Κάνοντας μια βόλτα στην αυλή του 1ου Πρότυπου Πειραματικού Λυκείου Αθηνών την ώρα της γυμναστικής του Α3 βλέπεις παιδιά να παίζουν ποδόσφαιρο, volley, ping pong, badminton. Είναι μια ώρα που όλοι οι μαθητές απολαμβάνουν και τα πρόσωπά τους γεμίζουν εφηβικά χαμόγελα. Αν, όμως, παρατηρήσεις λίγο περισσότερο τα αγόρια της παρέας, που παίζουν ποδόσφαιρο, θα διακρίνεις δύο πρόσωπα πιο φωτεινά, πιο λαμπερά, πιο ενθουσιασμένα από όλα τα υπόλοιπα. Θα διακρίνεις δύο παιδιά που παίζουν με περισσότερο πάθος, με σπίθες ευτυχίας στα μάτια και μια απροσδιόριστη χαρά στο νου, ακόμα και σε μια μικρή αυλή, ακόμα και σε μια σχολική ώρα γυμναστικής. Και όχι επειδή προσπαθούν να αποβάλουν την πίεση, το άγχος, την κούραση. Αλλά επειδή κάθε φορά που ακουμπά τα πόδια τους η στρογγυλή θεά, την ερωτεύονται όλο και πιο πολύ!

Ο Γιάννης, πρώην παίκτης στις ακαδημίες του Παναθηναϊκού. Ο Νίκος, πρώην παίκτης στις ακαδημίες του Ολυμπιακού. Γιατί πρώην και όχι νυν, θα αναρωτιέστε, δεδομένου ότι το ταλέντο και η επιθυμία για σκληρή δουλειά υπάρχει, το πάθος και η αγάπη ξεχειλίζει. Ο λόγος, μάλλον ένας και μοναδικός. Οι συμμαθητές τους, ο Δημήτρης και ο Αυγερινός, τους «ανέκριναν», ώστε να μοιραστούν μαζί μας τη δική τους άποψη και εσείς να καταλήξετε στα δικά σας συμπεράσματα …

Δημήτρης: -Πόσα χρόνια έπαιζες  ποδόσφαιρο;

Νίκος: -Ξεκίνησα όταν ήμουν 12 χρονών,4 χρόνια δηλαδή.

(Δ): -Σε ποια ομάδα ήσουν;

(Ν): -Έπαιζα στην κεντρική ακαδημία του Ολυμπιακού.

(Δ): -Πόσες  προπονήσεις είχες την εβδομάδα;

(Ν): -Κάθε μέρα,2 ώρες η κάθε  προπόνηση.

(Δ): -Αναγκάστηκες να τις ελαττώσεις  ή σταμάτησες από την αρχή;

(Ν):  -Όταν άρχισα την Γ’ Γυμνασίου πήγαινα μονο 3 φορές την εβδομάδα λόγω περιορισμένου χρόνου. Τώρα που είμαι μαθητής λυκείου έχω σταματήσει  το ποδόσφαιρο. 

(Δ): -Σταμάτησες επειδή δεν είχες  χρόνο για τα μαθήματα;

(Ν):  -Ακριβώς, φροντιστήρια, μαθήματα… που χρόνος για ποδόσφαιρο;

Αυγερινός: -Πώς νιώθεις τώρα πού δεν έχεις τις υποχρεώσεις της προπόνησης;

Γιάννης: -Koίταξε να δεις! Το συναίσθημα είναι διττό. Από τη μια αισθάνομαι ανακουφισμένος, αφού δεν χρειάζεται να ξοδεύω 4-5 ώρες τη μέρα , με τις 2 εκ των 5 να είναι στο δρόμο προς και από την Παιανία(τώρα Κορωπί). Από την άλλη η νοσταλγία, η θλίψη και η..κατάθλιψη μπορώ να πω δεν παύει να υπάρχει και έντονα μάλιστα, όταν μαθαίνω για τα νέα της ομάδας.

