ΩΝ...POINT!ΩΝ…POINT!

Μαθητές: αγωνιστές για την… επιβίωση

ΧΑΤΖΗΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΕΙΡΗΝΗ — Tue, 12 May 2026 19:11:02 +0000

Της Ειρήνης Χατζηχαραλάμπους

Καθημερινά στα σχολεία αναρίθμητες είναι οι φορές που θα ακουστεί ένα «δεν αντέχω άλλο» ή «νιώθω τρομερή πίεση», τα οποία αντιμετωπίζονται πολλές φορές από τους ενηλίκους με μια απάντηση όπως «πριν το καταλάβεις θα περάσει» και άλλες παρόμοιες καθησυχαστικές φράσεις του ίδιου τύπου σε συνδυασμό, με την υπόθεση και την διαπίστωση πως όλα αυτά είναι υπερβολές. Όμως μήπως οι μαθητές δεν είναι πραγματικά τόσο «υπερβολικοί» και πίσω από τα λόγια τους κρύβεται μια βαθιά, σκληρή, καθημερινή πραγματικότητα;

Σε καθημερινή βάση οι υποχρεώσεις που πρέπει να διεκπεραιωθούν από τους μαθητές, οι οποίες συνοδεύονται σχεδόν πάντα από το άγχος- το οποίο φωλιάζει στους μαθητές και μέρα με την μέρα τους καταλαμβάνει ολοένα και περισσότερο- μπορούν να χαρακτηριστούν ως υπεράνθρωπες. Καταστροφική και τρομερά επικίνδυνη κρίνεται η κατάσταση όταν το άγχος αυτό αρχίσει να ξεχειλίζει, τότε είναι ήδη αργά και η κατάληξη…αδιανόητη.

Ίσως όλα αυτά μπορούν να αποτραπούν αν βρεθεί κάποιος να ακούσει με κατανόηση την πλευρά των μαθητών, οι οποίοι βρίσκονται στο επίκεντρο των εξελίξεων. Πώς όμως να γίνει αυτό όταν οι πλειοψηφία των ενηλίκων έχει διά μαγείας ξεχάσει πως είναι αυτή η περίοδος της ζωής και αγνοεί την πίεση και τον ανταγωνισμό από τα οποία αποτελείται η καθημερινότητα των παιδιών;

Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα ειπωθεί μια τέτοια φράση ή θα εκδηλωθεί μια συμπεριφορά μέσω της οποίας διακρίνεται άγχος, καλό θα ήταν να δώσουμε μια ευκαιρία στο παιδί αυτό να εκφραστεί αλλά και να δείξουμε κατανόηση χωρίς κατηγορίες προς αυτό.

Συνέντευξη από Γυναίκα Ακαδημαϊκό για τα έμφυλα στερεότυπα

ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΠΑΡΗΣ — Thu, 30 Apr 2026 16:57:21 +0000

Του Πάρη Βασιλείου

Στα πλαίσια της δράσης «Σπάζοντας την Γυάλινη Οροφή», είχαμε την ευκαιρία να πάρουμε συνέντευξη από μία γυναίκα ακαδημαϊκό, την Δρ. Ευγενία Θεοδότου. Η Ευγενία Θεοδότου, εργάζεται στο Πανεπιστήμιο του Ανατολικού Λονδίνου (University of east London), ως επίκουρη καθηγήτρια προσχολικής αγωγής. Συνολικά, διδάσκει δεκαέξι χρόνια, δέκα στην Αγγλία και έξι την Ελλάδα, ενώ πριν εργαζόταν σε ελληνικούς παιδικούς σταθμούς, δημόσιους και ιδιωτικούς. Την τελευταία δεκαετία, ζει μαζί με την οικογένειά της στο Λονδίνο και έχει κατακτήσει πολλές διακρίσεις στον χώρο της. Στην συνέντευξη, η Δρ. Ευγενία μας απαντάει σε ενδιαφέρουσες ερωτήσεις σχετικά με τις δυσκολίες που έχει αντιμετωπίσει λόγω των έμφυλων στερεοτύπων και τις διαφορές που υπάρχουν επί του θέματος μεταξύ των δύο χωρών.

1. Υπάρχουν γυναίκες στο επάγγελμά σας; Ποια είναι η πρόοδος με τα χρόνια; Στο δικό μου το επάγγελμα είναι μόνο γυναίκες μπορώ να σου πω. Γιατί όταν μιλάμε για την προσχολική αγωγή είναι ως επί των πλείστων γυναικείο επάγγελμα και οι φοιτητές μου που έχω όλα αυτά τα 15-16 χρόνια είναι κυρίως γυναίκες. Αν θυμάμαι καλά, στο σύνολο, πρέπει να είχα αυτά τα 16 χρόνια πέντε άντρες μόνο. Όταν δούλευα σε παιδικούς σταθμούς δεν είχα δει ούτε έναν άντρα. Στο πανεπιστήμιο, στο τμήμα προσχολικής αγωγής είμαστε πάλι ως επί των πλείστων γυναίκες. Στο τμήμα ειδικής αγωγής και της εκπαίδευσης έχουμε περισσότερους άντρες, αλλά γενικά η πλειοψηφία είναι γυναίκες στο school of education. Επίσης, αυτό που έχω παρατηρήσει είναι ότι ως επί των πλείστων σε θέματα διοίκησης, όταν πας δηλαδή στον Πρύτανη του πανεπιστήμιου ή στον Αντιπρύτανη, τώρα έχουμε αρκετές γυναίκες. Ενώ πριν δέκα χρόνια υπήρχαν περισσότεροι άντρες μέσα σε αυτές τις θέσεις.

Τώρα υπάρχουν γυναίκες και πολλές φορές είναι και γυναίκες από την Αφρική, δηλαδή δεν είναι μόνο άσπρες. Φαντάσου τώρα εμένα η δικιά μου η manager είναι από την Τζαμάικα. Στην Αγγλία, υπάρχει μία πρόοδος με τα χρόνια. Στην Ελλάδα δεν έχω να σου πω, δεν έχω να κρίνω στο τι συμβαίνει πίσω. Ίσως τώρα με τους μετανάστες και με τους πρόσφυγες που έχουν έρθει, αρχίζουν και αλλάζουν τα πράγματα.
2.Ποια θεωρείτε ότι είναι τα εμπόδια που μπορεί να συναντήσει μία γυναίκα για να κατακτήσει υψηλούς στόχους ή θέσεις ακόμα και ανδροκρατούμενων χώρων;

Το ότι είναι γυναίκα. Το κρύβουν όμως. Ποτέ δεν θα σου πει κανένας,
δεν παίρνεις στη θέση επειδή είσαι γυναίκα. Αλλά αν σκεφτείς, μία γυναίκα προορίζεται να γίνει μαμά. Οπότε για τους εργοδότες είναι βάσανο να την πληρώνουν για 9 μήνες, που μαζί με την άδεια μητρότητας γίνονται 21. Οπότε παίρνουν έναν άντρα, που και μπαμπάς να γίνει θα πάρει δύο μήνες άδεια και τελείωσε. Νομίζω αυτό είναι το υποσυνείδητο που υπάρχει. Αν θέλανε να βρούνε μια δικαιολογία γιατί δεν θα πάρουν μια γυναίκα, γιατί να μην γίνει μάνατζερ, θα είναι το ότι δεν έχει την εμπειρία, το ότι δεν έχει το ταπεραμέντο, δεν έχει τις σπουδές, δεν έχει πυγμή. Αλλά αν κοιτάξεις πίσω στην ιστορία, όταν μια γυναίκα παίρνει μια θέση ισχύος κάνει θαύματα, για παράδειγμα η Margaret Thatcher, που ήταν η πρώτη prime minister στην Αγγλία, που ήταν τα περισσότερα χρόνια εδώ πέρα, έδρασε χειρότερα από άντρα.
Κακά ή καλά τα ψέματα, αυτό το οποίο έχω παρατηρήσει είναι ότι όταν έχουμε παρεκκλίνουσες συμπεριφορές , προτιμούμε έναν άντρα γιατί θα τον σεβαστούμε και θα τον ακούσουμε περισσότερο, γιατί δυστυχώς είμαστε σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία, παρά να έχουμε μια γυναίκα. Απλά θα πρέπει να έχουμε μια ευελιξία στο ότι αυτές οι γυναίκες γίνονται και μανούλες. Και όταν γίνονται μανούλες για τα πρώτα 18 χρόνια της ζωής του παιδιού είναι εκεί.

