Το τεύχος Φεβρουαρίου του ηλεκτρονικού περιοδικού Παρά …4ο  φιλοξενεί την εφημερίδα των μαθητών του 4ου ΓΕΛ Κατερίνης που δημοσιεύθηκε αρχικά στην εφημερίδα TO BHMA της Κατερίνης και  κυκλοφόρησε με «Το Βήμα της Κυριακής» στις 22 Φεβρουαρίου 2026.

Μπορείτε να διαβάσετε όλα τα άρθρα εδώ:  https://www.tovima.gr/category/mathitikes-efimerides/katerini/

Τα τελευταία χρόνια τα αδέσποτα ζώα αποτελούν ένα παγκόσμιο πρόβλημα και τα  κυνοκομεία συμβάλλουν στη βελτίωση του προβλήματος αυτού. Με αφορμή αυτό η ομάδα της  εφημερίδας του σχολείου μας αποφάσισε να κάνει μια επίσκεψη στο δημαρχείο για να συναντήσει τον εκπρόσωπο του κυνοκομείου, τον κύριο Χρήστο Λάζο.

Το κυνοκομείο υπάρχει πάνω από 10 χρόνια και ο βασικός σκοπός του είναι να προστατεύει αδέσποτα ζώα, ώστε να μην κυκλοφορούν μόνα τους στους δρόμους με κίνδυνο να τραυματιστούν ή να μην τα πατήσουν τυχόν μεταφορικά μέσα είτε να κολλήσουν κάποια ίωση. Πολλά σκυλιά χρειάζονται ιατρική περίθαλψη, εμβόλια ή φάρμακα, ειδικά όταν έχουν ζήσει για αρκετό καιρό στον δρόμο. Αυτά απαιτούν χρόνο, κόπο και πολλή αγάπη.

Ο βασικός στόχος του Κυνοκομείου είναι η υιοθεσία. Η υιοθεσία είναι μια πολύ αξιοθαύμαστη πράξη, γιατί δίνει σε ένα ζώο μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή. Τα σκυλιά που υιοθετούνται συνήθως δείχνουν μεγάλη αγάπη στους νέους τους ιδιοκτήτες, γιατί έχουν περάσει δύσκολες στιγμές και εκτιμούν τη φροντίδα. Όλοι οι πολίτες μπορούν να βοηθήσουν το κυνοκομείο με διάφορους τρόπους. Μπορούν να υιοθετήσουν ένα σκυλί. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί βοηθά όχι μόνο τα ίδια τα ζώα, αλλά και την πόλη γενικότερα. Έτσι μειώνεται ο αριθμός των αδέσποτων και προστατεύεται η δημόσια υγεία.

Παρόλα αυτά, τα έξοδα είναι πολλά και συχνά δεν υπάρχουν αρκετά χρήματα ή υλικά. Η ζωή στο κυνοκομείο δεν είναι εύκολη για τα ζώα. Παρόλο που είναι ασφαλή, τους λείπει η ζεστασιά ενός σπιτιού. Πολλά σκυλιά νιώθουν φόβο, μοναξιά ή και άγχος ειδικά στην αρχή. Με την καθημερινή επαφή με τους ανθρώπους, όμως, αρχίζουν να ηρεμούν και να δείχνουν τον πραγματικό τους χαρακτήρα. Κάποια είναι παιχνιδιάρικα, άλλα ήσυχα και τρυφερά, και όλα έχουν ανάγκη από προσοχή.

Τέλος, το κυνοκομείο της Κατερίνης αξίζει περισσότερο σεβασμό και στήριξη. Τα ζώα δεν φταίνε που βρέθηκαν στον δρόμο. Με λίγη κατανόηση και αγάπη, μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο τους καλύτερο και, μαζί, και τον δικό μας.

Ξυπνάω. Πιάνω το κινητό στα χέρια μου. Ανοίγω το Ιnstagram. Ενημερώσεις για την Παλαιστίνη που δεν δείχνει η τηλεόραση. Φωτογραφίες που δεν παίζουν στα κανάλια. Άσχημες φωτογραφίες. Βγαίνω από το Instagram. Μπαίνω στο Tiktok. Άνθρωποι στην αρχική μου σελίδα  που ζητάνε προσοχή. Όχι φαΐ. Όχι νερό. Όχι στέγη, παρόλο που ζουν σε σκηνές. Προσοχή. Γιατί κανείς δεν προσέχει. Μόνο παρακολουθεί. Παρακολουθεί μία γενοκτονία σε ζωντανή μετάδοση.

Ακολουθεί η δεύτερη απόπειρα μου να επικοινωνήσω τις ανησυχίες μου στον Υπουργό Εξωτερικών:

