Τέσσερα σημεία σε δανεικό ορίζοντα…
Μια τρελή ζαριά ανατρέπει τα δεδομένα
Ο χάρτης αναποδογυρίζει
Διαλύεται η μοναδική πυξίδα
Ο ήλιος ανατέλλει ή δύει αντικρινά μου;
Χρώματα μαβιά γεμάτα ένταση, φλόγα, πεθυμιά
Ψάχνοντας για αληθινή μαγεία
Με παρασύρει η πιο μαυλιστική απόχρωση
Αυτή που τρεμοσβήνει σαν ακούει τον στεναγμό
Κι αρχινά την εξερεύνηση στον βυθό της σκέψης
Στο ηλιοβασίλεμα μιας αγκαλιάς
Στ΄ απόκρυφα μυστικά της ζωής
Στ΄ανέγγιχτα μονοπάτια της καρδιάς
Ένας χτύπος θρυμματίζει τη λογική ακολουθία
Ένα βήμα πιο κοντά, ένα ακόμη πιο μακριά
Κι αν θέλω να χάσω τον δρόμο;
Τότε ΄ναι που η αναζήτηση δεν τελεύει
Πού βρίσκεται το ακρωτήρι του ονείρου;
Πήγαινέ με εκεί…
Στην τέταρτη διάσταση «άφησέ με να έρθω μαζί σου»

Ένα δάκρυ που διψάει για ζωή
Μια ανάσα δίχως αφορμή
Ένα σημείωμα χωρίς αντίο
Ένα θλιμμένο χαμόγελο που διαπερνά τη ματιά
Και μια παράλογη τρέλα με μεθά
Ένα τυχαίο άγγιγμα των ευαίσθητων χορδών του σύμπαντος
Και μετά μια έκρηξη που δε φθείρει αλλά γεννά
Αέρας, φωτιά, νερό και γη…
Αυτά τα τέσσερα δομούν την πλάση
Προτού ο ανθρώπινος νους τη χρωματίσει
Ή τη μετατρέψει σε στάχτη ξανά…
Τέσσερις πλευρές του τέλειου σχήματος
Ενώνονται και ισορροπούν απέναντι στη δυσαρμονία
Μια αλλαγή στη φορά, λίγη παραπάνω φόρα
Γκρεμίστηκε ο κόσμος…
Απ΄ το τίποτα προέρχονται τα πάντα
Και τα πάντα είν΄ ένα τίποτα
Νιώθω μέσα μου ένα ποτάμι να κυλά ορμητικά
Μια πόρτα, ένα γράμμα, μια ζωή με παρασύρει στο δέλτα του
Κλείνω τα μάτια
Χάθηκε ο χώρος κι ο χρόνος
Απόμεινε η ποίηση κι ελπίδα
Γι’αυτό στην τέταρτη διάσταση θέλω να ΄ρθω μαζί σου…
Θα με περιμένεις;

Τέσσερις εποχές σ΄ έναν αέναο κύκλο
Οι καλοκαιρινές στιγμές πώς ζητάς να παγώσουν
Ενώ προσμένουν ξανά τα μελαγχολικά φύλλα του φθινοπώρου;
Τώρα ήρθες ή μόλις έφυγες;
Ένα χημικό στοιχείο από αστερόσκονη
Πολύτιμο, βραχύβιο, επικίνδυνο, όπως κάθε τι σπάνιο
Μου θυμίζει τη διαύγεια του νερού που στραφταλίζει στον ήλιο
Ξέχασέ με…αφού δεν τολμάς
Κράτησέ με…αφού μ’αγαπάς
Φίλα με πριν τελειώσει ο χρόνος
Για όσο η καρδιά ωθεί το αίμα να κυλά
Όσο οι τέσσερις κοιλότητες λειτουργούν σωστά
Κι αν η καθεμία θέλει κάτι διαφορετικό;
Κάθε στιγμή μια απόφαση δίχως λογική
Υπακούει τυφλά στη μελωδία ενός κουαρτέτου
Το σύμπαν μια ατέλειωτη μουσική
Είναι αργά το βράδυ ή νωρίς το πρωί
Παράξενη σύμπτωση ή μάλλον πες το ένστικτο
Ξέρω…Δεν μπορείς να περιμένεις…
Πάρε με μαζί σου στη δική σου διάσταση…

Ένα τέθριππο άρμα ίσως κουβαλούσε τις ψυχές μας
μέχρι που συναντήθηκαν στο φως
Σε ένα τετράγωνο αντιθέσεων όλα μπορεί να διαφέρουν
κι όλα ξάφνου να ΄ναι ίδια (απαράλλαχτα, τρομακτικά)
Κάθε κατάφαση προκύπτει από μια άρνηση
Και μια απόρριψη μπορεί να γνέψει καταφατικά στην ίδια τη ζωή
Ναι στην τρέλα χωρίς γιατί
Χρειάζεται περίσσια επιμονή και λίγη τύχη
Κι ίσως γκρεμιστούν εκείνα τ΄ αόρατα τείχη
Μαγνητική έλξη κι άπωση των σωμάτων
Όσο και ν΄ ανακατέψεις την τράπουλα
το τέσσερα θα βρίσκεται πάντα στη βάση της ζωής
Αμοιβαία επίδραση τεσσάρων φυσικών δυνάμεων
Ισάριθμες μαθηματικές πράξεις, άπειροι υπολογισμοί
Ίδιο γινόμενο και άθροισμα για μας τους δύο
Ταυτίζεται κι η διαφορά μας
Κοινό το πηλίκο της ύπαρξής μας
Γραμμή εκκίνησης ή νήμα τερματισμού, ίδιο αποτέλεσμα
Τέσσερα
Τρία
Δύο
Ένα
Τέλος χρόνου!
Πρόλαβες να με πάρεις μαζί σου;

Δέσποινα Ντάρλα

Ο αριθμός 4

Four Winds · Mike Oldfield

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Ελευθερία έκφρασης

Την πρώτη νύχτα πλησιάζουνε

και κλέβουν ένα λουλούδι

από τον κήπο μας

και δε λέμε τίποτα.

Τη δεύτερη νύχτα δε κρύβονται πλέον

περπατούνε στα λουλούδια,

σκοτώνουν το σκυλί μας

και δε λέμε τίποτα.

Ώσπου μια μέρα,

-την πιο διάφανη απ΄ όλες-

μπαίνουν άνετα στο σπίτι μας,

ληστεύουν το φεγγάρι μας

γιατί ξέρουνε το φόβο μας,

που πνίγει τη φωνή στο λαιμό μας.

Κι επειδή δεν είπαμε τίποτα

πλέον δε μπορούμε να πούμε τίποτα

Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι

Απόδοση Γιάννη Ρίτσου

Βιογραφία Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι

https://www.sansimera.gr/biographies/248

Η ελευθερία -σε όποια μορφή της- δεν τίθεται υπό διαπραγμάτευση. Δυστυχώς, όμως, δεν είναι αυτονόητη. Χρειάζεται συνεχής διεκδίκηση και υπεράσπιση των  δικαιωμάτων μας, ταυτόχρονα με τον σεβασμό στις ελευθερίες των άλλων.

Το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση αποτελεί βασικό πυλώνα της δημοκρατίας και απαραίτητη προϋπόθεση δικαιοσύνης και προόδου. Δεν πρέπει να αφήσουμε τον φόβο να  «πνίξει τη φωνή μας», ώστε να μη βρεθούμε προ τετελεσμένων γεγονότων, να μη μας «κλέψουν το φεγγάρι», ό,τι πιο πολύτιμο έχουμε -και μάλιστα απροκάλυπτα πλέον- την «πιο διάφανη μέρα». Είναι σημαντικό να βρούμε τη φωνή και να εκφραστούμε με λόγια που μπορούν να μετουσιωθούν σε πράξεις και να μην αφήνουμε για την επόμενη μέρα ό,τι μπορεί να γίνει εκείνη τη στιγμή.

Δέσποινα Ντάρλα 

«Αύριο λες, και μέσα σ’ αυτήν τη μικρή αναβολή παραμονεύει ολόκληρο το πελώριο ποτέ». 

Τάσος Λειβαδίτης

Μιγκέλ ντε Θερβάντες δια στόματος Δον Κιχώτη.

Το στένσιλ από τον Street Artist Gatto di Atene είναι από το σκίτσο του Pablo Picasso.

Βίντεο για το δικαίωμα των παιδιών στην ελευθερία έκφρασης 

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Μαλαματένια λόγια – Παπακωνσταντίνου, Καλημέρη, Υφαντής

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

"> 

Ἀγαπάω τ᾿ ὅτι θλιμμένο στὸν κόσμο.
Τὰ θολὰ τὰ ματάκια, τοὺς ἀρρώστους ἀνθρώπους,
τὰ ξερὰ γυμνὰ δέντρα καὶ τὰ ἔρημα πάρκα,
τὶς νεκρὲς πολιτεῖες, τοὺς τρισκότεινους τόπους.

Τοὺς σκυφτοὺς ὁδοιπόρους ποὺ μ᾿ ἕνα δισάκι
γιὰ μία πολιτεία μακρυνὴ ξεκινᾶνε,
τοὺς τυφλοὺς μουσικοὺς τῶν πολύβουων δρόμων,
τοὺς φτωχούς, τοὺς ἀλῆτες, αὐτοὺς ποὺ πεινᾶνε.

Τὰ χλωμὰ τὰ κορίτσια ποὺ πάντα προσμένουν
τὸν ἱππότην ποὺ εἶδαν μία βραδιὰ στ᾿ ὄνειρό τους,
νὰ φανῇ ἀπ᾿ τὰ βάθη τοῦ ἀπέραντου δρόμου.
Τοὺς κοιμώμενους κύκνους πάνω στ᾿ ἀσπρόφτερό τους.

Τὰ καράβια ποὺ φεύγουν γιὰ καινούργια ταξίδια
καὶ δὲν ξέρουν καλὰ -ἂν ποτὲ θὰ γυρίσουν πίσω
ἀγαπάω, καὶ θά ῾θελα μαζί τους νὰ πάω
κι οὔτε πιὰ νὰ γυρίσω.

Ἀγαπάω τὶς κλαμμένες ὡραῖες γυναῖκες
ποὺ κυττᾶνε μακριά, ποὺ κυττᾶνε θλιμμένα …
ἀγαπάω σὲ τοῦτον τὸν κόσμο -ὅ,τι κλαίει
γιατὶ μοιάζει μ᾿ ἐμένα.

Νίκος Καββαδίας

Ο Νίκος Καββαδίας, ο ευαίσθητος ποιητής «των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων», της ουτοπικής και συνάμα αληθινής περιπλάνησης με τον ρομαντικό συναισθηματισμό και τη σαγηνευτική θλίψη που ονειρευόταν να «σχίσει τη θολή γραμμή των οριζόντων», έγραψε το παραπάνω ποίημα μόλις στα 19 του χρόνια. Δεν έχει συμπεριληφθεί σε καμία από τις τρεις ποιητικές συλλογές του. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο Περιοδικό της Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας, του Παύλου Δρανδάκη, αρ. 173, 10 Μαρτίου 1929.

«Τα μάτια σου ζούνε μια θάλασσα, θυμάμαι…».

Νίκος Καββαδίας

“Αγαπάω” – Μελοποίηση του ποιήματος από τον Μιχάλη Καλούπη

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

]]> https://schoolpress.sch.gr/periodista/archives/1274/feed 2 https://schoolpress.sch.gr/periodista/archives/1223 https://schoolpress.sch.gr/periodista/archives/1223#comments Sat, 14 May 2022 09:19:40 +0000 ΝΤΑΡΛΑ ΔΕΣΠΟΙΝΑ http://schoolpress.sch.gr/periodista/?p=1223 [...]]]> (Α)ΔΥΝΑΤΟ

