Ζητώ τη δίψα, την ανάσα, τη γνώση.
Μαθαίνω κυρίως να μη βουλιάζω,
να μη με καταπίνει η άβυσσος.
Θέλω να πω. Να ακουστώ.
Η φωνή σου να ακουστεί
Όχι δυνατά
Εγώ
Εσύ
Να μιλάμε
δίχως προσωπεία, αλυσίδες, κρυψώνες.
Μονάχα υπαρκτοί.
Φοβάσαι;
Έτυχε απλά να είσαι εσύ:
Τον πυρετό ψυχρό τον λες
και την πέτρα πούπουλο,
λες και δεν είδαμε ποτέ
τη μοιραία σκηνή
να παίζεται ξανά
και ξανά.
Μέρα με την μέρα, πληγή την πληγή
Αλλά,
το βλέμμα σου δεν την έπιασε