Κύριε Γεραπετρίτη,

      Σας αποστέλλω για δεύτερη φορά επιστολή μου, αυτή τη φορά ως προβληματισμένη και όχι ως απλά ευαισθητοποιημένη νέα, προκειμένου να τοποθετηθώ – δυστυχώς ξανά– για την στάση που τηρεί η χώρα μας απέναντι στη διεθνή έκκληση για βοήθεια εκ μέρους της Παλαιστίνης, καθώς και απέναντι στην υποδοχή του πλοίου «Crown Iris».                                                                                                                                    Βρισκόμαστε ξανά στην ίδια θέση του παθητικού δέκτη και θεατή μίας προσπάθειας συμπαράστασης της διεθνούς κοινότητας , παρακολουθώντας την αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης από την Γαλλία και τη διάθεση του Ηνωμένου Βασιλείου να πράξει παρομοίως στο εγγύς μέλλον. Προβάλλονται, παράλληλα, σε όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης η διακοπή του αποκλεισμού και η ρίψη τροφίμων, στην οποία προέβησαν η Ισπανία και η Γαλλία. Εντωμεταξύ εντός συνόρων η Παλαιστινιακή Παροικία Ελλάδος συγκέντρωσε τους απαραίτητους πόρους για την αγορά ενός πλήρους εξοπλισμένου ασθενοφόρου, που προορίζεται για τη Γάζα. Το κοινό στοιχείο σε όλες αυτές τις κινητοποιήσεις;  Δυστυχώς, δεν είναι η ενεργή ή, έστω, η έμμεση συμμετοχή του ελληνικού κράτους, αλλά αντ’ αυτού η πλήρης αδιαφορία του.     Χωρίς καμία υπερβολή, το ελληνικό κράτος αδιαφορεί παντελώς όχι απλά για την απαράδεκτη στάση του Ισραήλ και τους αυξανόμενους θανάτους στην Παλαιστίνη, που σύμφωνα με τις τελευταίες έρευνες έχουν αγγίξει το νούμερο των 60.000 νεκρών παιδιών, αλλά και για τη σωματική και ηθική ακεραιότητα των πολιτών του, οι οποίοι εκτίθενται καθημερινά σε βία και φίμωση κατά τη διάρκεια των διαμαρτυριών τους. Φυσικά, αναφέρομαι στα δρώμενα που συντελέστηκαν στη Σύρο και στη Ρόδο. Αντί να εφαρμόζουμε το ένταλμα σύλληψης εις βάρος του εγκληματία πολέμου, Βενιαμίν Νετανιάχου, όπως χαρακτηρίστηκε από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και να προβούμε σε σύλληψή του, όταν χρησιμοποιεί τον εναέριο χώρο της χώρας μας, υποδεχόμαστε Ισραηλινούς τουρίστες του πλοίου «Crown Iris», οι οποίοι συνοδευόμενοι από αστυνομικούς, που πατούν κυριολεκτικά τον λαιμό του Έλληνα διαμαρτυρόμενου, γεγονός για το οποίο δεν έχει γίνει λόγος ακόμα, περιοδεύουν σε όλα τα ελληνικά νησιά.  Κατηγορώντας, παράλληλα, τους κατοίκους της Σύρου για «κατάλυση» της δημοκρατίας, συνεχίζουμε να στηρίζουμε ουσιαστικά μία γενοκτονία, που συντελείται μπροστά στα μάτια μας.

Εξαπολύω, τέλος, δριμύ κατηγορητήριο στο ελληνικό κράτος για την πλήρη αδιαφορία του σε αποστολές που στόχευαν σε ανεφοδιασμό και προσφορά φαρμάκων στη Γάζα, δηλαδή για την αδιαφορία που επιδείξατε απέναντι στην αποστολή που ξεκίνησε από τη χώρα μας(!) «March to Gaza», αλλά και για το πλοίο «Handala» και «Madleen».

Σε περίπτωση που φτάσει όντως στα χέρια σας αυτή η επιστολή, καθώς έχω χάσει πάσα ελπίδα, θα ήθελα η ανάγνωση των περιγραφόμενων καταστάσεων να σας ταρακουνήσει έστω και στο ελάχιστο, γιατί από όσο φαίνεται ταρακουνάει οποιονδήποτε άλλο εκτός από το ίδιο το ελληνικό κράτος. Αν και νεαρή στην ηλικία, δεν τρέφω αυταπάτες και γνωρίζω ότι αυτή η επιστολή δεν θα αγγίξει ποτέ την ψυχή σας, πόσο μάλλον και τα χέρια σας. Αν όμως αυτό συμβεί, θα επιθυμούσα να τη συγκρίνετε με την προηγούμενη επιστολή μου – αν την έχετε κρατήσει–, προκειμένου να διαπιστώσετε τον λόγο για τον οποίο τώρα είμαι πιο εριστική. Είναι ο ίδιος λόγος για τον οποίο κατηγορείτε τους διαμαρτυρόμενους πολίτες για υπονόμευση της δημοκρατίας. Έχουμε χορτάσει να βλέπουμε πλάνα σκελετωμένων και μελλοθάνατων παιδιών, έχουμε χορτάσει να μυρίζουμε τον θάνατο μέσα από την οθόνη και έχουμε προπάντων χορτάσει τον εκφοβισμό και τον εκβιασμό, που αισθανόμαστε κάθε στιγμή που τοποθετούμαστε. Εγώ, όμως, δεν έχω χορτάσει να προσπαθώ για το αντίθετο, ακόμα και αν είναι μάταιο στην τελική.

Περιμένοντας μία «απάντηση», είτε γραπτή, είτε εμπράκτως δεν θα σταματήσω να στέλνω επιστολές στο email του γραφείου σας.

Χωρίς περαιτέρω σχόλια,

η προβληματισμένη νέα.

Πλησιάζοντας η αιματοβαμμένη «επέτειο» της 7ης Οκτώβρη, νιώθω μόνο ένα πράμα. Απογοήτευση. Πέρυσι ένιωθα πολλά περισσότερα. Ακόμα και ελπίδα. Μετά από δύο χρόνια όμως και δύο προσπάθειες να επικοινωνήσω προσωπικά με κάποιον αρμόδιο, προκειμένου να αισθανθώ ότι προσπάθησα έστω για το ελάχιστο, νιώθω μόνο απογοήτευση.

Είναι γνωστό ότι στην σύγχρονη εποχή το διαδίκτυο έχει διασφαλίσει ένα σπουδαίο μέσο ενημέρωσης και επικοινωνίας, ιδιαίτερα για εμάς τους μαθητές. Το διαδίκτυο είναι ένα παγκόσμιο σύστημα συνδεδεμένων υπολογιστών που επιτρέπει την ανταλλαγή πληροφοριών και τη χρήση διάφορων υπηρεσιών. Ορισμένοι από εμάς το θεωρούμε ως ένα χρήσιμο εργαλείο, το οποίο διευκολύνει σημαντικά την καθημερινή μας ζωή. Ωστόσο, είναι αρκετοί και εκείνοι που το χαρακτηρίζουν ως ένα επιβλαβές και επικίνδυνο μέσο, το οποίο επηρεάζει αρνητικά την πορεία της κοινωνίας. Όπως φαίνεται οι αντιλήψεις, όχι μόνο ποικίλλουν, αλλά και διαφέρουν σε μεγάλο βαθμό.