Γράφοντας για το αδύνατο -για δες!- φαντάζει κάπως πιο εφικτό

Τρέμει το χέρι μήπως ένα λάθος, μια απροσεξία της στιγμής

το ρίξει μες στο άδυτο πηγάδι του μυαλού…

Μπερδεμένη μέσα σε γράμματα, λέξεις και προτάσεις που στροβιλίζονται

Ψάχνοντας απεγνωσμένα για το νόημα που θα φτερουγίσει την καρδιά

το λόγο να κυνηγήσω το άφταστο

τον τρόπο το «αν» να γίνει «να»…

Όσο επιζητώ την τέλεια αυτή συνύπαρξη των λέξεων

τόσο ξεμακραίνει η ουσία της ζωής…

Όσο το ανήμπορο μελάνι ξεθωριάζει

η παντοδύναμη επιθυμία προφταίνει ανέλπιστα και γράφει…

μια αόρατη φράση χαραγμένη: «ζήσε δυνατά!»

Η ψυχή μου την είδε φευγαλέα αλλά τα μάτια δεν πρόλαβαν μες στον πανικό

Τώρα όμως το χαρτί έχει απομείνει πια λευκό, ψυχρό, αδειανό

Προσπαθώ να το γεμίσω ξανά…σκέψεις, ιδέες, γνώσεις, «πρέπει» και «γιατί»

Έχω κι άλλη ευκαιρία να αποτυπώσω την άπιαστη μορφή του ονείρου

Πώς όμως να αγκαλιάσεις μια ανύπαρκτη σκιά;

Όλο τρέχω χωρίς να ξέρω πού είναι ο τερματισμός

Νιώθω κοντά αλλά είμαι χρόνια μακριά…

Για πόσο καιρό (θα) κυνηγάω το αδύνατο;

Αν γυρίσω προς την αντίθετη κατεύθυνση ίσως δεν είσαι εκεί

Όμως σε χρειάζομαι σ΄ αυτήν την αναζήτηση…

η δύναμη της θέλησης πηγάζει κι απ΄ τους δυο!

Όλο κι ανοίγουν πόρτες αλλά όχι αυτή που αγωνιωδώς επιζητώ…

Τι σημασία έχει το κλειδί αν δεν ταιριάζει στη μοναδική που ΄ναι κλειστή;

Ταλαντεύομαι ψάχνοντας την αλήθεια

χαμένη στου εαυτού μου τη συνήθεια…

Αναπνέω ή μήπως είναι κι αυτό ένα θρόισμα άψυχων πεσμένων φύλλων;

Υπάρχεις ή μήπως η ψευδαίσθηση έχει κρυφτεί πίσω απ΄ το τέλειο προσωπείο σ΄ ένα θέατρο σκιών;

Ψάχνω το νόημα μες στην αμφισημία…

αλλά ίσως αυτή να ΄ναι πραγματικά η μαγεία

Πλησιάζω όλο και περισσότερο στην αλήθεια…

εκεί όμως παύει να υπάρχει η δική σου βοήθεια

Μπορεί μια μαριονέτα να κινήσει μόνη της τα νήματα…

να εναντιωθεί με θάρρος στα προκαθορισμένα βήματα;

Μοιάζει αδύνατο όπως το να πετάς χωρίς φτερά

κι όμως η δύναμη της θέλησης μάς ταξιδεύει μακριά…

Αναζητώ το τέλειο…- όμως τι ανόητο! – η κάθε ατέλεια μ΄οδηγεί όλο και πιο κοντά

Πρέπει να μπω στη μάχη δίχως πανοπλία

Πρέπει να κλέψω χρόνο μήπως και βρω την ευτυχία…

Με τι θράσος να σκαρφαλώσω στο σύννεφο δίχως να φοβάμαι την πτώση;

Ο ενθουσιασμός με έχει ανεβάσει ήδη στην πιο ψηλή του ονείρου κορυφή

Πρέπει να το πιστέψω…κι ας περπατάω στο χείλος του γκρεμού με κομμένη αναπνοή

Η θέα είναι μαγευτική εδώ…άλλο ένα βήμα κι ίσως χαθώ κι εγώ…

Αυτό είναι το σημείο που διασταυρώνονται δύο απροσπέλαστα μονοπάτια

εκεί που η μοναχική ζωή ανεβαίνει σιωπηλά τα πιο ριψοκίνδυνα σκαλοπάτια

συναντά στο διάβα της ανυπέρβλητα εμπόδια κι όμως -με περίσσιο πείσμα- τα ξεπερνά

