Μια μέρα έλειψα, χάθηκε ο κόσμος
έμεινε άναυδος, έμεινε σιωπηλός
Μια στιγμή χάθηκα, είδα μια παρέα να γελά δακρύζοντας.
Tα δάκρυα κάποιου δεν ήταν από γέλιο
Η σιωπή κρυβόταν,να εκφραστεί φοβόταν
ο άνεμος απότομα πετούσε, αφού τα φτερά του δεν ήταν ακόμα κερωμένα
Μια νύχτα η σκιά μου μίλησε.
Tο μυστικό της μου αποκάλυψε
Το φως δεν φαινόταν
μόνο θα φανερωνόταν μαζί με την αλήθεια
Μην το φοβάσαι το γιατί
- έτσι μου είπε -
τραντάχτηκε η γη, άφησε συντρίμμια
Μια μέρα με έκλεψες.
H ζωή μου φόρεσε την μάσκα του γελoίου.
Του δαίμονα.
Η αλήθεια λέει, έχει επτά γράμματα
Και τα ψέματα ταυτίζονται, την μιμούνται.
Tην σειρά, όχι την σημασία
Μια μέρα με έχασες, η καρδιά μου ράγισε,
στίγμα αίματος απορροφήθηκε στο έδαφος,
τα κομμάτια της πίκρα έβγαλαν φτερά.
Κανείς δεν μου μίλησε, δεν μου φώναξε
Μόνο τα δάκρυα σήμαιναν την θλίψη
Μια μέρα με έκλαψες.
Tότε όλοι γελούσαν, τότε κανείς δεν σε σκέφτηκε,
Όμως εσύ δεν με άκουσες
Κι εκεί το ποτήρι ξεχείλισε χωρίς ν’ αφήσει σημάδια
Κι ο καθρέφτης που κοιτιόσουνα παλιά φως τον γέμισες και σε έλιωσε.