3. Πώς αντιμετωπίζονται οι γενικές ιδιαιτερότητες, άδεια κύησης, ευαισθησίες κτλ.

Εξαρτάται το που δουλεύεις πάρει. Εκεί που δουλεύω, αν παίξω το χαρτί είμαι μαμά, όλοι σταματάνε να μιλάνε. Δεν μπορεί να μου πει κανένας τίποτα, γιατί το πλαίσιο, ειδικά στο δικό μου το πανεπιστήμιο, είναι τόσο προστατευτικό στα άτομα με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, δηλαδή είσαι μετανάστης, είσαι μαύρος, είσαι γυναίκα, είσαι μαμά, είσαι ανάπηρος, σε προστατεύει, γιατί είναι το κλίμα και είναι και η περιοχή που είναι το πανεπιστήμιο. Αν πας στον ιδιωτικό τομέα, τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Ας πούμε, ο άντρας μου δούλευε σε μία δουλειά, που ήταν μία γυναίκα. Ο άντρας μου είναι πληροφορικάριος. Ήταν μία γυναίκα πληροφορικάριος. Έμεινε δύο φορές και αυτή η συνάδελφός του δεν μπορούσε να χτυπήσει πιο δυνατές δουλειές, με πιο πολλά λεφτά, γιατί η γνώση της είχε μείνει πίσω δύο χρόνια που είχε μείνει μανούλα. Όταν ήμουνα πριν δέκα χρόνια στην Ελλάδα, δεν νομίζω ότι έχουν αλλάξει και τραγικά τα πράγματα, οι μανούλες στην κυριολεξία χάνανε τη δουλειά τους. Θεωρώ ότι υπάρχει η διάκριση ανάμεσα σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα και είναι ίδια σε κάθε χώρα. Δηλαδή, στο δημόσιο τομέα είναι πιο προστατευμένα τα πράγματα, ενώ στον ιδιωτικό τομέα, επειδή υπάρχει πελατειακή σχέση, τα πράγματα είναι λίγο δύσκολα.

4.Ποιες ήταν οι αντιδράσεις του κοινωνικού σας κύκλου όταν έμαθαν ότι θέλετε να ακολουθήσετε το συγκεκριμένο επάγγελμα; Δεν μπορώ να πω ότι είχα καμία ιδιαίτερη ένσταση, γιατί το επάγγελμα που έκανα είναι καθαρά γυναικοκρατούμενο. Οπότε ήταν, ότι πιο λογικό για μια γυναίκα να θέλει να γίνει παιδαγωγός. Και το 1999, στη σχολή, όταν λοιπόν μας μαθαίναμε ποιος είναι ο ρόλος της παιδαγωγού, της νηπιαγωγού, ήτανε να είναι μια καλή μαμά. Και μετά, όταν αποφυτήσαμε, μετά το 2003 που αποφυτήσαμε, άρχισαν να αλλάζουμε τα πράγματα και να λένε ότι ο ρόλος της νηπιαγωγού πλέον δεν είναι να είναι μια καλή μαμά, είναι να είναι σωστή επιστήμονας. Όταν εγώ πήγα στο πανεπιστήμιο να διδάξω σαν ακαδημαϊκός, φυσικά οι γονείς μου ήταν περήφανοι, αλλά όλος ο κοινωνικός κύκλος τριγύρω μου ήτανε λίγο δύσκολος. Και επειδή ήμουνα γυναίκα, ήμουνα μικρή, δεν είχα ακόμα διδακτορικό οι ευκαιρίες για να αναδειχθώ και να πάρω θέσεις διευθυντικές, ήταν μηδαμινές έως καμία. Μια φορά, επειδή είχαν δει τη δουλειά μου σε εκείνο το πανεπιστήμιο, το πόσο καλή ήμουνα και το πόσα λεφτά έφερνα σαν ακαδημαϊκός και σαν όλα αυτά τα πράγματα που έκανα, όταν ζήτησα αύξηση, αρνήθηκαν λόγω του ότι δεν έχω πάρει ακόμα το διδακτορικό μου. Και βλέπω τον διπλανό μου, που ήταν άντρας, που δεν είχε ούτε διδακτορικό και είχε μια καλύτερη θέση από μένα.
5. Έχουν κατακτήσει οι γυναίκες υψηλές βαθμίδες εξέλιξης; Αναγνωρίζονται εξίσου για τις επιτυχίες τους;
Όχι ιδιαίτερα. Αν ρωτήσεις μια γυναίκα θα σου πει όχι ιδιαίτερα. Αν ρωτήσεις έναν άντρα θα σου πει ναι. Και πάμε πάλι πίσω στο θέμα της οικογένειας και της μανούλας. Οι μάνατζέρ μου τώρα που είναι γυναίκα καταλαβαίνει πολύ περισσότερο το τι περνάω όταν τα παιδιά μου είχαν ανεμοβλογιά και εγώ έπρεπε να δουλέψω. Το τι περνάω όταν τα παιδιά μου δεν έχουν σχολείο γιατί είναι διακοπές σχολείο και εγώ πρέπει να δουλέψω.

6. Υπάρχουν διακρίσεις φύλλων ή ειδικές μεταχειρίσεις στον χώρο εργασίας σας;