τα πιο απίθανα γίνονται αληθινά…το αδιέξοδο γέφυρα για την απέναντι πλευρά…

Τότε αρχίζει να κυλά ο χρόνος σαν τον καταρράκτη που είχες ονειρευτεί…

πώς θα μπορέσω να παγώσω αυτή τη μοναδική στιγμή;

Η άπιαστη ευτυχία μού δίνει το χέρι…άραγε αν την αγγίξω για πόσο θα πορευτούμε μαζί;

Όλη η ζωή μια απόφαση ή μήπως πάλι ψάχνω πρόφαση για να την αρνηθώ;

Πρέπει γρήγορα να γυρίσω στο γραπτό…

«Α δ ύ ν α τ ο» … ένα γράμμα απ΄ την αρχή αν αφαιρέσω γίνεται αμέσως δυνατό…

Να αλλάξω το τέλος -έτσι κι αλλιώς- αδυνατώ!

Δέσποινα Ντάρλα

«Τρομάζεις όταν, ύστερα από πικρές δοκιμασίες, καταλαβαίνεις πως μέσα μας υπάρχει μια δύναμη που μπορεί να ξεπεράσει τη δύναμη του ανθρώπου, τρομάζεις… γιατί δεν μπορείς πια να βρεις δικαιολογίες για τις ασήμαντες ή άνανδρες πράξεις σου, ρίχνοντας το φταίξιμο στους άλλους. Ξέρεις πως εσύ, όχι η μοίρα, όχι η τύχη, μήτε οι άνθρωποι γύρω σου, εσύ μονάχα έχεις, ό,τι και αν κάμεις, ό,τι και αν γίνεις ακέραιη την ευθύνη. Και ντρέπεσαι τότε να γελάς, ντρέπεσαι να περγελάς αν μια φλεγόμενη ψυχή ζητάει το αδύνατο. Καλά πια καταλαβαίνεις πως αυτή ΄ναι η αξία του ανθρώπου: να ζητάει και να ξέρει πως ζητάει το αδύνατο· και να ΄ναι σίγουρος πως θα το φτάσει, γιατί ξέρει πως αν δε λιποψυχήσει, αν δεν ακούσει τι του κανοναρχάει η λογική, μα κρατάει με τα δόντια την ψυχή του κι εξακολουθεί με πίστη, με πείσμα να κυνηγάει το αδύνατο, τότε γίνεται το θάμα, που ποτέ ο αφτέρουργος κοινός νους δε θα μπορούσε να το μαντέψει: το αδύνατο γίνεται δυνατό.»

Απόσπασμα από τον «Καπετάν Μιχάλη» του Νίκου Καζαντζάκη

«Δεν υπάρχει τίποτα αδύνατο γι΄αυτόν που θα προσπαθήσει.»

Μέγας Αλέξανδρος

«Μόνο ένα πράγμα κάνει τα όνειρα αδύνατο να πραγματοποιηθούν. Ο φόβος της αποτυχίας!»

Paulo Coelho

«Φαίνεται πάντα αδύνατο μέχρι να γίνει.»

Nelson Mandela

James Arthur – Impossible

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Delacey – Dream it possible

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Ταξιδεύω νοερά με μοναδική πυξίδα μια φτερωτή καρδιά

