Με τη βροχή
και τον καιρό που σε ορίζει
εσύ·
παρασέρνεσαι στου ανέμου τη φόρα
Μα εγώ;
Εγώ
σκορπίζω τη χαρά·
που μου’χει μείνει.
Αυτούς όμως,
η βροχή και ο καιρός
τους στερεί.
Φυσάει το μόνο πράγμα που ‘χει μείνει:
τη μοναξιά και την αυγή
Κυρίως: Γιατί;
Τόση λαχτάρα για το αύριο;
Και περιμένουν τη βροχή
τη δική τους.
Γιατί αυτή είναι που ορίζει.