Υπάρχουν, αλλά δεν είναι φανερές. Νομίζω τώρα εκεί που δουλεύω τα πράγματα έχουν αλλάξει. Την πρώτη χρονιά είχαμε έναν πρύτανη και μια διοικητική ομάδα που έχουν τόση μεγάλη κατανόηση και υποστηρίζουν.
Δηλαδή όλοι ξέραν ότι η Ευγενία κάνει καλή δουλειά. Όλοι ξέραν ότι η Ευγενία είναι αγαπητή από τους φοιτητές. Όλοι ξέρουν ότι η Ευγενία κάνει καλή έρευνα. Αλλά κανένας δεν το είχε πει αυτό. Γιατί ήμουν γυναίκα και ήμουν και μετανάστης. Δεν ήμουν μία από αυτούς. Οπότε πριν, υπήρχαν διάφορες διακρίσεις ανάλογα με τον ποιον συμπαθείς. Και μου φαινόταν πάρα πολύ περίεργο που οι γυναίκες σε θέσεις ισχύος, αντί να υποστηρίζουν τις γυναίκες, προσπαθούσαν να βάλουν τρικλοποδιά η μία στην άλλη. Και όταν προσπάθησα να πάρω εξέλιξη θυμάμαι την γυναίκα στη θέση ισχύος να μου λέει: «Ευγενία, ακόμα και αν περάσεις από την δική μου την πόρτα, θα κλειστούν άλλες πόρτες μετά». Αν ήσουν γυναίκα και ο διευθυντής ή η διευθύντρια δε σε συμπαθούσε, σου έκανε τη ζωή μαρτύριο. Τώρα τα πράγματα είναι καλύτερα. Δηλαδή μετά την δεύτερη εγκυμοσύνη, αμφέβαλα για το αν ήθελα να επιστρέψω στην δουλειά. Σε σχέση με τους φοιτητές, εξαρτάται στον άνθρωπο. Εγώ έχω φοιτητές άσπρους, μαύρους, καφέ, πορτοκαλί, άντρες, γυναίκες, δεν με νοιάζει πώς είναι, με νοιάζει να είναι σωστοί στην δουλειά τους. Όμως άλλοι καθηγητές, βάζουν πιο πολλές δυσκολίες σε ανθρώπους διαφορετικού χρώματος ή γυναίκες. Υπάρχει ακόμα ρατσισμός, αλλά τουλάχιστον είναι κρυμμένος. Πια είναι πιο δύσκολο να εμποδίσουν μια γυναίκα να αναδειχθεί, γιατί είναι και πιο δύσκολο να βρουν την δικαιολογία.
7. Τι συμβουλή θα δίνατε σε νέους και φιλόδοξους ανθρώπους που θέλω να ακολουθήσουν τα βήματά σας;

Το μυστικό είναι να ξέρεις ποιες είναι οι δυνατότητές σου και να κλείνεις τα αυτιά σου σε όλα αυτά που λένε οι άλλοι. Μπορούμε να κάνουμε οτιδήποτε θέλουμε στην ζωή μας, αρκεί να βάλουμε την καρδιά μας και όλη μας την θέληση σε αυτό. Οπότε, κλείστε τα αυτιά σας και βάλτε όλη σας την ψυχή σε αυτό που θέλετε να κάνετε. Δεν έχει σημασία ούτε το φύλλο, ούτε το χρώμα, ούτε η θρησκεία. Εσύ ξέρεις τι μπορείς να καταφέρεις και θα τα καταφέρεις μόνο αν προσπαθήσεις.

Σύγχρονη Έμφυλη Ισότητα: Επιφανειακή ή Ουσιαστική;

a625206 — Tue, 28 Apr 2026 13:24:59 +0000

Της Ασπασίας Γκάλιου

Εάν ρωτήσεις ένα παιδί δημοτικού, «Ποιος ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος; ο Ναπολέων; Ο Νιούτον;» σίγουρα θα αναγνωρίσει αυτά τα ονόματα. Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί η συμβολή αυτών των προσώπων στις επιστήμες και την ιστορική εξέλιξη, όμως διαπιστώνεται πως τα ονόματα εξίσου σπουδαίων γυναικείων προσωπικοτήτων δεν έχουν τη ίδια απήχηση.

Εάν λοιπόν ρωτούσες ένα παιδί δημοτικού, «Ποια ήταν η Ιωάννα της Λωραίνης; Η Μαρί Κιουρί; Η Άντα Λόβλεϊς;» πιθανότατα να δίσταζε να απαντήσει, καθώς δεν αναφέρονται έως και καθόλου στα σχολικά βιβλία.

O σεξισμός εις βάρος του γυναικείου φύλου δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο. Είναι κοινός γνωστό πως από την αρχαιότητα οι γυναίκες έχουν αντιμετωπιστεί με υποτιμητικό τρόπο. Παλαιότερα δεν είχαν το δικαίωμα να μετέχουν στα κοινά, και γενικά η κοινωνία δεν τiς είχε στην υπόληψή της. Ακόμα και στον αιώνα που προηγήθηκε, ο μισογυνισμός στάθηκε εμπόδιο στην ανέλιξή τους σε διάφορους τομείς.

Ωστόσο, με δυσκολία και λιγότερες ευκαιρίες κατάφεραν να πρωτοπορήσουν, παρότι στις περισσότερες περιπτώσεις δεν γνωρίζουμε τα ονόματά τους. Η Αμερικανίδα Έστερ Λέντερμπεργκ, λόγου χάριν, συνέβαλε σημαντικά στην μικροβιολογία. Όμως οι ανακαλύψεις της αποδοθήκαν στον σύζυγό της Τζόσουα Λέντερμπεργκ, ο οποίος βραβεύτηκε με Νόμπελ. Η Άλης Γκάι ήταν η πρώτη γυναίκα σκηνοθέτρια και ιδιοκτήτρια στούντιο που έφτιαξε πάνω από 100, καινοτόμες για τον 19ο αιώνα, ταινίες, για τις οποίες πήρε τα εύσημα ο σύζυγός της Χέρμπερτ Μπλασέ. Η Ελίζαμπεθ Μάτζι ήταν εκείνη που επινόησε το πασίγνωστο επιτραπέζιο “Μονόπολη”, όμως με την ιδέα της ο Τσαρλς Ντάροου εισέπραξε εκατομμύρια όταν την πούλησε στους αδερφούς Πάρκερ 30 χρόνια αργότερα.

Τέτοια φαινόμενα παρατηρούνται μέχρι σήμερα, και προκαλούν την άποψή μας για το αν τελικά υπάρχει έμφυλη ισότητα. Συγκεκριμένα, μολονότι στατιστικές αναλύσεις έχουν αποδείξει πως οι γυναίκες είναι εξίσου, αν όχι πιο ικανές σε ηγετικές και ερευνητικές θέσεις εργασίας, τόσο στην Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και στην Ελλάδα υποεκπροσωπούνται στη σταδιοδρομία των επιστημών STEM και η συμμετοχή τους στην νεοφυή επιχειρηματικότητα είναι περιορισμένη.

Καταλήγοντας, αν και οι γυναίκες έχουν επιτυχώς αγωνιστεί για την κοινωνική εξίσωσή τους, φαίνεται πως τα υπολείμματα των στερεοτυπικών αντιλήψεων που απομένουν συνεχίζουν να τις κρατούν πίσω. Η κατάσταση αυτή μπορεί μόνο να βελτιωθεί έμπρακτα, μέσω της εξασφάλισης ίσων ευκαιριών και της πραγματικής αναγνώρισης και καταξίωσης της γυναικείας συνεισφοράς.

Ζούμε τη στιγμή ή απλώς τη φωτογραφίζουμε;

ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ — Tue, 14 Apr 2026 16:45:06 +0000

Της Δανάης Συρίγου

Το Πάσχα αποτελεί μια από τις πιο ζωντανές και ουσιαστικές γιορτές, συνδεδεμένη με την ανθρώπινη επαφή και τη συνύπαρξη. Ωστόσο, μια απλή παρατήρηση αρκεί για να αναδείξει ένα σύγχρονο πρόβλημα: όλο και περισσότεροι άνθρωποι επιλέγουν να βιώνουν αυτές τις στιγμές μέσα από την οθόνη του κινητού τους. Αντί να συμμετέχουν ενεργά στη στιγμή, επικεντρώνονται στην καταγραφή της.

