Από μικρό παιδί θαύμαζα όλους αυτούς που μπορούσαν να ανέβουν στην πυραμίδα του Ταϋγέτου. Το καλοκαίρι που μας πέρασε, έφτασε και η δική μου σειρά!!! Αλήθεια! Δεν πίστευα στα αυτιά μου όταν άκουσα τον πατέρα μου να κανονίζει με φίλους την πολυπόθητη ανάβαση. Ο ενθουσιασμός μου έγινε ακόμα μεγαλύτερος όταν έμαθα πως στην ομάδα μας θα ήταν και οι φίλοι μου, ο Αναστάσης, η Παναγιώτα και ο Νεκτάριος!! Χάριν σε αυτά μου τα φιλαράκια η διαδρομή δεν με κούρασε καθόλου. Από την μια κάναμε ένα σωρό αστεία πράγματα και από την άλλη ρωτούσαμε όλη την ώρα τους μεγάλους…» κοντεύουμε;» «πότε φτάνουμε;». Ούτε στρουμφάκια να ήμασταν!
Η αλήθεια είναι πως ξεκινήσαμε από το καταφύγιο με πολλή όρεξη. Θαυμάζαμε τα πάντα γύρω μας. Η διαδρομή γίνεται μέσα σε ένα υπέροχο δάσος. Όταν φτάσαμε στην περιοχή «Πλάκες», το τοπίο άρχισε να αλλάζει. Το ίδιο και η διάθεση μας. Άλλος κρύωνε, άλλος ανυπομονούσε και άλλος ρωτούσε τους μεγάλους τα πάντα. Τόσα πολλά «γιατί» δεν τα είχα ξανακούσει! Μέχρι να φτάσουμε στις «Πόρτες», το τοπίο είχε αλλάξει ριζικά. Ούτε δέντρα, ούτε ηρεμία και αίσθηση ασφάλειας. Μόνο πέτρες και ο ήχος των παπουτσιών μας σε αυτές. Τον φόβο μου τον ξεπέρασα γρήγορα και η αγωνία μου μετατράπηκε σε ενθουσιασμό την στιγμή που αντίκρισα την πυραμίδα. Δεν θα πιστεύετε στα μάτια σας, εάν ποτέ βρεθείτε εκεί! Είναι λες και κάποιος άριστος τεχνίτης ανέβηκε ως εκεί με τα εργαλεία του και την έφτιαξε ο ίδιος. Όσο και αν την μελετούσα δεν μπορούσα να βρω κανένα λάθος σε αυτήν. Ανεβήκαμε τα τελευταία μέτρα με πολλή προσοχή. Δέος!! δεν μπορώ να πω τίποτα άλλο. είχα την αίσθηση πως αν σήκωνα τα χέρια μου ψηλά θα ακουμπούσα τον ουρανό.
Η ανάβαση, γίνεται από τους περισσότερους βράδυ. Κάποιοι το κάνουν για να μην βλέπουν τις απότομες πλαγιές και τρομάζουν, κάποιοι άλλοι το κάνουν για να προλάβουν την ανατολή του ήλιου και να θαυμάσουν την στιγμή που ο ίσκιος της πυραμίδας πέφτει στον Μεσσηνιακό κόλπο. Εγώ είχα την τύχη να τον δω! Απερίγραπτο συναίσθημα, σε αφήνει στην κυριολεξία άφωνο.
Ανεξήγητο είναι και το πώς άνθρωποι αιώνες πριν έχτισαν εκεί το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία. Πώς ανέβασαν εκεί επάνω ό τι χρειάζονταν, όταν εμείς σήμερα δεν μπορούμε καλά καλά να ανεβάσουμε τους εαυτούς μας; Την παραμονή της γιορτής του Αϊ Λια ο πρώτος που θα ανέβει στο εκκλησάκι ανάβει και μια μεγάλη φωτιά που από την Σπάρτη φαίνεται σαν ένα λαμπερό αστέρι που φέγγει στον ουρανό. Θα ήθελα να την δω και από κοντά. Ίσως όταν μεγαλώσω λίγο ακόμα να μπορέσω να πάρω τα φιλαράκια μου και να είμαστε εμείς αυτοί που θα ανάψουμε την φωτιά του Αϊ Λια.