(Α): -Σου λείπουν τα αποδυτήρια και οι πλάκες με τους άλλους παίκτες ;

(Γ): -Σαφώς! Πέτυχες φλέβα… Όλα αυτά που ανέφερες και γενικότερα οι αναμνήσεις από το αξιοσημείωτο χρονικό διάστημα που έπαιζα στην καλύτερη κατ’ εμέ ομάδα της Ελλάδας…, μου περνούν συχνά από το μυαλό και εντείνουν τη θλίψη μου. Χωρίς την ομάδα νιώθω μισός. Χωρίς το ποδόσφαιρο νιώθω μισός…! 

(Α): -Λυπάσαι που αναγκάστηκες να σταματήσεις;

(Γ): -Τώρα είναι ερώτηση αυτή; Εννοείται… Και τα παράτησα για να δώσω βάση στα μαθήματα και το Γεννάδειο, που όσο και να το κάνεις είναι το 1ο Σχολείο της Ελλάδας και έχει απαιτήσεις, όμως βλέποντας και ακούγοντας τα όσα συμβαίνουν γύρω μας (ανθρώπους που αυτοκτονούν, 30αρηδες με μάστερ και πτυχία άνεργους κ.ο.κ) αμφιβάλλω για την ορθότητα της απόφασής μου.

(Α): -Θεωρείς ότι το νέο εκπαιδευτικό σύστημα απωθεί τους νέους από τον αθλητισμό;

(Γ): -Εεε.. δεν μπορώ να είμαι απόλυτος. Άμα πάρουμε, όμως,  ως παράδειγμα την περίπτωση μου ή αυτή του Νίκου, που κι αυτός τυχαίνει να φοιτά στο σχολείο μου και να έχει παρατήσει τις ακαδημίες του Ολυμπιακού παρακαλώ! .., τότε ναι μας απωθεί. Και απωθεί όχι μόνο τον αθλητισμό αλλά κι οποιουδήποτε είδους εξωσχολική δραστηριότητα! Άσε μην ανοίξουμε το θέμα της παραπαιδείας, που προωθείται εκτενώς!… όλοι μου σχεδόν οι συμμαθητές πάνε φροντιστήρια! Άσε σου λέω που καιρός για άθληση….

Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα ήταν πάντοτε μια διαστρέβλωση ανθρωπιστικής εκπαίδευσης με γνώσεις ουσιαστικά τεχνοκρατικές. Ποτέ δεν άφηνε χώρο για τις ιδιαίτερες κλίσεις και τα ενδιαφέροντα των μαθητών. Το «Νέο Λύκειο», όπως φαίνεται από τα λόγια του Γιάννη και του Νίκου, ίσως είναι ένα μεγάλο βήμα προς το παρελθόν. Ο ανταγωνισμός και η βαθμοθηρία που προάγει με τις εξετάσεις από την Α’ Λυκείου απομακρύνει ακόμα περισσότερο τα παιδιά από τις πραγματικές επιθυμίες τους. Το τίμημα του να είσαι άριστος μαθητής στις μέρες μας είναι η λήθη των ονείρων μας.  Ας ευχηθούμε πως ο Γιάννης, ο Νίκος και τα άλλα παιδιά θα βρουν τη χρυσή τομή και θα συνεχίζουν να ασχολούνται και με τον αθλητισμό. Άλλωστε, ο αθλητισμός είναι ένα από τα λίγα πράγματα που στις μέρες μας συνεχίζει να δείχνει στο εξωτερικό το «καλό» πρόσωπο της Ελλάδας, μας κάνει υπερήφανους, αναπτύσσει πνεύμα αλληλεγγύης, αδελφοσύνης και ειρήνης. Γι’ αυτό το λόγο οφείλουν οι ιθύνοντες, τόσο στον εκπαιδευτικό, όσο και στον αθλητικό χώρο να μην απομακρύνουν τη νέα γενιά από τον αθλητισμό, αλλά να φροντίσουν να αγαπηθεί αυτός και τα υψηλά ιδεώδη του.                           

        Μυρτώ Τσιτσιού

Αυγερινός Τζίμας

Φρουδάκης Δημήτρης