Η τάση αυτή δεν περιορίζεται μόνο στις γιορτές. Βρισκόμαστε σε μια συναυλία, σε ένα ταξίδι, σε ένα ηλιοβασίλεμα και αντί να σταθούμε εκεί, να νιώσουμε, να χαθούμε για λίγο μέσα σε αυτό που συμβαίνει, σηκώνουμε το κινητό και πατάμε ένα κουμπί. Ίσως και…δέκα φορές. Για «να το κρατήσουμε» λέμε. Μόνο που στην πραγματικότητα δεν κρατάμε τη στιγμή, αλλά την εικόνα της.

Παρόλα αυτά, η καταγραφή δεν ταυτίζεται πάντα με τη βίωση. Η εμπειρία, αυτή η ζωντανή, πολύπλοκη αίσθηση που περιλαμβάνει ήχους, μυρωδιές, συναισθήματα, εξαφανίζεται. Μετατρέπεται σε ένα αρχείο, σε κάτι επίπεδο που μπορεί να δει κανείς, αλλά όχι να νιώσει. Και κάπου εκεί, χωρίς να το καταλάβουμε, έχουμε ήδη απομακρυνθεί από το παρόν. Η ανάγκη για φωτογράφιση και δημοσίευση φαίνεται να προηγείται της ίδιας της εμπειρίας. Έτσι, η προτεραιότητα μετατοπίζεται: από το «ζω τη στιγμή» στο «αποτυπώνω τη στιγμή». Η συμπεριφορά αυτή συνδέεται συχνά με την επιθυμία διατήρησης των αναμνήσεων ή κοινωνικής αποδοχής μέσω της κοινοποίησης. Δημιουργείται όμως ένα παράδοξο: ενώ επιδιώκουμε να κρατήσουμε τις στιγμές, τελικά τις ζούμε λιγότερο!

Οι πιο δυνατές αναμνήσεις δεν είναι πάντα οι πιο καθαρές εικόνες. Είναι εκείνες που δεν τραβήχτηκαν ποτέ. Εκείνες που έμειναν λίγο θολές, αλλά γεμάτες συναίσθημα. Άλλωστε, η ένταση μιας εμπειρίας, η συναισθηματική της αξία και η προσωπική της σημασία δεν μπορούν να αποθηκευτούν σε μια εικόνα.

Κάπως έτσι καταλαβαίνουμε ότι τελικά το πρόβλημα δεν είναι η ίδια η φωτογραφία, αλλά ο ρόλος που της αποδίδουμε. Ότι αντί να ζούμε πρώτα και να θυμόμαστε μετά, κάνουμε το αντίθετο: καταγράφουμε πρώτα και ελπίζουμε κάποτε να νιώσουμε. Αυτός είναι και ο λόγος που καταλήγουμε να γεμίζουμε τις μνήμες των συσκευών μας, αλλά να αδειάζουμε τις δικές μας.

Τελικά, η λύση είναι απλή. Κάποιες φορές πρέπει να ζούμε τις στιγμές χωρίς να τις καταγράφουμε. Να τις εμπιστευόμαστε στη μνήμη μας. Να τις αφήνουμε να υπάρχουν μόνο εκεί. Έτσι κι αλλιώς, δεν είναι οι φωτογραφίες που μας θυμίζουν ότι ζήσαμε. Είναι οι στιγμές που μας άλλαξαν, ακόμα κι αν δεν αποτυπώθηκαν…ποτέ!

Αγαπάμε… εαυτούς και αλλήλους

ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ — Thu, 09 Apr 2026 07:36:35 +0000

«Αγαπάμε κάτι αληθινά, μόνο αποδεχόμενοι αυτό που είναι». Η φράση αυτή του Έρμαν Έσσε, αν και γραμμένη δεκαετίες πριν, μοιάζει πιο επίκαιρη από ποτέ. Σε μια εποχή που κυνηγάμε την τελειότητα και τον τρόπο ζωής που προβάλλεται στα κοινωνικά δίκτυα, η αυθεντική αγάπη φαίνεται να είναι το τελευταίο οχυρό της ανθρωπιάς μας. Τελικά όμως, τι σημαίνει αγάπη αληθινά στον 21ο αιώνα;

Η ουσία της αυθεντικής αγάπης βρίσκεται στην ικανότητα να αντικρίζουμε τον άλλον στην ολότητά του, με τις αδυναμίες, τα τραύματα και τις ατέλειές του. Αυτή η αποδοχή είναι η μόνη σταθερή βάση πάνω στην οποία μπορεί να οικοδομηθεί μια ουσιαστική σχέση. Όταν αγαπάμε «αυτό που είναι» ο άλλος, του προσφέρουμε το πολυτιμότερο δώρο: την ελευθερία να είναι ο εαυτός του, χωρίς τον φόβο της κριτικής. Αυτή η στάση ζωής ξεκινά αναπόφευκτα από εμάς τους ίδιους. Αν εμείς οι ίδιοι δεν συμφιλιωθούμε με τις δικές μας σκιές και δεν αγαπήσουμε τον εαυτό μας άνευ όρων, είναι αδύνατον να δείξουμε πραγματική κατανόηση στον πλησίον μας. Η αγάπη προς τον εαυτό μας, πολλές φορές ερμηνεύεται λανθασμένα ως ναρκισσισμός, ενώ στην πραγματικότητα είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για να ανοίξουμε την καρδιά μας προς τα έξω.

Ως όντα κοινωνικά, έχουμε την έμφυτη ανάγκη να ανήκουμε και να συνδεόμαστε για να επιβιώσουμε συναισθηματικά. Ο άνθρωπος δεν ολοκληρώνεται στην απομόνωση, αλλά μέσα από την αλληλεπίδραση. Η ανάγκη να αγαπάμε και να αγαπιόμαστε δεν είναι αδυναμία, είναι κινητήρια δύναμη της κοινωνίας. Όταν η αγάπη ξεπερνά τα όρια του εαυτού μας και κατευθύνεται προς τον πλησίον, μεταμορφώνεται σε αλληλεγγύη, σεβασμό και ανεκτικότητα. Χωρίς αυτά, οι άνθρωποι μελαγχολούν και βυθίζονται σε μια καθημερινότητα η οποία καταλήγει μία κενή επανάληψη, χωρίς νόημα.

Κλείνοντας, αξίζει να αναλογιστούμε ότι η αξία της ζωής μας δεν μετριέται με τις υλικές κατακτήσεις, αλλά με την ποιότητα των δεσμών που δημιουργούμε. Η αγάπη προς τους άλλους είναι ο καθρέφτης του εσωτερικού μας πολιτισμού. Σε έναν κόσμο που συχνά προκρίνει τον ανταγωνισμό και την αποξένωση, η επιστροφή στην απλή, ανιδιοτελή αγάπη – αυτή που αποδέχεται και αγκαλιάζει το «είναι» του άλλου – αποτελεί την πιο ουσιαστική πράξη αντίστασης. Είναι το μόνο μονοπάτι που οδηγεί σε μια κοινωνία πιο δίκαιη, πιο ανθρώπινη και τελικά, πιο φωτεινή.

Παπακωνσταντίνου Όλγα, Τάξη Α΄.

Πέρα από το σώμα: Οι αόρατες διαστάσεις της παχυσαρκίας

a510033 — Wed, 01 Apr 2026 06:01:19 +0000

Όταν μιλάμε για παχυσαρκία, δεν εννοούμε απλώς για μια διατροφική μόδα που «ξέφυγε». Το φαινόμενο αυτό έχει εξελιχθεί πλέον, σε μια από τις πιο ύπουλες κρίσεις της σύγχρονης κοινωνίας. Και το πιο ανησυχητικό; Συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας, σχεδόν αθόρυβα.

