Η Καλίνα Βαλυράκη και η Δήμητρα Βιολάκη γράφουν:
Στη δεύτερη πράξη, η Αδριανή και η Λουκιανή αναδεικνύουν δύο διαφορετικές στάσεις απέναντι στους έμφυλους ρόλους. Η Αδριανή εκφράζει έντονα τη δυσαρέσκειά της για την αδιαφορία του άντρα της. Απαιτεί την προσοχή και τον σεβασμό που πιστεύει ότι της αξίζουν, αμφισβητώντας έμμεσα τον παραδοσιακό ρόλο της γυναίκας ως υποταγμένη στον άντρα. Η Λουκιανή όμως, πιο ήρεμη και παραδοσιακή, φαίνεται να δέχεται την ελευθερία του άντρα στον γάμο, αποτελώντας αντίβαρο στη διεκδικητική στάση της αδερφής της. Στην πέμπτη πράξη, η Αιμιλία, είναι μια μορφή σοφίας, υπομονής και αγάπης. Ως μοναχή, συμβολίζει τη θυσία και τη συγχώρεση, ενώ με τη βοήθειά της η οικογένεια ξαναενώνεται και η τάξη αποκαθίσταται. Η Αδριανή, από την πλευρά της, αποδέχεται τον σύζυγό της και η σχέση τους φαίνεται να εξομαλύνεται, υπογραμμίζοντας την επιστροφή στην κοινωνική και συζυγική αρμονία.
Για τις ίδιες ηρωίδες γράφει και ο Γιάννης Μπενάκης:
Οι έμφυλες σχέσεις στο έργο αναδεικνύονται μέσα από τους χαρακτήρες της Αδριανής, της Λουκιανής και της Αιμιλίας. Στη δεύτερη Πράξη, η Αδριανή εκφράζει τον παραδοσιακό ρόλο της συζύγου που απαιτεί πίστη και αφοσίωση από τον Αντίφιλο της Εφέσου. Η Αδριανή αισθάνεται παραμελημένη και κατηγορεί τον σύζυγό της για απιστία και αδιαφορία. Η Λουκιανή, από την άλλη, εκπροσωπεί μια πιο ανεξάρτητη και κριτική στάση. Αντιτίθεται στην «υποταγή» της Αδριανής και προτείνει μια πιο δυναμική προσέγγιση για τις γυναίκες απέναντι στους άνδρες. Στην πέμπτη Πράξη, η Αιμιλία λειτουργεί ως σύμβολο συμφιλίωσης και αποκατάστασης της οικογενειακής τάξης. Η παρουσία της οδηγεί στην αναγνώριση των δίδυμων Αντίφιλων και στην αποκατάσταση των σχέσεων. Η Αδριανή, στο τέλος, βρίσκει την ισορροπία και τη θέση της μέσα στην οικογενειακή δομή. Το έργο αναδεικνύει τις παραδοσιακές αντιλήψεις για τη γυναίκα ως σύζυγο και μητέρα, αλλά ταυτόχρονα δίνει χώρο και σε πιο σύγχρονες φωνές, όπως αυτή της Λουκιανής.
Την Αδριανή σχολιάζει και η Αικατερίνη Ελληνιτάκη:
Αδριανή : Mας δείχνει την πλευρά μιας παντρεμένης γυναίκας και τις προσδοκίες που έχει οι κοινωνία από αυτήν. Εδώ η Ανδριανή βάζει ως ερώτημα τις λίγες ελευθερίες που έχει συγκρίνοντας τις με τις ελευθερίες του άντρα της. Ταυτόχρονα σχολιάζει την αδερφή της που έχει πιο φιλελεύθερες σκέψεις, σαν να ζηλεύει τη θέση της. Επίσης, βλέπουμε πόσο διαφορετικά αντιμετωπίζεται η απιστία στον γάμο όταν τη διαπράττει ένας άντρας σε σχέση με τη γυναίκα. Αυτό ισχύει καθώς, όταν αναφέρεται η άτιμη πράξη του Αντίφιλου, η αναμενόμενη τιμωρία είναι μόνο ψυχοσυναισθηματική ως φυσική πράξη και απόρροια σφαλμάτων της συζύγου του!
