Οι μαύρες τρύπες είναι ουράνια σώματα,
τα οποία έχουν υπερβολικά μεγάλη μάζα. Το 1915 ο Albert Einstein ανέπτυξε τη γενική θεωρία της σχετικότητας, έχοντας δείξει νωρίτερα ότι η βαρύτητα γίνεται και επηρεάζει την κίνηση του φωτός. Σύμφωνα με τον Albert Einstein, που ανακάλυψε την καμπύλωση του χωροχρόνου μέσω της θεωρίας της Σχετικότητας, φανταστείτε ένα σώμα με πολύ μεγάλη μάζα συγκεντρωμένη σε έναν απειροελάχιστο χώρο. Θα μπορούσε να καμπυλώσει τον χωροχρόνο γύρω του σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό, ώστε να δημιουργήσει έναν κλειστό δρόμο. Π. χ. Έχουμε ένα ύφασμα και σε ένα σημείο του έχουμε τοποθετήσει ένα υλικό σώμα με μάζα, τότε θα δούμε πως στο σημείο που είναι τοποθετημένο το αντικείμενο το ύφασμα καμπυλώνεται, αντιπροσωπεύοντας τον χωροχρόνο. Όσο πιο μεγάλη μάζα έχει το σώμα, τόσο πιο πολύ καμπυλώνεται το ύφασμα, δηλαδή ο χωροχρόνος. Ένα τέτοιο σώμα δημιουργείται όταν ένας γίγαντας ή υπεργίγαντας αστέρας φτάνει στο τέλος της ζωής του. Ο πυρήνας καταρρέει κάτω από τη βαρύτητα και συμπιέζεται σε ένα σημείο άπειρης πυκνότητας που ονομάζεται Μοναδικότητα. Τότε ο χωροχρόνος γύρω καμπυλώνεται τόσο έντονα, που τελικά αποκόβεται από το υπόλοιπο σύμπαν. Ο χώρος που δημιουργείται γύρω από τη Μοναδικότητα ονομάζεται Μαύρη Τρύπα. Καμία πληροφορία δεν μπορεί να δραπετεύσει από εκεί. Ούτε το φως, ούτε κάποιο άλλο σώμα με μεγαλύτερη ταχύτητα από αυτό.
Μια Μαύρη Τρύπα έχει επίσης: δίσκο προσαύξησης, σφαίρα φωτονίων, ορίζοντα γεγονότων, σκιά μαύρης τρύπας.
Μια Μαύρη Τρύπα μπορεί να είναι αρχέγονη, αστρική, ενδιάμεση ή υπερμεγέθης. Μια Μαύρη Τρύπα, όπως ο καθένας θα το φανταζόταν, όταν απορροφά ύλη μεγαλώνει και ο όγκος και η μάζα. Όταν απορροφά ύλη, αυτή η ύλη, πρώτα γίνεται δίσκος προσαύξησης και αφού περάσει τον ορίζοντα γεγονότων, δεν μπορεί πια να επιστρέψει πίσω. Το καθεστώς που ακολουθεί μετά την απορρόφηση ονομάζεται «μακαρονοποίηση». Αυτή λοιπόν η κατάσταση λέγεται έτσι, γιατί η ύλη λόγω του ισχυρού βαρυτικού πεδίου, προφανώς τεντώνεται σαν ένα μακαρόνι. Η Μαύρη Τρύπα έχει ήδη μεγαλώσει και η ύλη καταλήγει στην Μοναδικότητα όπου συνθλίβεται. Επίσης έχει διαπιστωθεί ότι στο εσωτερικό μιας Μαύρης Τρύπας ο χρόνος κυλάει πιο αργά από ότι στον κανονικό κόσμο. Κι αυτό συμβαίνει από το ισχυρό βαρυτικό πεδίο της που αναφέρθηκε παραπάνω. Ένα παράδειγμα για διατάραξη ενός συστήματος θα ήταν αν στη θέση του Ήλιου τοποθετούσαμε μια Μαύρη Τρύπα. Επιπλέον μπορεί και μια Μαύρη Τρύπα με μικρότερη μάζα από ένα άλλο σώμα να το απορροφήσει, διότι μαζεύει ένα «κομμάτι» της μάζας του σώματος, μεγαλώνει κι ύστερα ενσωματώνει κι άλλη ύλη. Σύμφωνα κιόλας με τον Schwarzschild, κάθε είδος μάζας μπορεί να γίνει Μαύρη Τρύπα, αρκεί να συμπιεστεί πάρα πολύ. Σύμφωνα με τον Stephen Hawking, οι Μαύρες Τρύπες ενδέχεται να ακτινοβολούν. Επίσης, δεν είναι αθάνατες. Το πόσο γρήγορα θα εξατμιστεί μια Μαύρη Τρύπα είναι περίπτωση της μάζας της και κατά την εξάτμισή της, απελευθερώνει ακτινοβολία. Σίγουρα, όμως, μετά από αυτές τις πληροφορίες πολλοί θα έχουν αναπτύξει έναν φόβο για αυτές και το διάστημα. Όμως καλό θα είναι να αναφερθεί ότι ακόμα κι αν καταποθούμε από μια Μαύρη Τρύπα, είτε αν κάποια στιγμή σε 5.000.000.000 χρόνια μάς καταβροχθίσει ο Ήλιος, ακόμα κι αν για τόσα και άνω χρόνια η ανθρωπότητα και η ζωή υπάρχει μέχρι να καταστραφεί και χαθούν τα πάντα, σημασία έχει ότι υπήρξαμε, ανακαλύψαμε και δημιουργήσαμε, καταλάβαμε και θα συνεχίσουμε να καταλαβαίνουμε πιο πολύ τη θέση μας στο διάστημα. Εξάλλου, όπως είχε δηλώσει πάλι ο Stephen Hawking και πολλοί άλλοι επιστήμονες: «Να κοιτάς πάντα ψηλά στα άστρα, και όχι κάτω στα πόδια σου».
Δείτε σχετικό κουίζ εδώ.
Βαλιάκου Μαρίλια, Κιούσης Γιάννης