Η καθημερινότητα μας έχει γεμίσει από πρόχειρες λύσεις: γρήγορο φαγητό, επεξεργασμένα προϊόντα, θερμίδες που κρύβονται πίσω από ελκυστικές συσκευασίες. Η διατροφή πια δεν αποτελεί ανάγκη, αλλά έχει μετατραπεί σε ευκολία. Και αυτή η ευκολία έχει κόστος. Όταν ο χρόνος πιέζει, το άγχος κυριαρχεί και οι υγιεινές επιλογές είναι είτε ακριβότερες, είτε λιγότερο προσβάσιμες. Τότε το «σωστό» παύει να είναι και το εύκολο. Το σώμα αλλάζει και μαζί με αυτό και η ζωή του κάθε ανθρώπου.

Οι επιπτώσεις της παχυσαρκίας ωστόσο, δεν επηρεάζουν μόνο την εικόνα ενός ατόμου. Η υπερβολική αύξηση του σωματικού βάρους συνδέεται άμεσα με καρδιαγγειακές παθήσεις, καρκίνο, καθώς και σακχαρώδη διαβήτη, ενώ παράλληλα αφήνει έντονο αποτύπωμα στην ψυχική υγεία. Πιο συγκεκριμένα, η πίεση για ένα «ιδανικό» σώμα, όπως αυτό προβάλλεται από τα πρότυπα ομορφιάς, «τραυματίζει» πολλές φορές την ψυχολογία του ατόμου. Απόρροια αυτής της πίεσης είναι το άτομο να μην μπορεί να διαχειριστεί αυτά που αισθάνεται και να καταλήγει στην επιβάρυνηση του οργανισμού του μέσω μιας λανθασμένης διατροφής.

Κάπου εδώ είναι που εμφανίζεται το ερώτημα: Πώς γίνεται μια κοινωνία που προωθεί την υπερκατανάλωση να καταδικάζει ταυτόχρονα τα αποτελέσματά της; Όταν καθημερινά μέσα από τις διαφημίσεις προβάλλεται η πρόσβαση σε ανθυγιεινές επιλογές , ουσιαστικά καλλιεργείται το έδαφος για την παχυσαρκία. Το γεγονός ότι η απόληξη του φαινομένου καταδικάζεται από πολλούς, είναι σαν η ευθύνη να επιβαρύνει αποκλειστικά το άτομο, δίνοντας έτσι την ευκαιρία να παραγκωνιστούν οι βαθύτερες κοινωνικές αιτίες του προβλήματος.

Καταλήγοντας, η παχυσαρκία δεν είναι απλώς μια προσωπική αποτυχία. Είναι ένας καθρέφτης της εποχής μας, στον οποίο ίσως θα έπρεπε να κοιταχτούμε με περισσότερη ειλικρίνεια και να αναλογιστούμε τι πρέπει να αλλάξουμε.

Κλιματική αλλαγή: μια πρόκληση για τον πλανήτη μας

ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ — Wed, 01 Apr 2026 06:01:18 +0000

Της Κροσάρη Βασιλικής

Όμιλος «Η Φωνή των Νέων Πολιτών»

Η κλιματική αλλαγή αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα ο πλανήτης μας. Η συνεχής αύξηση της θερμοκρασίας της Γης, που οφείλεται κυρίως στις ανθρώπινες δραστηριότητες και στην αύξηση των αερίων του θερμοκηπίου, επηρεάζει τα οικοσυστήματα, την τροφική αλυσίδα αλλά και τη στάθμη της θάλασσας. Οι επιπτώσεις της είναι ήδη ορατές και επηρεάζουν τόσο τη φύση όσο και την καθημερινότητα των ανθρώπων.

Ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα που προκαλεί η κλιματική αλλαγή είναι η διατάραξη της τροφικής αλυσίδας. Πολλά ζώα και φυτά εξαρτώνται το ένα από το άλλο για την επιβίωσή τους. Όταν όμως αλλάζουν οι θερμοκρασίες ή καταστρέφονται τα φυσικά τους περιβάλλοντα, ορισμένα είδη δυσκολεύονται να επιβιώσουν ή αναγκάζονται να μετακινηθούν σε άλλες περιοχές, όπου οι συνθήκες είναι πιο ευνοϊκές. Η αλλαγή αυτή επηρεάζει όλα τα επίπεδα της τροφικής αλυσίδας, από τους μικροοργανισμούς και τα φυτά μέχρι τα μεγαλύτερα ζώα και τελικά τον ίδιο τον άνθρωπο.

Παράλληλα, η αύξηση της θερμοκρασίας προκαλεί το λιώσιμο των πάγων στους πόλους και στους παγετώνες. Το φαινόμενο αυτό οδηγεί σταδιακά στην άνοδο της στάθμης της θάλασσας. Αν η στάθμη συνεχίσει να ανεβαίνει, πολλές παράκτιες περιοχές και νησιά κινδυνεύουν να πλημμυρίσουν. Πόλεις που βρίσκονται κοντά στη θάλασσα ενδέχεται να αντιμετωπίσουν σοβαρά προβλήματα στο μέλλον, γεγονός που καθιστά την κατάσταση ακόμη πιο ανησυχητική.

Η κλιματική αλλαγή όμως δεν επηρεάζει μόνο τη φύση, αλλά και την καθημερινή ζωή των ανθρώπων. Τα τελευταία χρόνια παρατηρούνται όλο και πιο συχνά ακραία καιρικά φαινόμενα, όπως καύσωνες, έντονες καταιγίδες, ξηρασίες και μεγάλες πυρκαγιές. Τα φαινόμενα αυτά καταστρέφουν καλλιέργειες, επηρεάζουν την παραγωγή τροφίμων και δημιουργούν σοβαρά προβλήματα στις κοινωνίες. Για τον λόγο αυτό, οι επιστήμονες τονίζουν ότι είναι απαραίτητο να μειωθούν οι εκπομπές ρύπων και να προστατευθούν τα φυσικά οικοσυστήματα.

Είναι λοιπόν σημαντικό οι άνθρωποι να λάβουν μέτρα για τον περιορισμό της κλιματικής αλλαγής. Η μείωση της ρύπανσης, η χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και η προστασία των φυσικών οικοσυστημάτων μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά στη διατήρηση της ισορροπίας του πλανήτη.

Η προστασία της Γης είναι ευθύνη όλων μας. Μόνο με συνεργασία, υπευθυνότητα και σεβασμό προς το περιβάλλον μπορούμε να περιορίσουμε τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής και να διασφαλίσουμε ότι και οι επόμενες γενιές θα ζήσουν σε έναν υγιή και ισορροπημένο πλανήτη. ????