Ένα από τα πιο θετικά χαρακτηριστικά του διαδικτύου αποτελεί η δυνατότητα της ενημέρωσης. Αρχικά, θεωρώ ότι μας προσφέρει άμεση και συνεχή επαφή με ακόμη περισσότερες πηγές από αυτές του παρελθόντος. Πλέον μπορούμε να έχουμε πρόσβαση σε ενημερωτικές σελίδες, όχι μόνο του τόπου μας, αλλά και άλλων κρατών, λαμβάνοντας έτσι μια πληρέστερη εικόνα. Ακόμη, η συνεισφορά του διαδικτύου στον τομέα της επικοινωνίας, αποτελεί ιδιαίτερα σημαντικό στοιχείο. Πιο συγκεκριμένα,  τόσο με τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης όσο και με τις υπηρεσίες κλήσεων και συνομιλίας με τη χρήση κάμερας, άλλαξε πλήρως τον τρόπο με τον οποίο επικοινωνούμε στις μέρες μας, με αποτέλεσμα  να έρθουμε σε επαφή και με άλλα άτομα από όλα τα μέρη του κόσμου. Τέλος, ο ιστός αυτός αυξάνει θεαματικά τις πηγές λήψης πληροφοριών και εκπαιδευτικού υλικού για εμάς τους μαθητές, καθώς έχουμε πρόσβαση σε μεγάλες βιβλιοθήκες, όπως τα ψηφιακά βιβλία, σε ιστοσελίδες εκπαιδευτικού και ενημερωτικού χαρακτήρα, καθώς και σε διάφορα αρχεία. Είναι ουσιαστικά εφικτό να βρούμε πληροφορίες για κάθε γνωστικό αντικείμενο, γεγονός που μας αποδεσμεύει από τους περιορισμούς ενός διδακτικού βιβλίου.

Διαπιστώνουμε, λοιπόν, ότι το διαδίκτυο διαθέτει πολύ σημαντικά και θετικά στοιχεία, πραγματοποιώντας την καθημερινότητά μας πιο εύκολη και άμεση. Ωστόσο, πέρα από τις θετικές του μορφές, χαρακτηρίζεται και για τις αρνητικές του, οι οποίες ασκούν σοβαρή επιζήμια επίδραση, καθιστώντας τη ζωή μας δύσκολη και μη εξελίξιμη.

Μία από τις πιο επιβλαβείς μορφές του, κατά την άποψή μου, καθιστά η παραβίαση της ιδιωτικότητας. Ειδικότερα, διάφορα μέσα κοινωνικής δικτύωσης καταγράφουν και αρχειοθετούν προσωπικά μας στοιχεία, όπως τις αναζητήσεις μας, τις σελίδες που επισκεπτόμαστε, καθώς και την τοποθεσία απ’ όπου πραγματοποιούμε τη σύνδεσή μας. Η παραπληροφόρηση είναι, επίσης, ένα επικίνδυνο φαινόμενο, με το οποίο ενδεχομένως, να διαδίδονται πληροφορίες που είναι ανακριβείς και αποσκοπούν στην παραπληροφόρηση. Δεν είναι λίγες οι φορές που χρησιμοποιείται για την άσκηση προπαγάνδας, λόγω της αδυναμίας ουσιαστικού ελέγχου που υφίσταται. Τέλος, αξίζει να σημειώσουμε ότι και ο εκφοβισμός, ιδίως ο σχολικός, δρα αρκετά συχνά στο χώρο του διαδικτύου, χωρίς να διαθέτει καλούς σκοπούς, αφού υπό την κάλυψη της ανωνυμίας, πολλοί από εμάς  δεχόμαστε υβριστικά ή υποτιμητικά σχόλια, βιώνοντας μια οδυνηρή εμπειρία παρενόχλησης. Το γεγονός αυτό μπορεί να μας οδηγήσει σε ακραίες επιλογές, όπως η αυτοκτονία.

Συμπερασματικά, αντιλαμβανόμαστε ότι το διαδίκτυο αποτελεί ένα νέο μέσο επικοινωνίας και ενημέρωσης που διαδίδεται ολοένα και περισσότερο σε όλο τον κόσμο. Ενώ φαίνεται η ανεξέλεγκτη δράση του να κρύβει πολύ σημαντικούς κινδύνους, ωστόσο δεν επιτρέπεται να επιβληθεί η απαγόρευση. Κατά τη γνώμη μου, ως μαθητές, αποτελεί χρέος μας να υπερασπιστούμε με ιδιαίτερη προσοχή την απαραβίαστη λειτουργία του παγκόσμιου ιστού, έστω και με τα αρνητικά του στοιχεία, εφόσον αυτός αποσκοπεί, τόσο στην ελευθερία του τύπου, όσο και στην ελεύθερη έκφραση απόψεων, έχοντας επίγνωση των επακόλουθων επιπτώσεων.

Τι σχέση μπορεί να έχει το θεατρικό έργο «Περιμένοντας τον Γκοντό», “En Attendant Godot” στα γαλλικά, με τα σημερινά υπαρξιακά προβλήματα των νέων σήμερα; Θα τολμούσαμε να ισχυριστούμε ότι είναι τόσο επίκαιρο όσο ποτέ!

Ένας από τους βασικούς εκπροσώπους του «Θεάτρου του Παραλόγου», ο Σάμιουελ Μπέκετ, Ιρλανδός θεατρικός συγγραφέας, πεζογράφος και ποιητής, δημοσίευσε το 1952 το θεατρικό του έργο «Περιμένοντας τον Γκοντό». Μία κωμικοτραγική ιστορία για το παράλογο της ανθρώπινης ύπαρξης και της υπαρξιακής αναμονής.

