Ο Γ. Σεφέρης είναι ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές με διεθνή φήμη. Ο ποιητής γνώρισε την Κύπρο το 1953 και κυριολεκτικά τη λάτρεψε. Για τον Σεφέρη η Κύπρος ήταν τόπος έμπνευσης και γαλήνης, γεγονός που καταδεικνύεται στην ποίησή του. Και η Κύπρος όμως «αγκάλιασε» τον ποιητή που την ύμνησε στο έργο του, παρακαταθήκη για την Κύπρο.

Ο Γ. Σεφέρης γεννήθηκε στις 13 Μαρτίου 1900 στα Βουρλά της Μ. Ασίας. Ήρθε στην Ελλάδα το 1914 και ως διπλωμάτης επισκέφθηκε για πρώτη φορά την Κύπρο το 1953. Τα ποιήματά του για το νησί πρωτοδημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Κυπριακά Γράμματα, που διαχειριζόταν ο Νίκος Χρανιδιώτης το 1955.

Ένα από τα σημαντικότερα ποιήματά του είναι η «Ελένη». Η «Ελένη» του Ευριπίδη και ο μύθος του Τεύκρου, που εξόριστος έφτασε στην Κύπρο και ίδρυσε τη Σαλαμίνα, αποτέλεσαν την έμπνευση του ποιητή. Στην ποιητική συλλογή Ημερολόγιο Καταστρώματος Γ΄, περιλαμβάνονται όλα τα ποιήματα του Σεφέρη για την Κύπρο.

Ο Γ. Σεφέρης τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ για το έργο του το 1963 και έφυγε από τη ζωή στις 20 Σεπτεμβρίου 1971 στην Αθήνα. Ο θάνατός του συγκίνησε βαθύτατα τον λογοτεχνικό κόσμο, αλλά και το σύνολο των κατοίκων της μαρτυρικής Κύπρου, που τόσο την ύμνησε.

ΝΕΟΦΥΤΟΣ Ο ΕΓΛΕΙΣΤΟΣ ΜΙΛΑ

Νεόφυτος ο έγκλειστος μιλά—

… τῷ δὲ βασιλεί Ισαακίῳ κατακλείει ἐν καστελλίῳ καλουμένῳ

Μαρκάππῳ. Κατά δέ τοῦ ομοίου αὐτῷ Σαλαχαντίνου

ἀνύσας μηδὲν ὁ ἀλιτήριος, ἢνυσε τοῦτο καὶ μόνον, διαπράσας

τὴν χώραν Λατίνοις, χρυσίου χιλιάδων λιτρῶν διακοσίων. Διὸ

καὶ πολὺς ὁ ὀλολυγμός, καὶ ἀφόρητος ὁ καπνός, ὡς προείρηται,

ὁ ελθὼν ἐκ τοῦ βορρᾶ…

ΝΕΟΦΥΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ

ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΧΩΡΑΝ ΚΥΠΡΟΝ ΣΚΑΙΩΝ

Υπέρογκες αρχιτεκτονικές· Λαρίων Φαμαγκούστα Μπουφαβέντο· * σχεδόν σκηνικά.

Ήμασταν συνηθισμένοι να το στοχαζόμαστε αλλιώς το «Ιησούς Χριστός Νικά»

πού ειδαμε κάποτε στα τείχη της Βασιλεύουσας, τα φαγωμένα από γυφτοτσάντιρα και στεγνά χορτάρια,

με τους μεγάλους πύργους κατάχαμα σαν ενός δυνατού που έχασε, τα ριγμένα ζάρια.

Για μας ήταν άλλο πράγμα ο πόλεμος για την πίστη του Χριστού

και για την ψυχή του ανθρώπου καθισμένη στα γόνατα της Υπερμάχου Στρατηγού,

πού ειχε στα μάτια ψηφιδωτό τον καημό της Ρωμιοσύνης,

εκείνου του πέλαγου τον καημό σαν ήβρε το ζύγιασμα της καλοσύνης.

Ας παίζουν τώρα μελοδράματα στα σκηνικά των σταυροφόρων Λουζινιά

1

κι ας φλομώνουνε με τον καπνό που μας κουβάλησαν από το βοριά.

Άσ’ τους να τρώγουνται και ν’ ανεμοδέρνουνται ωσάν το κάτεργο που δένει μούδες·

Καλώς μάς ήρθατε στην Κύπρο, αρχόντοι. Τράγοι και μαϊμούδες! *

Εγκλείστρα, 21 Νοεμβρίου 195

Το ποίημα του Γ. Σεφέρη ‘’ Νεόφυτος ο έγκλειστος μιλά’’ στάθηκε αφορμή για την ανάδειξη ορισμένων στοιχείων της Κύπρου, τα οποία στόλιζαν τη χώρα με λαμπρά έργα τέχνης και οικοδομήματα, ενώ επίσης γίνεται αναφορά και στην κατάσταση στην οποία βρισκόταν την περίοδο εκείνη η Κύπρος. Ο Γιώργος Σεφέρης τιτλοφορεί το ποίηµά του Νεόφυτος ο έγκλειστος µιλά – θέλοντας να απευθυνθεί στον Άγιο Νεόφυτο, που έζησε και ασκήτεψε τον 12ο αιώνα. Με το «έγκλειστος» τονίζει την εγκλειστική µοίρα της Κύπρου, που από το 1191-1953 είναι υποδουλωµένη σε διάφορους κατακτητές. Με το «µιλά» τονίζει, ότι ολόκληρο το ποίηµα είναι ένας µονόλογος του Νεόφυτου.