Η Ευρώπη και η εξάρτηση απο τις ΗΠΑ

a1602618 — Wed, 01 Apr 2026 06:01:17 +0000

Η Ευρώπη και η εξάρτηση στις ΗΠΑ

Όσο οι σχέσεις μεταξύ Δύσης και Ανατολής οξύνονται, φαίνεται να αναδύεται μια νέα περίοδος έντασης στη Δύση, με τον Αμερικανό πρόεδρο να ασκεί σοβαρές πιέσεις και απειλές προς τη Δανία και την Ε.Ε., περιλαμβανομένων οικονομικών κυρώσεων και ενδεχόμενων στρατιωτικών μέτρων, για τον έλεγχο του μεγαλύτερου νησιού στον κόσμο, της Γροιλανδίας, που ανήκει στο Βασίλειο της Δανίας εδώ και 325 χρόνια. Η αντίδραση της Ευρώπης ήταν περιορισμένη: στάλθηκαν 200 στρατιώτες από τη Δανία και περίπου 50 ακόμη από 10 χώρες της Ε.Ε., οι οποίοι ύστερα από λίγες ημέρες σε μεγάλο βαθμό αποσύρθηκαν. Και σαν ειρωνεία, η Δανία αγόρασε συστήματα πυραύλων αξίας 100 δισ. δολαρίων από τις ΗΠΑ, για να προστατευτεί… από τις ΗΠΑ.

Η Ευρώπη έχει πλέον χάσει σε μεγάλο βαθμό την αυτονομία της, είτε αυτή αφορά την ενέργεια — με σημαντικό ποσοστό του πετρελαίου, του φυσικού αερίου και των ορυκτών καυσίμων που καταναλώνονται να προέρχεται από άλλες ηπείρους — είτε τη στρατιωτική ισχύ, με το 62% των συνολικών δαπανών άμυνας του ΝΑΤΟ να καλύπτεται από τις ΗΠΑ, είτε την οικονομία, με το συνολικό ΑΕΠ της Ε.Ε. στα 19 τρισεκατομμύρια ευρώ, σε σύγκριση με τα 28 τρισεκατομμύρια ευρώ των ΗΠΑ. Παρά τη συγκριτική οικονομική ισχύ, η Ευρώπη παραμένει πίσω σε επίπεδο στρατηγικής λήψης αποφάσεων.

Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία λειτουργεί ως χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της εξάρτησης. Από τον Φεβρουάριο του 2022 έως τα τέλη του 2025, η Ε.Ε. και τα κράτη-μέλη της έχουν διαθέσει περίπου 130 δισ. ευρώ σε στρατιωτική ή οικονομικοί υποστήριξη ενώ οι ΗΠΑ περίπου 120 δισ. ευρώ. Αν και τα ποσά είναι συγκρίσιμα, οι ΗΠΑ ανέλαβαν δυσανάλογα μεγάλο μέρος της στρατιωτικής βοήθειας και της αποτρεπτικής ισχύος μέσω του ΝΑΤΟ. Αυτό δείχνει ότι, σε ένα ενδοευρωπαϊκό ζήτημα, η Ευρώπη παραμένει στρατιωτικά εξαρτημένη και δεν έχει ακόμη επιτύχει ουσιαστική στρατηγική αυτονομία.

Η κατάσταση αυτή αναδεικνύει το κενό μεταξύ της οικονομικής ισχύος της Ευρώπης και της στρατιωτικής της ικανότητας. Παρά τις συζητήσεις περί «στρατηγικής αυτονομίας», η Ε.Ε. εξακολουθεί να βασίζεται σε αμερικανική τεχνογνωσία, οπλικά συστήματα και την ηγεσία του ΝΑΤΟ. Ο πόλεμος στην Ουκρανία λειτουργεί ως καμπανάκι: χωρίς κοινή άμυνα, συντονισμένες επενδύσεις και ενιαία στρατηγική, η ευρωπαϊκή ασφάλεια θα παραμένει εξαρτημένη από εξωευρωπαϊκούς παράγοντες.

Ταυτόχρονα, για πολλούς πολίτες η Ευρωπαϊκή Ένωση φαίνεται περίπλοκη και απομακρυσμένη. Ο μέσος Ευρωπαίος συχνά δεν ξέρει ποιος παίρνει τις αποφάσεις, ποιος είναι ο ρόλος της Επιτροπής, του Συμβουλίου ή του Κοινοβουλίου και πώς όλα αυτά επηρεάζουν τη ζωή του. Οι διαδικασίες γίνονται συνήθως μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και με τεχνική γλώσσα, δημιουργώντας την αίσθηση ότι η Ε.Ε. λειτουργεί χωρίς άμεση σύνδεση με τον πολίτη.

Αν η Ευρώπη θέλει να σταματήσει να είναι δεύτερη πολιτικά και οικονομικά, χρειάζεται πραγματική ενότητα με διαφάνεια και ξεκάθαρες διαδικασίες, ώστε οι πολίτες να καταλαβαίνουν πώς παίρνονται οι αποφάσεις και ποιος είναι υπεύθυνος. Δεν αρκεί η συνεργασία σε επίπεδο κρατών· η Ε.Ε. πρέπει να σκέφτεται ως ήπειρος, παίρνοντας κοινές αποφάσεις σε στρατηγικά θέματα όπως άμυνα, ενέργεια, οικονομία και τεχνολογία. Παράλληλα, χρειάζεται να χτίσει κοινή στρατηγική ταυτότητα και κοινωνική συνοχή, ώστε οι πολίτες να νιώθουν μέρος ενός ενιαίου συνόλου και όχι αποκομμένοι. Με αυτόν τον τρόπο, η δύναμη της Ε.Ε. ενισχύει κάθε κράτος-μέλος και προστατεύει εκείνα που ατομικά θα ήταν πιο ευάλωτα. Η ενότητα με διαφάνεια δεν είναι μόνο ζήτημα ισχύος, αλλά και μέσο για σταθερότητα, ευημερία και πραγματική αυτονομία της Ευρώπης στο παγκόσμιο σκηνικό.

Συνέντευξη του Δημάρχου Αχαρνών κ. Σπύρου Βρεττού στους μαθητές του Ομίλου Δημοσιογραφίας του Ωνάσειου ΓΕΛ Αχαρνών

ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ — Wed, 01 Apr 2026 06:01:16 +0000

Μια συζήτηση για την τοπική αυτοδιοίκηση, τις προκλήσεις της πόλης μας και τον ρόλο των νέων στο μέλλον της

Σε μια εποχή όπου η πολιτική συχνά αντιμετωπίζεται με καχυποψία ή απογοήτευση, η τοπική αυτοδιοίκηση παραμένει το πιο άμεσο και καθημερινό πεδίο άσκησης πολιτικής. Είναι το επίπεδο εκείνο όπου οι αποφάσεις επηρεάζουν άμεσα την ποιότητα ζωής των πολιτών: τους δρόμους που περπατάμε, τα σχολεία όπου φοιτούμε, τις πλατείες όπου συναντιόμαστε, την ασφάλεια και τις κοινωνικές δομές που στηρίζουν τις ευάλωτες ομάδες.

Οι μαθητές του Ομίλου Δημοσιογραφίας του Δημόσιου Ωνάσειου ΓΕΛ Αχαρνών είχαμε την ευκαιρία – την Τρίτη 10 Φεβρουαρίου 2026- να συναντήσουμε τον Δήμαρχο Αχαρνών κ. Σπύρο Βρεττό, στο γραφείο του και να του θέσουμε ερωτήματα που αφορούν τόσο τη δική του πορεία όσο και τα σημαντικότερα ζητήματα του δήμου μας. Η συζήτηση κινήθηκε από τα προσωπικά κίνητρα που τον οδήγησαν στην πολιτική, μέχρι τα μεγάλα έργα υποδομής, την κοινωνική πολιτική, την ασφάλεια, τον πολιτισμό και τον ρόλο των νέων στη δημόσια ζωή.

– Γνωρίζουμε ότι είστε ένας καταξιωμένος εκπαιδευτικός και επιτυχημένος επαγγελματίας. Για ποιους λόγους ασχοληθήκατε με την πολιτική και ειδικά με την τοπική αυτοδιοίκηση;

Καταρχάς, ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια. Η αλήθεια είναι ότι μέχρι το 2010 δεν είχα καμία ουσιαστική σχέση με την πολιτική. Δεν είχα υπάρξει ενεργό κομματικό στέλεχος ούτε είχα ασχοληθεί με τα κοινά. Ήμουν πολιτικοποιημένος ως πολίτης, αλλά μέχρι εκεί.

Το 2010 δέχθηκα μια πρόταση να θέσω υποψηφιότητα ως δημοτικός σύμβουλος. Μέχρι τότε δεν είχα ιδιαίτερη επαφή με τη λειτουργία του Δήμου Αχαρνών· δε γνώριζα πώς λειτουργεί, ποιες είναι οι δομές του, ούτε το προσωπικό του. Ωστόσο, ως δημότης είχα απορίες και προβληματισμούς. Με στεναχωρούσε όταν έβλεπα στη γειτονιά μου ελλείψεις σε πεζοδρόμια, φωτισμό ή υποδομές που σε άλλους δήμους θεωρούνται αυτονόητες.

Αποφάσισα, λοιπόν, να μη μείνω στην κριτική, αλλά να προσπαθήσω να συμβάλλω. Εκλέχθηκα δημοτικός σύμβουλος και από εκεί ξεκίνησε μια πορεία μάθησης. Ο δήμος είναι ένα μεγάλο σχολείο. Πέρασα από διάφορες θέσεις ευθύνης – πρόεδρος επιτροπών, επικεφαλής αντιπολίτευσης, και τελικά δήμαρχος. Δεν ξύπνησα μια μέρα θέλοντας να γίνω δήμαρχος· προέκυψε μέσα από μια συλλογική προσπάθεια και πρόταση συνεργατών.

Θεωρώ ότι η ενασχόληση με τα κοινά είναι μια δημιουργική διαδικασία. Μπορείς να αφήσεις αποτύπωμα στον τόπο σου, και αυτό είναι κάτι που τιμά έναν άνθρωπο για όλη του τη ζωή.

– Πώς είναι μια συνηθισμένη ημέρα σας;

Οι μέρες δεν είναι ίδιες, αλλά όλες είναι γεμάτες. Ο Δήμος Αχαρνών είναι ένας τεράστιος οργανισμός, με περισσότερους από χίλιους εργαζομένους. Υπάρχουν 14 αντιδήμαρχοι, πρόεδροι νομικών προσώπων, δεκάδες δημοτικοί σύμβουλοι και φυσικά…108.000 δημότες.

Πρέπει καθημερινά να υπάρχει συντονισμός με τις υπηρεσίες, να επιλύονται ζητήματα καθημερινότητας, να γίνονται συναντήσεις με υπουργεία και φορείς για διεκδίκηση χρηματοδοτήσεων. Κάθε μέρα που δεν αξιοποιείται για διεκδίκηση πόρων είναι χαμένη.

Δεν υπάρχει ωράριο. Δεν υπάρχουν Σαββατοκύριακα με την κλασική έννοια. Υπάρχουν μέρες που επιστρέφω στο σπίτι και τα παιδιά μου κοιμούνται. Έχει συμβεί να περάσουν τρεις ή τέσσερις ημέρες και να τα έχω δει μόνο για λίγα λεπτά. Αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα προσωπικά κόστη αυτής της θέσης.

– Ποιο θεωρείτε το σημαντικότερο πρόβλημα του Δήμου και τι έχετε κάνει για την αντιμετώπισή του;

Τα προβλήματα είναι πολλά και ποικίλα. Από την πρώτη μέρα έθεσα ως προτεραιότητα τις υποδομές, και κυρίως τα αντιπλημμυρικά έργα. Υπήρχαν περιοχές όπου, όταν έβρεχε, οι κάτοικοι αντιμετώπιζαν σοβαρά προβλήματα. Τα αντιπλημμυρικά έργα είναι σύνθετα και απαιτούν χρονοβόρες διαδικασίες μελετών και εγκρίσεων. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια έχουν δρομολογηθεί και υλοποιούνται μεγάλα έργα που, σε βάθος χρόνου, θα δώσουν οριστική λύση.

Παράλληλα, ιδιαίτερη έμφαση δίνουμε στην κοινωνική πολιτική. Στον δήμο μας υπάρχουν πολλές οικογένειες που χρειάζονται στήριξη. Μέσα από το Κοινωνικό Παντοπωλείο και άλλα προγράμματα, στηρίζονται πολλές ευάλωτες οικογένειες. Είναι μια δουλειά που δεν προβάλλεται ιδιαίτερα, αλλά είναι εξαιρετικά σημαντική.

– Πολλοί δημότες ανησυχούν για την εγκληματικότητα. Πώς συμβάλλει ο Δήμος στην αντιμετώπιση αυτού του σοβαρού προβλήματος;

Η ασφάλεια είναι ένα ζήτημα που δεν αφορά μόνο τις Αχαρνές, αλλά ολόκληρη την Αττική. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της αστυνομίας, τα περιστατικά στον δήμο μας είναι λιγότερα από ό,τι σε άλλους δήμους της Αττικής.

Το πρόβλημα είναι κυρίως η εικόνα που έχει διαμορφωθεί. Μια μικρή ομάδα ανθρώπων δημιουργεί περιστατικά που στιγματίζουν την πόλη. Πιστεύω ότι οι ίδιοι οι δημότες πρέπει να αγαπήσουμε περισσότερο τον τόπο μας και να συμβάλλουμε στη βελτίωση της εικόνας του. Οι υπηρεσίες του Δήμου σε συνεργασία με την Αστυνομία καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για τη μείωση των φαινομένων παραβατικότητας στην περιοχής μας.

– Υπάρχουν παράπονα ότι δεν δίνεται η ίδια προσοχή σε όλες τις περιοχές. Τι απαντάτε;

Ο Δήμος Αχαρνών έχει 21 πολεοδομικές ενότητες και τεράστια έκταση. Για να υλοποιηθεί ένα έργο, πρέπει να υπάρχουν συγκεκριμένες προϋποθέσεις: κατάλληλος χώρος, πολεοδομικός χαρακτηρισμός, μελέτες, χρηματοδότηση.

Δεν είναι πάντα εφικτό να γίνουν τα ίδια έργα σε κάθε γειτονιά την ίδια στιγμή. Η δημοτική αρχή οφείλει να βλέπει το σύνολο και, με βάση τις δυνατότητες και τις προϋποθέσεις, να παρεμβαίνει όπου και όποτε είναι εφικτό.

– Ποια ήταν η καλύτερη και ποια η πιο δύσκολη στιγμή της θητείας σας;

Οι χαρές είναι λίγες σε σχέση με τις δυσκολίες. Η βραδιά των εκλογών είναι μια στιγμή δικαίωσης. Από εκεί και πέρα, η καθημερινότητα είναι γεμάτη ευθύνη.

Μεγάλες χαρές είναι όταν εγκρίνονται σημαντικές χρηματοδοτήσεις για έργα – όταν βλέπεις ότι μια προσπάθεια ετών παίρνει σάρκα και οστά.

Οι πιο δύσκολες στιγμές είναι όταν αισθάνεσαι εκτεθειμένος και δέχεσαι επιθέσεις, όχι μόνο εσύ αλλά και η οικογένειά σου. Όταν ασχολείσαι με τα κοινά, πρέπει όμως να έχεις αντοχές.