Στην ιστορία αυτή δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα. Οι ήρωες, δύο ρακένδυτοι αλήτες, ο Βλαντιμίρ και ο Εστραγκόν περιμένουν μάταια τον Γκοντό. Όσο περιμένουν εμφανίζονται ο Πότζο και ο Λάκι, με τον πρώτο να φέρεται απάνθρωπα στον δεύτερο καθώς είναι ο δούλος του. Οι χαρακτήρες είναι απογυμνωμένοι από οποιοδήποτε ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο χωρίς κανένα ψυχολογικό βάθος, βρίσκονται στη μέση του πουθενά και μέσω της επανάληψης των πράξεών τους τονίζεται η στατικότητα και η βασανιστική αναμονή. Οι μόνες αλλαγές που γίνονται οφείλονται στο πέρασμα του χρόνου και στη φθορά που επιφέρει στην ανθρώπινη ύπαρξη. Επίσης, οι δύο ήρωες αποτυγχάνουν ακόμα και στη μοναδική απόφαση που παίρνουν, να αυτοκτονήσουν, όταν ενημερώνονται ότι ο Γκοντό τελικά δεν θα έρθει.

Αντίστοιχα, οι νέοι σήμερα βρίσκονται σε ένα χάσμα με την πραγματικότητα. Μέσα σε αυτόν τον παράλληλο κόσμο που ζουν έχουν χάσει το πραγματικό νόημα της ζωής. Έχουν διάφορα υπαρξιακά προβλήματα που είτε αφορούν το μέλλον τους, την κοινωνική τους αποδοχή, τις κοινωνικές τους σχέσεις, την ίδια την επιβίωσή τους. Ξεγελούν τον εαυτό τους με εφήμερες απολαύσεις και διάγουν μία παθητική ζωή χωρίς σκοπό.

Πολλοί από τους νέους δεν μεγαλώνουν σε υγιή περιβάλλοντα. Πολλές οικογένειες αντιμετωπίζουν είτε προβλήματα σχέσεων είτε σοβαρά οικονομικά  προβλήματα τα οποία επηρεάζουν άμεσα τους νέους. Επίσης, προβλήματα στο σχολικό περιβάλλον όπως η μη αποδοχή από τους συνομήλικους και η αποτυχία στη σχολική επίδοση μπορεί να χειροτερεύσουν τον ψυχισμό των νέων. Τέλος, η προώθηση λανθασμένων κοινωνικών προτύπων τους αποπροσανατολίζει από τη επίτευξη των στόχων τους. Ως αποτέλεσμα κάνουν λάθος επιλογές και πολλές φορές βρίσκουν παρηγοριά σε διαφόρων ειδών καταχρήσεις και εξαρτήσεις, όπως το τσιγάρο, τα ναρκωτικά, ο τζόγος αλλά στην εξάρτησή τους από την τεχνολογία. Ξεφεύγουν για λίγο από την πραγματικότητα αλλά βρίσκονται σε μία κατάσταση αναβλητικότητας και αποφυγής των ευθυνών. Υπόκεινται όμως στη φθορά που απορρέει από αυτές τις εξαρτήσεις, διάγουν μία ζωή στατική χωρίς σκοπό και βρίσκονται σε μία κατάσταση ατέρμονης αναμονής όπως ακριβώς οι ήρωες του θεατρικού έργου.

Οι νέοι ελπίζουν σε κάτι καλύτερο που δεν έρχεται ποτέ και δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν ότι μόνο οι ίδιοι μπορούν να ορίσουν τη ζωή τους. Θυσιάζουν τις πραγματικές φιλίες, τον έρωτα και το ίδιο το μέλλον τους αφήνοντας την ευτυχία να ξεγλιστρά μέσα από τα χέρια τους. Δεν μπορούμε παρά να παραλληλίσουμε την ζωή των νέων με αυτή στο σύμπαν του Μπέκετ όπου: «η ζωή είναι σαν ένα σπιράλ φθίνουσας πορείας που κατηφορίζει σε μία τελική λήξη που δεν μπορεί να βρεθεί ποτέ!»

Βρίσκεστε έξω από ένα συνεργείο αυτοκινήτων. Πίσω από την πόρτα του γκαράζ, τα δεκάδες αμάξια και τις εργαλειοθήκες μπορείτε να διακρίνετε τις καστανές μπούκλες μιας πρωτοπόρου γυναίκας. Καταπιάνεται με την εξάτμιση ενός τζιπ, καλυμμένη με γράσα αλλά πάντα χαμογελαστή. Είναι η Πάτρις Μπανκς.

Λίγο έξω από το West Chester Pike, στο προάστιο Upper Darby της Φιλαδέλφειας, έχει ανοίξει μια όχι και τόσο τυπική επιχείρηση επισκευής αυτοκινήτων. Πρόκειται για ένα συνεργείο το οποίο στελεχώνεται από γυναίκες μηχανικούς. Έπειτα από πρωτοβουλία της ιδιοκτήτριας και θύματος της ανδροκρατούμενης αυτοκινητοβιομηχανίας, λειτουργεί πλέον ένας παράδεισος των γυναικών οδηγών.

Οι πελάτες, μάλιστα, μαζί με την επισκευή του αυτοκινήτου τους, μπορούν να απολαύσουν και μια ολοκληρωμένη κούρα ομορφιάς. Ναι, αγαπητοί αναγνώστες, διαβάσατε σωστά. Η ιδιοκτήτρια Πάτρις Μπάνκς προσφέρει με κάθε υπηρεσία επισκευής αυτοκινήτου δωρεάν μανικιούρ, πεντικιούρ και χτένισμα στο παρακείμενο σαλόνι ομορφιάς Clutch Beauty Bar, το οποίο είναι άμεσα συνδεδεμένο με το συνεργείο. Με αυτόν τον πρωτοποριακό τρόπο οι πελάτες κάθε φύλου αξιοποιούν τον χρόνο αναμονής τους ευχάριστα και δημιουργικά, μετατρέποντας μια υποχρεωτική διαδικασία σε μια εμπειρία φροντίδας και χαλάρωσης.

