Του Πάρη Βασιλείου
Στις κοινωνίες του σήμερα, γίνεται μια προσπάθεια ώστε να καταπολεμηθεί η κοινωνική ανισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών. Όμως, οι περισσότεροι εξακολουθούμε να πιστεύουμε, έστω και ασυνείδητα, ότι οι γυναίκες αποτελούν ιδιοκτησία κάποιου. Όταν ένα κορίτσι είναι μικρό, θεωρείται «του μπαμπά του» και αργότερα, όταν μεγαλώνει «του συζύγου» ή «του συντρόφου του». Αντίθετα, στα αγόρια αυτή η αντίληψη δεν ισχύει, κανείς δεν θεωρεί ότι «ανήκουν» σε κάποιον.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, είναι τα επώνυμα των γυναικών, τα οποία βρίσκονται όλα (εκτός από τα ξένα) σε γενική κτητική, του επωνύμου ενός άνδρα. Έτσι, ο κύριος Παπαδόπουλος, ονομάζει την κόρη του με την πτώση κτητική του επωνύμου του, δηλαδή «κυρία Παπαδοπούλου» και αν βάλουμε και το οριστικό άρθρο, «η κυρία του Παπαδόπουλου». Γι΄ αυτό, τα γυναικεία επίθετα δεν κλίνονται. Ένα ακόμη χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα επίθετα «Βασιλείου», «Γεωργίου» κοκ , τα οποία δηλώνουν «του Βασίλη» ή «του Γιώργου». Αυτή η συνήθεια, έχει μείνει από παλιά, όταν η αντίληψη της κατωτερότητας και της ιδιοκτησίας της γυναίκας ήταν πιο έντονη. Παρόλα αυτά, αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία καθώς οι καιροί έχουν αλλάξει. Είναι φοβερό, πως άνθρωποι οι οποίοι μιλούν κατά αυτής της ανισότητας, ονομάζουν τις κόρες τους και τις γυναίκες τους με την γενική των επίθετών τους. Όποιος ονομάζει την κόρη του με την γενική του επιθέτου του δεν είναι απαραίτητα σεξιστής. Ωστόσο, όταν τέτοιες αντιλήψεις είναι αποδεκτές, μόνο προς την λύση του προβλήματος δεν οδεύουμε, καθώς μπορεί να δημιουργήσουν προβλήματα και στην επαγγελματική εξέλιξη των γυναικών. Η αλλαγή ξεκινά από τη γλώσσα και τη σκέψη μας, ώστε να μπορέσει να σπάσει και η «γυάλινη οροφή» στην επαγγελματική ζωή.
Συνεπώς, η κοινωνική ανισότητα μεταξύ των φύλων δε εκφράζεται μόνο από την επαγγελματική σταδιοδρομία ή από τους παραδοσιακούς ρόλους, αλλά και μέσα από την καθημερινή μας γλώσσα και τις συνήθειές μας. Πώς λοιπόν θέλουμε να εξαλείψουμε αυτό το κοινωνικό πρόβλημα, όταν θεωρούμε αυτές τις αντιλήψεις δεδομένες;