– Τι δυσκολίες δημιουργεί το μεγάλο μέγεθος του Δήμου;

Η μεγάλη έκταση σημαίνει αυξημένο κόστος και δυσκολία ελέγχου. Από την αποκομιδή απορριμμάτων μέχρι τον έλεγχο παράνομων δραστηριοτήτων, όλα είναι πιο σύνθετα και απαιτητικά!

Οι μεγάλες αποστάσεις αυξάνουν τα έξοδα σε καύσιμα, εργατοώρες και συντήρηση. Παράλληλα, είναι πιο δύσκολο να υπάρχει πλήρης εποπτεία σε κάθε σημείο του δήμου.

– Τι έχετε κάνει για την πολιτιστική ανάπτυξη του Δήμου;

Ο Δήμος Αχαρνών έχει σπουδαία ιστορία! Βασικός μας στόχος μας είναι η ανάδειξη του αρχαίου θεάτρου Αχαρνών. Βρισκόμαστε σε διαδικασία υπογραφής προγραμματικής σύμβασης με το Υπουργείο Πολιτισμού για την έναρξη ανασκαφών.

Σε συνδυασμό με την ανάπλαση του ιστορικού κέντρου και τη σύνδεση σημαντικών μνημείων, φιλοδοξούμε να δημιουργήσουμε έναν πολιτιστικό πόλο έλξης για σχολεία και επισκέπτες. Η πολιτιστική μας κληρονομιά μπορεί και πρέπει να αποτελέσει μοχλό ανάπτυξης.

– Πώς θα θέλατε να παραδώσετε την πόλη στην επόμενη δημοτική αρχή;

Θέλω να έχουν ολοκληρωθεί τα αντιπλημμυρικά έργα, να μην υπάρχει πρόβλημα σε κανέναν δρόμο. Να υπάρχουν πάρκα, πλατείες και δομές πολιτισμού για όλες τις ηλικίες.

Επιθυμώ οι δημότες να μπορούν να κυκλοφορούν με ασφάλεια, οποιαδήποτε ώρα, και να απολαμβάνουν την πόλη τους. Είναι ένας στόχος που απαιτεί δουλειά, αλλά προς αυτή την κατεύθυνση κινούμαστε.

– Τι θα συμβουλεύατε τους νέους που θέλουν να ασχοληθούν με την πολιτική;

Θεωρώ ότι η ενασχόληση με τα κοινά είναι υποχρέωση κάθε δημοκρατικού ανθρώπου. Η πολιτική δεν είναι μόνο κόμματα – είναι ο τρόπος που ζούμε και συνυπάρχουμε.

Η τοπική αυτοδιοίκηση είναι η πιο άμεση και δημιουργική μορφή πολιτικής. Βλέπεις άμεσα το αποτέλεσμα της προσπάθειάς σου. Σας προτρέπω να ασχοληθείτε. Ο τόπος δεν ανήκει σε έναν δήμαρχο – ανήκει σε όλους μας!

Η συνέντευξη με τον Δήμαρχο Αχαρνών ανέδειξε τις προκλήσεις, αλλά και τις δυνατότητες ενός μεγάλου δήμου με βαθιές ιστορικές ρίζες. Από τα αντιπλημμυρικά έργα μέχρι την ανάδειξη του αρχαίου θεάτρου, από την κοινωνική πολιτική μέχρι τη συμμετοχή των νέων, το μέλλον της πόλης εξαρτάται όχι μόνο από τη διοίκηση, αλλά και από τη στάση των ίδιων των πολιτών.

Ίσως το σημαντικότερο μήνυμα που προέκυψε από τη συζήτηση είναι ότι η πολιτική –ιδιαίτερα σε τοπικό επίπεδο– δεν είναι κάτι μακρινό. Είναι η καθημερινότητά μας. Και σε αυτήν, οι νέοι έχουμε ρόλο, φωνή και…ευθύνη!

«Όνειρα Ψυχών»: Όταν οι μαθητές δίνουν φωνή στα όνειρά τους

ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ — Wed, 01 Apr 2026 06:01:15 +0000

Της Αγγελικής Σταμούλη

Σε μια εποχή όπου οι νέοι συχνά δυσκολεύονται να εκφράσουν όσα νιώθουν, το μαθητικό περιοδικό «Όνειρα Ψυχών» έρχεται να αποδείξει ότι η δημιουργικότητα παραμένει ζωντανή και δυνατή. Πρόκειται για μια αξιόλογη πρωτοβουλία σχολείων της Αθήνας και της Κοζάνης, που ενώνει μαθητές – μαθήτριες και εκπαιδευτικούς ,από διαφορετικές περιοχές μέσα από τον κοινό τους λόγο, τις σκέψεις και τα όνειρά τους.

Το περιοδικό αποτελεί έναν χώρο ελεύθερης έκφρασης, όπου τα παιδιά δημοσιεύουν ποιήματα, διηγήματα, άρθρα, ζωγραφιές και άλλες καλλιτεχνικές δημιουργίες. Κάθε σελίδα του αποτυπώνει τον εσωτερικό κόσμο των νέων ανθρώπων: τις ανησυχίες τους για το μέλλον, τις ελπίδες τους, τους φόβους, τις φιλίες, τις εμπειρίες της καθημερινότητας. Δεν πρόκειται απλώς για μια συλλογή κειμένων, αλλά για μια ζωντανή καταγραφή της μαθητικής ψυχής.

Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι το «Όνειρα Ψυχών» αποτελεί προϊόν συνεργασίας σχολείων -Δημόσιων Ωνασείων και μη- από διαφορετικές πόλεις. Η σύμπραξη αυτή καλλιεργεί το αίσθημα ενότητας και δείχνει πως, παρά τις αποστάσεις, οι νέοι μοιράζονται κοινά βιώματα και προβληματισμούς. Μέσα από τις σελίδες του περιοδικού δημιουργείται ένας διάλογος που ξεπερνά τα γεωγραφικά όρια και ενισχύει τη συνεργασία και την αλληλοκατανόηση.

Παράλληλα, η συμμετοχή σε ένα μαθητικό περιοδικό ενισχύει σημαντικές δεξιότητες. Οι μαθητές καλλιεργούν τη δημιουργική γραφή, μαθαίνουν να οργανώνουν τη σκέψη τους, να εκφράζονται με σαφήνεια και να συνεργάζονται. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι αποκτούν αυτοπεποίθηση, βλέποντας τις ιδέες τους να παίρνουν μορφή και να δημοσιεύονται.

Το «Όνειρα Ψυχών» δεν είναι απλώς μια σχολική έκδοση. Είναι ένας χώρος όπου οι μαθητές ανακαλύπτουν τη δύναμη του λόγου και της τέχνης. Είναι μια υπενθύμιση ότι τα όνειρα των νέων αξίζουν να ακούγονται και να μοιράζονται. Γιατί μέσα από τα όνειρα γεννιούνται οι ιδέες, και μέσα από τις ιδέες διαμορφώνεται το μέλλον!

Σε έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς, τέτοιες πρωτοβουλίες αποδεικνύουν ότι η παιδεία δεν περιορίζεται μόνο στη γνώση, αλλά αγκαλιάζει και την έκφραση, τη συνεργασία και τη δημιουργικότητα. Και αυτό είναι, ίσως, το πιο σημαντικό μάθημα από όλα!