Οι συγκρούσεις με τους γονείς κατά τη διάρκεια της εφηβείας είναι ένα φαινόμενο που συμβαίνει σε όλους μας. Είναι κάτι το φυσιολογικό, καθώς υπάρχουν πολλοί παράγοντες που οδηγούν σε αυτές τις διαμάχες. Σε συγκεκριμένες περιόδους, μάλιστα, αυξάνονται, όπως τώρα στο τέλος του τετραμήνου με τους βαθμούς. Έτσι είναι σημαντικό γονείς και παιδιά να καταβάλλουμε προσπάθεια, ώστε να αποφευχθούν αυτές οι συγκρούσεις για το καλό όλων μας.
Αρχικά ας κατανοήσουμε τα αίτια που προκαλούν τις διαμάχες με τους γονείς μας. Σημαντικός λόγος είναι η θέληση του εφήβου για ανεξαρτησία. Μεγαλώνοντας επιδιώκει όλο και πιο πολύ ελευθερία, για να αποδείξει ότι γίνεται αυτόνομο μέλος της κοινωνίας. Πολλές φορές όμως αυτή η επιθυμία υπερβαίνει τα όρια, χωρίς να το συνειδητοποιούμε, με αποτέλεσμα να πρέπει να μεσολαβήσουν οι γονείς, γεγονός που οδηγεί τις περισσότερες φορές σε συγκρούσεις. Παράλληλα η εφηβεία είναι η ηλικία που ο νέος διαμορφώνει την προσωπική του ταυτότητα. Έτσι αυτή την περίοδο γίνεται έντονος χαρακτήρας, πολλές φορές απόλυτος χωρίς να προσπαθεί να μπει στη θέση του άλλου και να τον κατανοήσει. Με αυτόν τον τρόπο επίσης προσπαθεί να αποδείξει τη διαφορετικότητά του, ώστε να τονίσει την προσωπικότητά του. Άλλο αίτιο καβγάδων με τους γονείς είναι η θετική στάση μας προς οποιαδήποτε αλλαγή. Οι μεγαλύτεροι έχοντας ζήσει σε μια «σταθερή» εποχή δεν είναι εξοικειωμένοι με τις ραγδαίες αλλαγές της κοινωνίας μας και τις υποδέχονται με καχυποψία, ενώ εμείς κρατάμε μια τελείως διαφορετική στάση. Και οι συγκρούσεις είναι μονόδρομος.
Μονόδρομος; Όχι πάντα, αν βέβαια και εμείς και οι γονείς μας προσπαθήσουμε να ζήσουμε πιο αρμονικά. Εμείς από τη μεριά μας πρέπει να έχουμε μεγαλύτερη αυτοσυγκράτηση, να σκεφτόμαστε λογικά κρίνοντας τι είναι σωστό και τι όχι και να αντιστεκόμαστε … μερικές φορές στους πειρασμούς. Μ’ αυτόν τον τρόπο και οι γονείς μας θα μας δείχνουν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη και εμείς θα κερδίσουμε τις ελευθερίες που θέλουμε. Επίσης πρέπει να τους ακούμε αναγνωρίζοντας ότι η εμπειρία τους είναι σημαντική και μπορεί να μας βοηθήσει. Άλλωστε σε αυτούς δεν καταφεύγουμε, όταν έχουμε κάποιο πρόβλημα; Από την άλλη και οι γονείς πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τους τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε και να μας αφιερώνουν περισσότερο χρόνο, για να καταλάβουν τι νιώθουμε και τι πιστεύουμε. Να μας ακούν και να μας παίρνουν στα σοβαρά και να μην προσπαθούν να επιβάλλουν την άποψή τους και να μας λένε πάντα τι να κάνουμε. Η ουσιώδης επικοινωνία και η συζήτηση είναι η μόνη λύση. Ακόμα οφείλουν να αποδεχτούν την ανανεωτική μας διάθεση. Οι εποχές αλλάζουν. Πρέπει να δεχτούν την εξέλιξη και αντί να είναι επιφυλακτικοί να μας βοηθάνε και να στηρίζουν τις επιλογές μας. Το ενδιαφέρον, η συμπαράσταση και η αναγνώριση είναι απαιτήσεις μας στις οποίες οι γονείς είναι απαραίτητο να ανταποκριθούν.
Επομένως οι συγκρούσεις με τους γονείς μας είναι φυσιολογικές. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να τσακωνόμαστε διαρκώς και να μην καταβάλλουμε προσπάθεια, για να ζήσουμε αρμονικά. Έτσι γονείς και έφηβοι ας κατανοήσουμε ο ένας τον άλλον, ώστε να μειωθούν οι συγκρούσεις, καθώς αυτές δεν θα βρουν ποτέ τη λύση σ’ ένα πρόβλημα. Αντίθετα θα δημιουργήσουν περισσότερα.