Η καινοτόμα αυτή επιχείρηση έχει αφήσει το αποτύπωμά της στον τομέα των αυτοκινήτων, με τις εκατοντάδες διαδικτυακές κριτικές να το επιβεβαιώνουν.  «Δεν μπορώ να πω αρκετά για το πόσο μου αρέσει αυτό το συνεργείο επισκευής. Είναι το πιο φιλικό προς τον πελάτη, φιλόξενο, εξυπηρετικό και αξιόπιστο μέρος που έχω επισκεφθεί ποτέ. Συνιστώ σε όλους όσους γνωρίζω να πάνε εκεί για όλες τις ανάγκες του αυτοκινήτου σας. Δεν είχα ποτέ τόσο θετική εμπειρία! Αυτό πρέπει να είναι το πρότυπο για ΟΛΕΣ τις επιχειρήσεις.» αναφέρει η πελάτισσα Kristine Herman.

Παρά την σημερινή  επιτυχία της , υπήρξε μια εποχή στο παρελθόν που η Μπανκς απέφευγε να πηγαίνει το δικό της αυτοκίνητο για τακτική συντήρηση. «Φοβόμουν ότι θα με εκμεταλλεύονταν. Είχα κουραστεί να νιώθω αβοήθητη και να πρέπει να πάω να μιλήσω σε έναν άντρα» δηλώνει. Υπήρχε μόνο ένα πρόβλημα: «Δεν μπορούσα να βρω μια γυναίκα μηχανικό», λέει, «οπότε έπρεπε να το μάθω η ίδια».

Ο μικρός αριθμός γυναικών στον τομέα και το κόστος των επισκευών αυτοκινήτων  ενόχλησαν τόσο πολύ την Μπανκς που αποφάσισε να γίνει τεχνικός αυτοκινήτων, φοιτώντας στο Delaware Technical Community College.  «Ήμουν το μόνο κορίτσι σε μια παρέα 19χρονων  αγοριών. Αυτό ήταν ενδιαφέρον. Ήμουν 31 χρονών».

Πράγματι, σύμφωνα με το Γραφείο Στατιστικών Εργασίας του Υπουργείου Εργασίας των ΗΠΑ , οι γυναίκες αποτελούν μόλις το 10% των τεχνικών και μηχανικών αυτοκινήτων, ποσοστό αρκετά απογοητευτικό.

Το Girls Auto Clinic απασχολεί τέσσερεις γυναίκες μηχανικούς αυτοκινήτων πλήρους απασχόλησης και προσφέρει μαθητεία σε γυναίκες που σπουδάζουν για να γίνουν τεχνικοί αυτοκινήτων. Αν προσθέσουμε τις κομμώτριες και τις τεχνίτριες νυχιών στο Clutch Beauty Bar, καθώς και την υπάλληλο υποδοχής, τότε  η επιχείρηση της Μπανκς απασχολεί 10 γυναίκες.

Η τετραπέρατη ιδιοκτήτρια όμως δεν περιορίστηκε μόνο στο άνοιγμα της επιχείρησης. Έχει ξεκινήσει μια σειρά μηνιαίων εργαστηρίων, τα οποία προσελκύουν γυναικείο κοινό από όλες της πολιτείες των Η.Π.Α. Σε αυτά διδάσκει φορώντας της κόκκινες ψηλοτάκουνες γόβες της – το λογότυπο του συνεργείου – και μοιράζεται τις εμπειρίες και τις γνώσεις της με φιλομαθείς οδηγούς. Μέσα από τα σεμινάρια, αποβλέπει να διευρύνει τις γνώσεις των γυναικών όσον αφορά τις λειτουργιές και το σέρβις αυτοκινήτων, καθώς και να ενισχύσει την αυτοπεποίθησή τους.

«Το Girls Auto Clinic δεν εκπαιδεύει μόνο τις γυναίκες ώστε να είναι έξυπνες οδηγοί, αλλά προσλαμβάνουμε επίσης γυναίκες, δίνοντάς τους ευκαιρίες να εργαστούν στην αυτοκινητοβιομηχανία, ώστε να μπορούν να βρίσκονται σε θέσεις επιρροής και ισχύος», δήλωσε η Μπανκς.

Η ίδια έγραψε επίσης ένα βιβλίο με τίτλο «Girls Auto Clinic Glovebox Guide», έναν οδηγό για την συντήρηση αυτοκινήτων και τις καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης στον δρόμο, καθιστώντας τη γνώση για τα αυτοκίνητα προσβάσιμη οπουδήποτε και οποτεδήποτε.

Πίσω όμως από το ημιμόνιμο μανικιούρ και τις περμανάντ κρύβεται μια ευρύτερη αποστολή. Η Μπανκς βάζει με το δικό της τρόπο τέρμα στα στερεότυπα που θέλουν την γυναίκα έρμαιο των μηχανικών αυτοκινήτων,  ευάλωτη στην εξαπάτηση και αντικείμενο χλευασμού. Χάρη στην φιλόδοξη προσπάθεια της Πάτρις Μπανκς, το Girls Auto Clinic δεν είναι μόνο ένα ακόμη συνεργείο αλλά χώρος έμπνευσης και ενδυνάμωσης για γυναίκες οδηγούς — ένας τόπος όπου καλλιεργείται η αυτοπεποίθηση, το ενδιαφέρον και ανοίγονται δρόμοι εξέλιξης και προόδου στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας.

]]> https://schoolpress.sch.gr/paratetarto/archives/294/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/paratetarto/archives/285 https://schoolpress.sch.gr/paratetarto/archives/285#comments Mon, 22 Dec 2025 19:42:31 +0000 skogia http://schoolpress.sch.gr/paratetarto/?p=285 [...]]]> Γράφει ο Πέτρος Τσαγγεράς

Με τα Χριστούγεννα λίγες μέρες μακριά όλοι βλέπουμε και διαβάζουμε χριστουγεννιάτικες ιστορίες, ειδικά  την πολύ γνωστή Χριστουγεννιάτικη ιστορία του Καρόλου Ντίκενς με πρωταγωνιστή τον στριμμένο και άκρως αντιπαθητικό Σκρουτζ. Εγώ όμως με αφορμή τα Χριστούγεννα ήθελα να γράψω για έναν άλλο Σκρουτζ, τον Σκρουτζ Μακ Ντακ, το πιο πλούσιο παπί του κόσμου.

Ο Σκρουτζ , ο θείος του Ντόναλντ δημιουργήθηκε ως μια απλή απομίμηση του Σκρουτζ του Κάρολου Ντίκενς για μια Χριστουγεννιάτικη ιστορία του Καρλ Μπαρκς (του πιο γνωστού και βραβευμένου συγγραφέα κόμικς με πάπιες). Ήταν ο στερεοτυπικός, πλούσιος θείος, ο οποίος είναι εξαιρετικά  τσιγκούνης και θεωρεί τους συγγενείς του «αχαΐρευτους τεμπελχανάδες». Ο Μπαρκς δεν περίμενε  να ξαναχρησιμοποιήσει τον χαρακτήρα του, καθώς όμως οι αναγνώστες τον λάτρεψαν, σταδιακά ο απλός στριμμένος Σκρουτζ μετατράπηκε στο σημερινό πιο πλούσιο παπί του κόσμου.

Ο Σκρουτζ Μακ Ντακ έγινε  το σύμβολο του αμερικανικού ονείρου και του καπιταλισμού.  Από μικρό παπάκι γυαλίζοντας τα παπούτσια των κατοίκων της Γλασκόβης πάει στις Η.Π.Α. και χτίζει την αμύθητη περιουσία του, φτάνοντας στην κορυφή πάντα χάρη στη σκληρή του δουλειά και εξυπνάδα. Καθώς τον αδικεί ο υπόλοιπος κόσμος ξανά και ξανά, αποφασίζει να μην του μοιάσει και να παραμείνει τίμιος. Ήταν τόσο αφοσιωμένος  το να παραμείνει δίκαιος και  να μην εκμεταλλευτεί τους άλλους, που αμέτρητες φορές άλλοι χαρακτήρες τον κοροϊδεύουν και απορούν για τους απόλυτους ηθικούς  κανόνες με τους οποίους ζει.

Όμως στο σαιξπηρικό  αποκορύφωμα της ιστορίας  του ο Σκρουτζ κάνει ένα αισχρό έγκλημα. Έχοντας βρει πλούσια κοιτάσματα σε ένα αφρικανικό χωριό ιθαγενών, προσπαθεί να τα αγοράσει. Αφού όμως οι ιθαγενείς αρνούνται και τον εξευτελίζουν, αυτός αθετεί τις ηθικές αρχές που είχε θέσει όταν ήταν ακόμα μικρό παπάκι στη Σκωτία και καίει το χωριό των  ιθαγενών κλέβοντας τον φυσικό τους πλούτο.

Καίγοντας το χωριό των ιθαγενών ο Σκρουτζ χάνει πια κάθε  αίσθηση του εαυτού του, μένει μόνο ένας άπληστος, κενός και μοναχικός άντρας. Οι αδερφές του, βλέποντας το τέρας που έχει γίνει, τον παρατούν και επιστρέφουν στην Αμερική.  Αν και έπειτα καταλαβαίνει τη συνέπεια του εγκλήματός του,  προσπαθεί να επιστρέψει το χωριό στους ιθαγενείς, είναι  όμως ήδη πολύ αργά. Οι ιθαγενείς έχουν ήδη φύγει μακριά όπως και οι αδερφές του, και το χωριό θα‘ναι για πάντα κατεστραμμένο.

Έτσι ο Σκρουτζ απομονώνεται μια για πάντα και γίνεται ένας μίζερος επιχειρηματίας που έχει χάσει το νόημα της περιπετειώδους ζωής του, ένας εξαιρετικά φτωχός άνθρωπος που για συντροφιά έχει μόνο πια τα παγωμένα και άψυχα λεφτά του. Μέχρι που, πολλά χρόνια μετά, τα Χριστούγεννα, βρίσκει τον ανιψιό του τον Ντόναλντ μαζί με τα τρία ανιψάκια του έξω από την έπαυλή του.

Η ιστορία του Σκρουτζ Μακ Ντακ φαινομενικά είναι μία απλή Χριστουγεννιάτικη ιστορία που θέλει να δείξει τη σημασία της οικογένειας, αλλά μιλάει για άλλα πολλά εξίσου σημαντικά θέματα. Μιλάει για τα εγκλήματα των λευκών στη δύση   τα αποτελέσματά των οποίων φαίνονται ξεκάθαρα  μέχρι σήμερα. Μιλάει για την αδίστακτη φύση των άπληστων ανθρώπων καθώς όμως και για τη σημασία του να μένει κάποιος πιστός στα ιδανικά του και στον εαυτό του. Ο βίος και η πολιτεία του Σκρουτζ Μακ Ντακ του Ντον Ρόσα, είναι για μένα χωρίς αμφιβολία η καλύτερη Χριστουγεννιάτικη ιστορία που διάβασα στην παιδική μου ηλικία και θα είναι πάντα για μένα ξεχωριστή.

Γράφει η Χρυσαυγή Μπατζιογιάννη

Τα  Χριστούγεννα πλησιάζουν και το Πάρκο των Χρωμάτων άνοιξε τις πύλες του στη πόλη της Κατερίνης, δίπλα στο σχολείο μας,  συγκεντρώνοντας καθημερινά πλήθος επισκεπτών, για μερικές βόλτες στα σπιτάκια των ξωτικών, άφθονο παιχνίδι και ψυχαγωγία για μικρούς και μεγάλους.

Το Πάρκο των Χρωμάτων ξεκίνησε και αποτελεί πλέον θεσμό της πόλης, δημιουργώντας μια άκρως γιορτινή ατμόσφαιρα κατά τη διάρκεια των εορτών. Κάθε χρόνο η φαντασία ξεπερνά την πραγματικότητα με τη προσθήκη δράσεων και μουσικών εκδηλώσεων που μας κρατούν συντροφιά από τις αρχές Δεκεμβρίου μέχρι και τις πρώτες μέρες του καινούργιου χρόνου. Βασικό χαρακτηριστικό του πάρκου  είναι η δωρεάν είσοδος, γεγονός που το καθιστά προσβάσιμο σε όλους. Πιο συγκεκριμένα το πάρκο περιλαμβάνει παιχνίδια, καρουζέλ, παγοδρόμιο και την  υπαίθρια χριστουγεννιάτικη αγορά.