Αν η σκέψη σου σκιρτάει μαζί μου ξημερώματα δίχως προορισμό

Ξέρεις… θα συναντηθούμε εκεί που ψιθυρίζει η αγάπη

Ίσα που ακούγεται ο φλοίσβος των ηχηρών μας αναμνήσεων

Δε θέλω να ξεχάσω τον παφλασμό…ούτε και να μείνω εδώ…

Έλα και πάρε με… όπως τότε… που χορεύαμε αγκαλιά

Υπό τους ήχους των ευαίσθητων χορδών μιας λιγυρής κιθάρας

Ώρες ατέλειωτες χαράζαμε το μέλλον χτίζοντας κάστρα σε μια χρυσή αμμουδιά…

Νοσταλγώ τρυφερά εκείνα τα ανέμελα καλοκαίρια

Όταν το κύμα πότιζε μ΄ αλισάχνη τα ηλιοκαμένα μας κορμιά

Ένα αστέρι αγκυροβολούσε στο απάνεμο λιμανάκι της κρυφής μας ευχής

Ρεμβάζαμε… μεθυσμένα όνειρα και ηλιοβασιλέματα…

Αντίκρυ στη γαλήνια θάλασσα ήταν μαγευτική κάθε βραδιά

Δέσποινα Ντάρλα

Σχηματικό ποίημα

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Dean Lewis – Waves

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

“It comes and goes in waves,

and carries us away…”

Ο κακός μαθητής

Λέει όχι με το κεφάλι

Μα λέει ναι με την καρδιά

Λέει ναι σε όσους αγαπάει

Λέει όχι στον καθηγητή

Είναι όρθιος

Τον ρωτούν

Και όλα τα προβλήματα έχουν δοθεί

Ξαφνικά τον πιάνουν ακατάσχετα γέλια

Και τα σβήνει όλα

Τα ψηφία και τις λέξεις

Τις ημερομηνίες και τα ονόματα

Τις φράσεις και τους γρίφους

Και παρά τις φοβέρες του καθηγητή

Κάτω από τα γιουχαΐσματα των καλών μαθητών

Με κιμωλίες όλων των χρωμάτων

Πάνω στον μαυροπίνακα της δυστυχίας

Ζωγραφίζει το πρόσωπο της ευτυχίας.

Ζακ Πρεβέρ, Κουβέντες, μτφρ. Μιχάλης Μεϊμάρης, εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα 1994, σ. 57-58.

Είναι μεγάλο ευτύχημα που κάθε επιτυχία είναι αποτυχία κάποιου άλλου πράγματος.

Ζακ Πρεβέρ

Ο διαχωρισμός των μαθητών σε «καλούς» και «κακούς», η τόσο εύκολη ταμπέλα με την οποία τους κατηγοριοποιούμε, θεωρώ ότι εδράζεται σε σαθρά θεμέλια λαμβάνοντας υπόψιν μόνο την υψηλή βαθμολογία και την επιτυχία στις εξετάσεις. Εκτός όμως από τα ποσοτικά μετρήσιμα και τυποποιημένα κριτήρια αξιολόγησης, πώς μπορούμε να κρίνουμε την ποιότητα ενός μαθητή χωρίς να έχουμε πλήρη εικόνα της προσωπικότητας και των ικανοτήτων του; Υπάρχουν πολλοί μαθητές που πραγματικά προσπαθούν με πολύ κόπο κι επιμονή να ξεπεράσουν κάθε είδους δυσκολίες και θεωρώ πολύ άδικο και ισοπεδωτικό τον χαρακτηρισμό τους ως «κακούς» κρίνοντας μόνο και μόνο από έναν άψυχο αριθμό!

