Της Ασπασίας Γκάλιου
Στο σχολείο η θεωρία πάντα μας φαίνεται πιο εύκολη, αλλά σκαλώνουμε όταν έρχεται η στιγμή να την εφαρμόσουμε σε πράξη. Ίσως αυτό είναι κάτι που δεν ισχύει μόνο στα μαθηματικά και στη φυσική.
Υπάρχουν αμέτρητα παραδείγματα στην καθημερινότητά μας που επαληθεύουν τη διαπίστωση αυτή. «Χάνεται η ανθρώπινη επικοινωνία» θα πει το ίδιο άτομο που σε κάποιο σαλονάκι αναμονής θα αγνοήσει πλήρως τους υπόλοιπους που περιμένουν και θα ανοίξει το κινητό του με το που θα κάτσει στον καναπέ. Το ίδιο άτομο που στο ασανσέρ θα προτιμήσει να κοιτάξει το πάτωμα για αυτά τα άβολα δέκα δευτερόλεπτα παρά να σου πει καλημέρα. Το ίδιο που είναι ο γείτονάς σου εδώ και χρόνια, αλλά οι φορές που έχετε ανταλλάξει κουβέντα μετριούνται στο ένα χέρι.
Κάποιος άλλος θα πει, «επιδεινώνονται οι περιβαλλοντικές συνθήκες», γνωρίζοντας πως πετάει σκουπίδια από το παράθυρο του αυτοκινήτου του, πως βαριέται να τοποθετήσει στον κάδο ανακύκλωσης τα αμέτρητα πλαστικά σκεύη που χρησιμοποιεί καθημερινά, πως με το νερό που ξοδεύει για να κάνει μπάνιο θα μπορούσαν να πλυθούν επαρκώς άλλοι πόσοι, άραγε;
«Εγώ μόνος μου δεν θα αλλάξω τίποτα» είναι η κυρίαρχη πρόφαση για την απραξία που επικρατεί. Το πρόβλημα είναι πως τον παθητικό αυτόν τρόπο σκέψης μοιράζεται η πλειοψηφία, γι’ αυτό και δεν αλλάζει κάτι. Φαντάσου αν δεν αφήναμε τις ηλεκτρονικές συσκευές να μπουν ανάμεσα μας, όπως σε μία συζήτηση σε σαλονάκι αναμονής, αν αφιερώναμε κάποιον χρόνο να γνωρίσουμε καλύτερα αυτόν που μένει δίπλα μας, αν παίρναμε την ανακύκλωση στα σοβαρά· πόσο θα άλλαζε ο κόσμος αν τόσο μικρές πράξεις σαν αυτές εκτελούταν από όλους.
Η ειρωνεία ωστόσο βρίσκεται στη διαφορά ανάμεσα στο πλήθος των διαμαρτυριών που εκφράζονται και τις πρωτοβουλίες που τελικά παίρνονται. Διότι, είναι τόσο απλό να ρίχνεις το φταίξιμο οπουδήποτε, ενώ παράλληλα ο ίδιος διστάζεις να προσπαθήσεις να υπερασπιστείς έμπρακτα τις πεποιθήσεις σου.
Καταλήγοντας, όλοι μας αναζητάμε κάτι καλύτερο -σε διάφορες πτυχές της ζωής μας-, όμως συχνά μένουμε στα λόγια. Πιθανότατα να το βρίσκαμε αν ενεργοποιούμασταν και συνειδητοποιούσαμε τη δύναμη της συλλογικότητας.
