς ψυχή και σκέψη. Τώρα σκέφτομαι καθώς πέρασα από το πάρκο, είδα τα κόκκινα λουλούδια και πάλι. Όλοι έρχονται, συνεχίζουν και φεύγουν. Εμείς όμως τι είμαστε και τι μένει; Δεν ξέρω να σου πω. Κανείς δεν ξέρει. Αλλά αυτό που ξέρω είναι το Τώρα. Ο ήλιος, η θάλασσα, χειμώνας, άνοιξη, όλα είναι στο Τώρα! Απλά νιώσε, ζήσε, χάσε, αγάπησε και μετά ξέρει… θα ξέρει.

Λουκάς Πετριτσόπουλος

με νέα εξουσία ξεκινήσαμε.

Οι αδελφοί μας στον Άδη πήγανε,

με μια ντροπή συνεχίζουμε.

Αντιγόνη τ” όνομά μου

ένας ο σκοπός μου,

την ψυχή του αδελφού μου

να μπορέσω να λυτρώσω.

Δεν ξέρω τι ν” ακολουθήσω,

τον Παντοκράτορα Θεό ή

τον νόμο τον άδικο.

Δυστυχώς έπεσα σε ρίσκο.

Αντιγόνη τ” όνομά μου,

ένας ο σκοπός μου,

την ψυχή του αδελφού μου

να μπορέσω να λυτρώσω.

Ο θείος μου την εξουσία ποθεί

όμως καταπατάει τη δικιά μου λογική.

Εγώ και η Ισμήνη που έχουμε μείνει

ένα θαύμα θέλουμε να γίνει.

Αντιγόνη τ” όνομά μου,

εν τέλει λύτρωσα τον αδελφό μου,

αλλά όχι από θάνατο τον εαυτό μου

και έτσι τελείωσε η δικιά μου ιστορία.