Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν γράφτηκε το 1940, οπότε και ο Μπρεχτ ήταν εξόριστος. Σύμφωνα με τον Μάριο Πλωρίτη το έργο είναι ένα αλληγορικό, παραβολικό έργο που πραγματεύεται το Καλό και το Κακό και ο Μπρεχτ αναρωτιέται αν ένας καλός άνθρωπος μπορεί να παραμείνει καλός σε έναν φαύλο κόσμο, όπου κυριαρχεί το δόγμα ‘homo homini lupus’ (=Ο άνθρωπος είναι λύκος για τον άνθρωπο/ γίνεται σκληρός, άκαρδος, ανηλεής, άγριος δολοφόνος). Ο Μπρεχτ αντιμετωπίζει την ανθρώπινη κακία ως προϊόν ανάγκης και φτώχειας, που μεταμορφώνει τον αγαθό σε θηρίο επιτρέποντας την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, την τυραννία, την υποδούλωση. Μεταχειρίζεται στο έργο το κακό ως ανάγκη σωτηρίας σε μια κοινωνία-ζούγκλα φέρνοντας τον κάθε θεατή προ των ευθυνών του για τη μεταστροφή της κεντρικής ηρωίδας. Ο θεατής, ο σύγχρονος άνθρωπος αναλογίζεται τις δικές του ευθύνες και καλείται μέσα από το έργο να απλώσει το χέρι του στον άνθρωπο αντί να επιχειρεί το αρπάξει. Το έργο θέτει συνεπώς υπαρξιακά ερωτήματα, τα οποία συντείνουν στη διαχρονία του.
Στο επόμενο άρθρο: οι δραστηριότητες που ανατέθηκαν στους μαθητές
Η Σεν Τε στο κέντρο κοντεύει να πεθάνει από τους άρπαγες της καλοσύνης της. Η φωτογραφία είναι από παράσταση του έργου στη Θεσσαλονίκη από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος
