Της Ειρήνης Χατζηχαραλάμπους
Καθημερινά στα σχολεία αναρίθμητες είναι οι φορές που θα ακουστεί ένα «δεν αντέχω άλλο» ή «νιώθω τρομερή πίεση», τα οποία αντιμετωπίζονται πολλές φορές από τους ενηλίκους με μια απάντηση όπως «πριν το καταλάβεις θα περάσει» και άλλες παρόμοιες καθησυχαστικές φράσεις του ίδιου τύπου σε συνδυασμό, με την υπόθεση και την διαπίστωση πως όλα αυτά είναι υπερβολές. Όμως μήπως οι μαθητές δεν είναι πραγματικά τόσο «υπερβολικοί» και πίσω από τα λόγια τους κρύβεται μια βαθιά, σκληρή, καθημερινή πραγματικότητα;
Σε καθημερινή βάση οι υποχρεώσεις που πρέπει να διεκπεραιωθούν από τους μαθητές, οι οποίες συνοδεύονται σχεδόν πάντα από το άγχος- το οποίο φωλιάζει στους μαθητές και μέρα με την μέρα τους καταλαμβάνει ολοένα και περισσότερο- μπορούν να χαρακτηριστούν ως υπεράνθρωπες. Καταστροφική και τρομερά επικίνδυνη κρίνεται η κατάσταση όταν το άγχος αυτό αρχίσει να ξεχειλίζει, τότε είναι ήδη αργά και η κατάληξη…αδιανόητη.
Ίσως όλα αυτά μπορούν να αποτραπούν αν βρεθεί κάποιος να ακούσει με κατανόηση την πλευρά των μαθητών, οι οποίοι βρίσκονται στο επίκεντρο των εξελίξεων. Πώς όμως να γίνει αυτό όταν οι πλειοψηφία των ενηλίκων έχει διά μαγείας ξεχάσει πως είναι αυτή η περίοδος της ζωής και αγνοεί την πίεση και τον ανταγωνισμό από τα οποία αποτελείται η καθημερινότητα των παιδιών;
Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα ειπωθεί μια τέτοια φράση ή θα εκδηλωθεί μια συμπεριφορά μέσω της οποίας διακρίνεται άγχος, καλό θα ήταν να δώσουμε μια ευκαιρία στο παιδί αυτό να εκφραστεί αλλά και να δείξουμε κατανόηση χωρίς κατηγορίες προς αυτό.
