Η προηγούμενη εβδομάδα δεν ήταν σαν όλες τις άλλες. Ήταν μια εβδομάδα που μου θύμισε πως η προσπάθεια, όσο αθόρυβη κι αν είναι μερικές φορές, στο τέλος βρίσκει τον δρόμο της προς την αναγνώριση. Με αφορμή τη βράβευσή μου στο πλαίσιο της δράσης «Μαθητών Έργα» ένιωσα την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας μερικές σκέψεις για όσα έζησα. Η διάκρισή μου ως επιτυχών στον διαγωνισμό μαθηματικών «Θαλής» 2025-2026 δεν ήταν μόνο μια επιβράβευση της προσπάθειάς μου, αλλά και μία ξεχωριστή εμπειρία που θα θυμάμαι.
Όταν άκουσα το όνομά μου, το πρώτο πράγμα που ένιωσα ήταν εκείνο το κλασικό τρακ που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν όντως συμβαίνει σε σένα. Καθώς πλησίαζα για να παραλάβω το βραβείο, η αμηχανία έδωσε γρήγορα τη θέση της σε μια βαθιά ικανοποίηση. Δεν ήταν μόνο ο έπαινος. Ήταν η επιβεβαίωση ότι οι ώρες που αφιέρωσα, η κούραση και η επιμονή μου είχαν τελικά νόημα. Ένιωσα ευγνωμοσύνη για τους ανθρώπους που με στήριξαν σε αυτή τη διαδρομή, αλλά και μια προσωπική υπερηφάνεια που δεν εγκατέλειψα την προσπάθεια όταν τα πράγματα δυσκόλευαν.
Αν κάτι κρατάω από αυτή την εμπειρία, δεν είναι μόνο η λάμψη της στιγμής, αλλά το ίδιο το ταξίδι. Έμαθα ότι η προσπάθεια μετράει πάντα, γιατί ακόμα κι αν δεν έρθει το βραβείο, η γνώση και η εξέλιξη που κερδίζεις είναι το πραγματικό έπαθλο. Την ίδια στιγμή, κατάλαβα την αξία τού να μοιράζεσαι τη χαρά σου. Το γεγονός ότι οι συμμαθητές και οι καθηγητές μου ήταν εκεί για να με στηρίξουν, έκανε τη διάκριση αυτή να έχει διπλάσια αξία για μένα.
Κλείνοντας, θα ήθελα να πω σε κάθε μαθητή και μαθήτρια ότι ο καθένας μας έχει ένα ιδιαίτερο ταλέντο που περιμένει να ανακαλυφθεί. Μη φοβάστε να συμμετέχετε, να εκτίθεστε και να διεκδικείτε τους στόχους σας. Σήμερα ήμουν εγώ, αύριο μπορεί να είσαι εσύ. Το πιο όμορφο συναίσθημα, άλλωστε, δεν είναι το απλό «νίκησα», αλλά η επίγνωση ότι προσπάθησες και τα κατάφερες.
Ειρήνη Πυρρώτη Β3
