Της Ασπασίας Γκάλιου
Εάν ρωτήσεις ένα παιδί δημοτικού, «Ποιος ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος; ο Ναπολέων; Ο Νιούτον;» σίγουρα θα αναγνωρίσει αυτά τα ονόματα. Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί η συμβολή αυτών των προσώπων στις επιστήμες και την ιστορική εξέλιξη, όμως διαπιστώνεται πως τα ονόματα εξίσου σπουδαίων γυναικείων προσωπικοτήτων δεν έχουν τη ίδια απήχηση.
Εάν λοιπόν ρωτούσες ένα παιδί δημοτικού, «Ποια ήταν η Ιωάννα της Λωραίνης; Η Μαρί Κιουρί; Η Άντα Λόβλεϊς;» πιθανότατα να δίσταζε να απαντήσει, καθώς δεν αναφέρονται έως και καθόλου στα σχολικά βιβλία.
O σεξισμός εις βάρος του γυναικείου φύλου δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο. Είναι κοινός γνωστό πως από την αρχαιότητα οι γυναίκες έχουν αντιμετωπιστεί με υποτιμητικό τρόπο. Παλαιότερα δεν είχαν το δικαίωμα να μετέχουν στα κοινά, και γενικά η κοινωνία δεν τiς είχε στην υπόληψή της. Ακόμα και στον αιώνα που προηγήθηκε, ο μισογυνισμός στάθηκε εμπόδιο στην ανέλιξή τους σε διάφορους τομείς.
Ωστόσο, με δυσκολία και λιγότερες ευκαιρίες κατάφεραν να πρωτοπορήσουν, παρότι στις περισσότερες περιπτώσεις δεν γνωρίζουμε τα ονόματά τους. Η Αμερικανίδα Έστερ Λέντερμπεργκ, λόγου χάριν, συνέβαλε σημαντικά στην μικροβιολογία. Όμως οι ανακαλύψεις της αποδοθήκαν στον σύζυγό της Τζόσουα Λέντερμπεργκ, ο οποίος βραβεύτηκε με Νόμπελ. Η Άλης Γκάι ήταν η πρώτη γυναίκα σκηνοθέτρια και ιδιοκτήτρια στούντιο που έφτιαξε πάνω από 100, καινοτόμες για τον 19ο αιώνα, ταινίες, για τις οποίες πήρε τα εύσημα ο σύζυγός της Χέρμπερτ Μπλασέ. Η Ελίζαμπεθ Μάτζι ήταν εκείνη που επινόησε το πασίγνωστο επιτραπέζιο “Μονόπολη”, όμως με την ιδέα της ο Τσαρλς Ντάροου εισέπραξε εκατομμύρια όταν την πούλησε στους αδερφούς Πάρκερ 30 χρόνια αργότερα.
Τέτοια φαινόμενα παρατηρούνται μέχρι σήμερα, και προκαλούν την άποψή μας για το αν τελικά υπάρχει έμφυλη ισότητα. Συγκεκριμένα, μολονότι στατιστικές αναλύσεις έχουν αποδείξει πως οι γυναίκες είναι εξίσου, αν όχι πιο ικανές σε ηγετικές και ερευνητικές θέσεις εργασίας, τόσο στην Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και στην Ελλάδα υποεκπροσωπούνται στη σταδιοδρομία των επιστημών STEM και η συμμετοχή τους στην νεοφυή επιχειρηματικότητα είναι περιορισμένη.
Καταλήγοντας, αν και οι γυναίκες έχουν επιτυχώς αγωνιστεί για την κοινωνική εξίσωσή τους, φαίνεται πως τα υπολείμματα των στερεοτυπικών αντιλήψεων που απομένουν συνεχίζουν να τις κρατούν πίσω. Η κατάσταση αυτή μπορεί μόνο να βελτιωθεί έμπρακτα, μέσω της εξασφάλισης ίσων ευκαιριών και της πραγματικής αναγνώρισης και καταξίωσης της γυναικείας συνεισφοράς.