Μπορεί να μη θυμούνται πάντα τι είναι γραμμένο σε μια σελίδα ενός βιβλίου, αλλά δεν ξεχνούν ποτέ να βοηθούν όσους έχουν ανάγκη, να είναι καλοί φίλοι, να φροντίζουν τα ζώα, να προστατεύουν το περιβάλλον… Μπορεί να μην μπορούν να κάνουν άρτιους μαθηματικούς υπολογισμούς, αλλά σκέφτονται δημιουργικά και καινοτόμα βρίσκοντας λύσεις στα καθημερινά προβλήματα της ζωής, είναι καλοί στις κατασκευές ή αστέρια στην τεχνολογία. Μπορεί να μην είναι καλοί στην αποστήθιση των γνώσεων, αλλά διαθέτουν κριτική σκέψη και φιλοπερίεργο πνεύμα ώστε να ανακαλύπτουν συνεχώς καινούρια πράγματα, θέτουν ερωτήματα, απαντάνε με επιχειρήματα, ξέρουν πώς να κάνουν διάλογο και πώς να συνεργάζονται. Μπορεί να τους διαφεύγουν χρονολογίες και ονόματα, αλλά πιθανόν να μαθαίνουν τέλεια στίχους τραγουδιών, να διαβάζουν βιβλία, να γράφουν ποιήματα, να παίζουν μουσικά όργανα, να έχουν ταλέντο στο θέατρο ή να είναι σπουδαίοι αθλητές. Μπορεί να δυσκολεύονται να εκφραστούν με λόγια αλλά οι ζωγραφιές τους να ισοδυναμούν με χίλιες λέξεις ή τόσα πολλά άλλα… έχοντας εμπεδώσει πάνω από όλα πόσο σημαντικό είναι να αγαπάς αυτό που κάνεις για να είσαι ευτυχισμένος!

Μήπως όλα τα παραπάνω είναι χαρακτηριστικά «καλών» μαθητών; Δεν καλλιεργούν την παιδεία μας; Ή μήπως νομίζουμε ότι η μάθηση θα σταματήσει τη στιγμή που θα πάρουμε έναν καλό βαθμό και δε θα συνεχιστεί δια βίου;

Η επιτυχία δεν ισοδυναμεί με την ευτυχία… Ας είστε «κακοί» μαθητές, αν είναι να είστε καλοί άνθρωποι… Να αμφισβητείτε τις αυθεντίες και να τις ανατρέπετε ανοίγοντας τον δρόμο για καινοτομίες που δεν έχουμε προλάβει, αλλά -γιατί όχι;- θα αρχίσουμε να διδάσκουμε στα σχολεία… Εσείς οι «κακοί» μαθητές θα μας διδάξετε πώς είναι να τα βάζεις με την αποτυχία και να βγαίνεις νικητής… Εσείς θα «ζωγραφίσετε στον μαυροπίνακα της ζωής την ευτυχία»… Να μη σταματήσετε να αγωνίζεστε για τα όνειρά σας, να είστε ελεύθεροι άνθρωποι, ανοιχτοί, αλτρουιστές, πολυδιάστατοι, φιλομαθείς, κι ας σας είπε κάποιος κάποτε «κακούς» μαθητές…

Αφιερωμένο σε όλα τα παιδιά που στιγματίζονται στα σχολικά τους χρόνια με την ταμπέλα του «κακού» μαθητή…

Δέσποινα Ντάρλα

«Θεωρία και πράξη», Δημήτρης Ζεβουδάκης

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

* Η εικόνα εξωφύλλου της ανάρτησης είναι πίνακας του Κωστή Μουδάτσου 

While her beloved was fighting in battles, she was both a nurse and secretary. She helped him to end the siege in Karistos and also kept account of his correspondence with Kioutahis. She was his main adviser in all the important negotiations.

When the revolution ended, Eleni was staying in Salamina, from where she contended against Ioannis Kapodistrias, because she supported another Russian-inspired policy. That turned her house into a center for those who supported the opposition party.

During Oto’s reign, Eleni Vassou moved in Athens with her husband, where she became one of the finest ladies of her time. She stood out for her beauty, brightness and glorious morale. She also became an inspiration for many poets.

She died of old age, leaving many offspring and two of them followed in their father’s footsteps.

Ελίνα – Σταυρούλα Αλαφογιάννη

*Το άρθρο αυτό είναι εργασία της Ελίνας – Σταυρούλας Αλαφογιάννη για τους ήρωες και τις ηρωίδες του ΄21 στο πλαίσιο του μαθήματος των Αγγλικών. Ευχαριστούμε τόσο τη μαθήτρια όσο και την καθηγήτρια, κα Έφη Σαμαρά, που το επιμελήθηκε.

In 1806, at the age of 18, he joined the court of Ali Pasha of Ioannina and became one of his commanders. In 1818 he became a member of the secret organization “Filiki Etairia”, which supported the cause of liberating Greece from its Ottoman rulers. Having fought for Ali Pasha until 1820, he went on to fight for the Greek War of Independence, having obtained the command from the “Filiki Etairia” to lead the revolution in the eastern part of the Greek mainland. One of the highlights of Androutsos’ achievements was the battle of the Gravia Inn in 1821, where, alongside very few men, he managed to defeat the Ottoman forces of Omer Vrioni.

In the spring of 1822 he was falsely accused by Ioannis Kolettis of collaborating with the enemy, resulting in his resignation and consequent imprisonment. He lost his life in June 5th 1825, having been imprisoned and tortured in the Acropolis.

In modern Greece he is considered a hero and a symbol of freedom.

Αντώνης Κάσδαγλης

 *Το άρθρο αυτό είναι εργασία του Αντώνη Κάσδαγλη για τους ήρωες και τις ηρωίδες του ΄21 στο πλαίσιο του μαθήματος των Αγγλικών. Ευχαριστούμε τόσο τον μαθητή όσο και την καθηγήτρια, κα Έφη Σαμαρά, που το επιμελήθηκε.

Konstantinos Kanaris was born and grew up on the island of Psara, close to the island of Chios, in the Aegean. The exact year of his birth is unknown. Official records of the Hellenic Navy indicate 1795, however, modern Greek historians consider 1790 or 1793 to be more probable.

He was left an orphan at a young age. Having to support himself, he chose to become a seaman like most members of his family since the beginning of the 18th century. He was subsequently hired as a boy on the brig of his uncle Dimitris Bourekas.

Military career

Kanaris gained his fame during the Greek War of Independence (1821–1829). Unlike most other prominent figures of the War, he had never been initiated into the Filiki Eteria (Society of Friends), which played a significant role in the uprising against the Ottoman Empire, primarily by secret recruitment of supporters against the Turkish rule.

By early 1821, the movement had gained enough support to launch a revolution. This seems to have inspired Kanaris, who was in Odessa at the time. He returned to the island of Psara in haste and was present when it joined the uprising on 10 April 1821.

The island formed its own fleet and the famed seamen of Psara, already known for their well-equipped ships and successful combats against sea pirates, proved to be highly effective in naval warfare. Kanaris soon distinguished himself as a fire ship captain.

At Chios, on the moonless night of 6–7 June 1822, forces under his command destroyed the flagship of Nasuhzade Ali Pasha, Kapudan Pasha (Grand Admiral) of the Ottoman fleet, in revenge for the Chios massacre. The admiral was holding a Bayram celebration, allowing Kanaris and his men to position their fire ship without being noticed. When the flagship’s powder store caught fire, all men aboard were instantly killed. The Turkish casualties comprised 2,300 men, both naval officers and common sailors, as well as Nasuhzade Ali Pasha himself.

Γιώργος Ανδρεάδης

*Το άρθρο αυτό είναι εργασία του Γιώργου Ανδρεάδη για τους ήρωες και τις ηρωίδες του ΄21 στο πλαίσιο του μαθήματος των Αγγλικών. Ευχαριστούμε τόσο τον μαθητή όσο και την καθηγήτρια, κα Έφη Σαμαρά, που το επιμελήθηκε.

«The dance of Zalongos» is a legendary historical event that happened after the final occupation of Souli by the army of Ali Pasha, in December 1803. On December 18, 1803, at the top of Mount Zalongo, events took place which resulted in a group of 60 women-Souliotisses with their children to decide to die free rather than fall into the hands of the Turkalvans. They reached the cliff’s edge and some sources of the time, or later, report that the Souliotisses fell while dancing and singing.

Ελισάβετ Σμεραΐδου

*Το άρθρο αυτό είναι εργασία της Ελισάβετ Σμεραΐδου για τους ήρωες και τις ηρωίδες του ΄21 στο πλαίσιο του μαθήματος των Αγγλικών. Ευχαριστούμε τόσο τη μαθήτρια όσο και την καθηγήτρια, κα Έφη Σαμαρά, που το επιμελήθηκε.