Έτσι λοιπόν, με όλο αυτό το χριστουγεννιάτικο κλίμα που μας περιβάλλει μπορούμε όλοι μας να γιορτάσουμε με χαρά, υγεία και ευτυχία αυτές τις άγιες μέρες δίπλα στους αγαπημένους μας ανθρώπους με τα σπίτια στολισμένα και τις καρδιές μας γεμάτες καλοσύνη.

Στις μέρες μας , είναι γνωστό ότι η κοινωνία μας χαρακτηρίζεται από μια συντριπτική πλειοψηφία ανθρώπων ως «προοδευτική» ή «συμπεριληπτική». Ωστόσο, αν επιχειρήσει κανείς  να διεισδύσει στη σύγχρονη πραγματικότητα, αφήνοντας στην άκρη τις ψευδαισθήσεις και τις ετικέτες, ώστε να εξετάσει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι μεταχειρίζονται ο ένας τον άλλο, αργά ή γρήγορα θα έρθει αντιμέτωπος με την έντονη σκληρότητα την οποία επιδεικνύει η κοινωνία  απέναντι στα ευάλωτα μέλη της. Τα άτομα με ειδικές ανάγκες ή, όπως τους αποκαλούμε εν συντομία, ΑΜΕΑ , δεν ζητούν ούτε οίκτο  ούτε προνομιακή μεταχείριση · αντιθέτως αγωνίζονται για να διεκδικήσουν τα αυτονόητα: ισοτιμία, συμπερίληψη, αποδοχή, προσβασιμότητα, αγάπη και σεβασμό…

Η αναπηρία δεν συνιστά σε καμία περίπτωση προσωπική ανεπάρκεια. Είναι αποτέλεσμα της σύγκρουσης ανάμεσα στον άνθρωπο και σε ένα περιβάλλον στο οποίο δεν μπορεί να προσαρμοστεί. Η απουσία ραμπών, τα αφιλόξενα προς τα ΑΜΕΑ σχολεία, τα αμήχανα και συγκαταβατικά βλέμματα, ο λεκτικός υποβιβασμός, αλλά και οι επιθέσεις που εξαπολύονται εναντίον τους, αποτελούν έναν πανίσχυρο μηχανισμό κοινωνικού αποκλεισμού, ο οποίος δυστυχώς έχει καταστεί φυσιολογικός από πολλά άτομα.  Ωστόσο, η παραμέληση και  η υποβάθμιση δεν είναι οι μόνοι παράγοντες  οι οποίοι παραγκωνίζουν τα ατόμων με ειδικές ανάγκες · η υπερπροστασία τους  αλλά και ο ιδιαίτερος  τρόπος μεταχείρισής τους έχουν και αυτά ως αποτέλεσμα τόσο τη στέρηση της αυτονομίας τους όσο και την επικριτική  διάκρισή τους από το κοινωνικό σύνολο, ως άτομα  μη αυτεξούσια, που εναποθέτουν όλες τους τις ελπίδες στους «κανονικούς».

Επιπροσθέτως, ένα πολύ ανησυχητικό φαινόμενο αποκλεισμού και κακομεταχείρισης της μειονότητας αυτής αποτελεί η ευτελιστική χρήση της λέξης «ΑΜΕΑ»  από  πολλούς ανθρώπους , όμως κυρίως από  νέους , προκειμένου να υποβαθμίσουν, να  περιπαίξουν ή να γελοιοποιήσουν κάποιον. Όταν ένας όρος ο οποίος χρησιμοποιείται για να εκπροσωπήσει μια συγκεκριμένη ομάδα ατόμων και ιδίως εκείνη των ατόμων που έχουν ανάγκη περισσότερο από όλους μας την αγάπη και την ενσωμάτωση, τότε μετατρέπεται σε ύβρη, δεν πρόκειται για μια αθώα πλάκα, αλλά για λεκτική βία, έλλειψη ενσυναίσθησης, υφέρπουσα ασέβεια και βαθύτατο αξιακό εκφυλισμό.

Τέλος, πολλοί βασίζουν τη ρητορική μίσους που ασκούν στο γεγονός ότι τα ΑΜΕΑ δεν συμβάλλουν στην κοινωνία. Εδώ θα αντικρούσω αποφασιστικά την άποψη αυτή διότι, μολονότι η προσφορά των ΑΜΕΑ είναι για πολλούς αόρατη, όμως σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ανύπαρκτη. Πολλά ανάπηρα άτομα κατέχουν αρκετά υψηλά αξιώματα και πολλές φορές επιτελούν με περισσότερη προσήλωση και αποτελεσματικότητα το έργο τους από τους «φυσιολογικούς», διότι τα ΑΜΕΑ πραγματικά εκτιμούν την δουλειά τους , θεωρώντας την ως αντίβαρο στην αναπηρία τους. Επιπλέον, θα ήθελα να προσθέσω πως είναι μεγάλος  ο αριθμός των ανάπηρων ατόμων που έχουν διαπρέψει στις τέχνες και στις επιστήμες. Χαρακτηριστικά  παραδείγματα αποτελούν η  Μariam Pare, η Αμερικανίδα ζωγράφος που ζωγράφιζε με το στόμα, η Lachi,  η τυφλή μουσικός και τραγουδίστρια, συνθέτιδα που ξεχώρισε στη μουσική σκηνή και εκπροσώπησε τον αγώνα της υπεράσπισης της πρόσβασης των ΑΜΕΑ στη σκηνή, ο Stephen Hawiking, o βρετανός θεωρητικός φυσικός και αστρονόμος , του οποίου το όνομα γράφτηκε με ανεξίτηλα γράμματα στην ιστορία των επιστημών, σπάζοντας στερεότυπα , καθιστώντας τον επιστημονικό λόγο πιο προσιτό στο ευρύ κοινό με την γνωστοποίηση των πρωτοποριακών του θεωριών σχετικά με την  φυσική των μαύρων τρυπών και της σύνδεσης της γενικής σχετικότητας και κβαντομηχανικής. Πέρα από τις επιστήμες, τις τέχνες και την εργασία τα άτομα με ειδικές ανάγκες  αποτελούν μια από τις μειονότητες οι οποίες καθορίζουν το αν μια κοινωνία είναι συμπεριληπτική ή όχι, την ποιότητά της αλλά και τη συνοχή της. Επομένως, υποθέτω ότι το επιχείρημα για τη μη  χρησιμότητα των ΑΜΕΑ στην κοινωνία είναι αβάσιμο και αποτελεί συνέπεια έλλειψης συμπόνιας και  αγωγής αλλά και βαθύτατη προκατάληψη και μισαλλοδοξία.

Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι αρχικά να δουλέψουμε την καλλιέργεια της ενσυναίσθησής μας και να λάβουμε σοβαρά υπόψη πως δεν είχαμε όλοι την ίδια τύχη να γεννηθούμε δίχως καμία σωματική ή νοητική βλάβη. Στη συνέχεια θα πρέπει οποιαδήποτε βίαιη ή υποτιμητική συμπεριφορά απέναντι στα ΑΜΕΑ να καταστεί κατακριτέα , αλλά και να ληφθούν μέτρα για την αλλαγή της στάσης  μας απέναντι σε αυτά, για την ενσωμάτωσή τους και για την παροχή φροντίδας και βοήθειας σε περίπτωση που οι ίδιοι το ζητήσουν, και όχι επειδή έχουν πρόβλημα.

Ο δρόμος για την επίλυση του σοβαρότατου κοινωνικού προβλήματος αυτού ήταν, είναι  και θα είναι μακρύς, όμως, αν δουλέψουμε συλλογικά, θα είμαστε ικανοί να πετύχουμε  τον στόχο μας, αλλά και ταυτόχρονα να βελτιώσουμε  την ποιότητα της κοινωνίας μας.

Γυναίκα στάθηκε τυχερή κερδίζοντας το λαχείο με την βοήθεια του ChatGPT στις Η.Π.Α.

H Carrie Edwards κέρδισε το υπέρογκο ποσό των 150.000 δολαρίων στο Powerball, ένα αμερικανικό παιχνίδι λαχειοφόρου αγοράς, στην πολιτεία της Virginia. H εν λόγω γυναίκα, έγραψε στο chatbot τεχνητής νοημοσύνης:  «Γεια σου chat… μιλήστε μου για το βραβείο των 1,7 δισεκατομμυρίων δολαρίων και πείτε μου αν έχετε κάποια νούμερα για μένα».  Το  ChatGPT  την προειδοποίησε ότι όλα εξαρτώνται από την τύχη, αλλά της πρότεινε μερικούς αριθμούς. Εκείνη όχι μόνο τους έπαιξε, αλλά πρόσθεσε και το PowerPlay με ένα επιπλέον δολάριο, καταφέρνοντας να τριπλασιάσει το έπαθλό της, από 50.000$ σε 150.000$. Ο συνδυασμός των πέντε ψηφίων απεδείχθη νικηφόρος με ποσοστό επιτυχίας 4/5.  Κατόπιν δύο ημερών παρέλαβε το χαρμόσυνο μήνυμα, το οποίο την προέτρεπε να εισπράξει τα κέρδη της.  Στην αρχή, μάλιστα, η Edwards  νόμιζε πως επρόκειτο για απάτη, μέχρι να εξακριβώσει την αλήθεια.

Ενώ κάποιοι φιλάργυροι θα εστίαζαν στα ‘’χρυσά’’ κέρδη, αξίζει να στρέψουμε την προσοχή μας στην ‘’χρυσή’’ καρδιά της Carrie Edwards.

Η τυχερή γυναίκα αναφέρει σε δηλώσεις της:  «Μόλις συνέβη αυτό το θεϊκό και απροσδόκητο γεγονός ήξερα τι έπρεπε να κάνω με αυτό. Και ήξερα ότι έπρεπε να τα δωρίσω όλα, γιατί ήμουν τόσο ευλογημένη και θέλω αυτό να είναι ένα παράδειγμα για το πώς άλλοι άνθρωποι, όταν είναι ευλογημένοι, μπορούν να ευεργετήσουν άλλους ανθρώπους».

Μένοντας πιστή στον λόγο της, η Edwards δώρισε τα κέρδη της σε τρεις μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς, οι οποίοι κατέχουν σημαντική θέση στη καρδιά της. Στην πρώτη θέση της λίστας της δεσπόζει ο Σύλλογος για την Μετωπική-Λοβοειδή Εκφύλιση (AFTD), ο οποίος χρηματοδοτεί έρευνες για την ασθένεια που στέρησε τη ζωή του συζύγου της το έτος 2024. Η δεύτερη δωρεά απευθύνεται στο Shalom Farms, έναν οργανισμό που εργάζεται για την αντιμετώπιση της επισιτιστικής ανασφάλειας και διανέμει τρόφιμα σε περιοχές όπου η πρόσβαση σε αυτά είναι περιορισμένη. Το φιλανθρωπικό της έργο κλείνει με τον Σύλλογο Αρωγής Ναυτικού-Πεζοναυτών, που στηρίζει μέλη των Ενόπλων Δυνάμεων και τις οικογένειές τους.

Η ιστορία της Carrie Edwards εντυπωσιάζει τόσο για τον γενναιόδωρο χαρακτήρα και την μεγαλοψυχία της όσο και για την εύστοχη συμβολή της τεχνητής νοημοσύνης στην πρόβλεψη των τυχερών αριθμών. Για εκείνη, η αναπάντεχη τροπή της τύχης της αφορά λιγότερο τα κέρδη και περισσότερο την δημιουργία απόηχου. Η αμερικανίδα απέδειξε πως μια ευτυχής συγκυρία μπορεί να μετατραπεί σε πράξη αλληλεγγύης μονάχα με ανθρώπινη θέληση!