Με τη βροχή με τον καιρό που μας ορίζει Έχουμε περάσει τόσα πολλά Στης θάλασσας τα βουνά Ελάχιστα θυμάμαι απ” όταν μπήκα στο καράβι Έχουν περάσει χρόνια πολλά όμως ακόμα προσπαθώ στεριά να βρω Βροχές, ….
Το τιμόνι: Κουράστηκε να το βαστά, Να το στηρίζει, ασταμάτητο, δεξιά και αριστερά Ψευδαίσθηση είναι, που λερώνει αυτό, το μοναδικό καράβι Αυτό: Μέσα στον καιρό παλεύει αδιάκοπα και περιμένει υπομονετικά Αυτήν: Την μάνα Που στο ….
Και είδα την ζωή να γλιστρά μπροστά μου, φοβήθηκα! Και είδα το χάος να “χει ριζώσει στην ψυχή τους, τρόμαξα! Και είδα μια στάλα μίσους άγρια να εισβάλει στην καρδιά μου, ξύπνησα! Και είδα το ….
Και είδα και θαύμασα την θάλασσα, την βαθιά, την ατελείωτη. Με τιμόνι εφτά σπαρμένους κόσμους, πάλευα να δαμάσω δίχως στιγμή να λογαριάσω τις δυσκολίες, τα πάθη και τους πόνους που με φέραν σε τέτοια θλίψη. ….
Κοντά στη θάλασσα να μείνεις, χωρίς τιμόνι να κρατάς· με τον καιρό που σε ορίζει, μπροστά μόνο μπορείς να πας. Αν στο κατάστρωμα ανέβεις και τις στιγμές απολαμβάνεις, δεν θα αχολογάς· μα αν το βήμα ….
Με τη βροχή και τον καιρό που σε ορίζει εσύ· παρασέρνεσαι στου ανέμου τη φόρα Μα εγώ; Εγώ σκορπίζω τη χαρά· που μου’χει μείνει. Αυτούς όμως, η βροχή και ο καιρός τους στερεί. Φυσάει το ….
Τη θυμάμαι τη θάλασσα Κοιτούσες μια γραμμή μακρινή· νόμιζες θα φτάσεις. Χανόσουν στα κύματά της με οδηγό τη νύχτα, το αστέρι· νόμιζες το ακολουθούσες. Είδες την άβυσσο και τρόμαξες· κι εκείνος, όμως, τη θάρρησε για ….
Μα είναι κάτι πιο βαθύ μες την καρδιά που μένει άγκυρα για πάντα γιατί αγάπη και στοργή κρατάνε ακόμη τη ζωή Τα μάτια της μια θάλασσα εκεί για σένα μόνο: Μια στάλα στεναχώρια μες την ….
Δώσε, υπέρλαμπε πατέρα, φως στη γλυκιά αυτή δημιουργία εκεί όπου ένα χέρι την κρατεί, με πόθο και με πόνο, εκεί όπου η ίδια αυτή γεννά την ιδεώδη σκέψη Άσε την να ανθίσει , να ψηλώσει ….
Κι είδα στα μάτια μου μια λάμψη, της θάλασσας τα κύματα. Φωτίστηκε η ψυχή από τον ήλιο μες στης σκοτεινιάς τη χάρη, των σύννεφων την σιγαλιά. Είδα. Ήταν η μέρα σκοτεινή μα κάπου εκεί ψηλάφησα ….