Το ποίηµα αρχίζει µε την αναφορά σε τρεις συγκεκριµένους χώρους της Κύπρου, στο πρώτο στίχο: «Ὑπέρογκες ἀρχιτεκτονικές· Λαρίων φαμαγκούστα Μπουφαβέντο· σχεδὸν σκηνικά.» που διατηρούν την ανάµνηση που τονίζεται και µε τις ξένικες ονοµασίες. Ο Σεφέρης χαρακτηρίζει τις αρχιτεκτονικές αυτές ως «Υπέρογκες». Αµέσως µετά την αναφορά στα κτίσµατα των Φράγκων και την παρουσία τους στο νησί ακολουθεί η αντίθεση. Είναι φανερό ότι οι στίχοι αυτοί φέρνουν αναµνήσεις στον ποιητή από την Κωνσταντινούπολη. Την αναπόληση αυτή την προκαλεί το γεγονός ότι βρίσκεται στην Κύπρο και νιώθει την αντίθεση ανάµεσα στις φράγκικες αρχιτεκτονικές των Σταυροφόρων και στο Βυζάντιο, την Ορθοδοξία. Ταυτίζουν την Παναγία µε τον Ελληνισµό, καθώς στα µάτια της καθρεφτίζεται «ο καηµός της Ρωµιοσύνης». Φαίνεται, ωστόσο, η περιφρόνηση προς τους σύγχρονους κατακτητές που τους προτρέπει να κάνουν όσες προσπάθειες θέλουν για να µεταφέρουν τον πολιτισµό τους και να αλλοιώσουν την πολιτιστική φυσιογνωµία του λαού της Κύπρου. Ο καπνός που αναφέρεται στους στίχους δεν είναι παρά οι ίδιοι οι Άγγλοι σταυροφόροι και ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος µε τη συνοδεία του. Καλύπτει αυτός ο καπνός το νησί µέχρι τις µέρες που γράφεται το ποίηµα και «φλοµώνει», δηλαδή πνίγει τους Κυπρίους. Ο Σεφέρης παροµοιάζει την τρικυµία της θάλασσας µε την κατάσταση που επικρατεί στο νησί.

Γίνεται εύκολα αντιληπτό, λοιπόν, ότι στο ποίημα οι δυο βασικοί άξονες, είναι η έντονη αντίθεση ∆ύσης και Ανατολής και ακολούθως η αισιόδοξη πίστη στην ιδέα της επιβίωσης και της δύναµης του Ελληνισµού της Κύπρου. Ακούγοντας ο Σεφέρης τη φωνή του Νεόφυτου του έγκλειστου να µιλά µέσα από τους αιώνες, έδωσε και αυτός µε τον ποιητικό του λόγο τη δική του απάντηση.

Πηγή εικόνας: https://immorfou.org.cy/%CE%BF-%CE%BC%CE%B7%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%AF%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CF%8C%CF%81%CF%86%CE%BF%CF%85-%CE%BA-%CE%BD%CE%B5%CF%8C%CF%86%CF%85%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AC/

Πηγή εικόνας: https://www.mixanitouxronou.com.cy/featured/stin-kipro-to-thavma-litourgi-akomi-i-latria-tou-megalou-mas-nompelista-g-seferi-gia-tin-kipro-pou-theorouse-oti-ton-iche-psichopedi-tis-dite-tis-fotografies-pou-travixe-sto-nisi-to-1953/

γράφει η μαθήτρια Λαζαρίδου Θεοδώρα

Ο Γιώργος Σεφέρης συνδέθηκε στενά με την Κύπρο, τόσο ως διπλωμάτης όσο κι ως άνθρωπος και ποιητής.Ως διπλωμάτης σχετίστηκε ιδιαίτερα με την Κύπρο όταν είχε υπηρετήσει ως πρέσβης της Ελλάδας στο Λονδίνο από το 1957 μέχρι το 1962. Ο ρόλος του Σεφέρη, ως διπλωμάτη, ήταν πολύ λεπτός ιδιαίτερα αυτή την εποχή, όσο και σημαντικός. Το θέμα που δέσποζε και καθοριστικά κυριαρχούσε στις σχέσεις Ελλάδας-Αγγλίας-Τουρκίας-Κύπρου, ήταν το εθνικό θέμα της Κύπρου, το οποίο ο Γιώργος Σεφέρης χειρίστηκε από την πλευρά του εκπροσώπου της Ελλάδας στο Λονδίνο.Ο Σεφέρης είχε τότε συνεργαστεί και με τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο Γ’.

Είχε επισκεφθεί τρεις φορές την Κύπρο. Το φθινόπωρο-χειμώνα του 1953 και ξανά τον επόμενο χρόνο, το 1954, και πάλι το 1955. Το 1953 κυρίως, οπότε περιόδευσε το νησί συνοδευόμενος από τον φίλο του Κύπριο ζωγράφο Αδαμάντιο Διαμαντή, ο ποιητής Σεφέρης συγκλονίστηκε από «τον κόσμο της Κύπρου» κι από την ίδια την Κύπρο γενικότερα. Γνώρισε, όπως ο ίδιος έγραψε, έναν χώρο «όπου το θαύμα λειτουργούσε ακόμη». Αποτέλεσμα της γνωριμίας του αυτής με τον κόσμο της Κύπρου ήταν η πολύ σημαντική ποιητική του συλλογή “Ημερολόγιο Καταστρώματος Γ’”, την οποία εξέδωσε το 1955, χρόνο ιδιαίτερα σημαντικό για την Κύπρο και την Ελλάδα, αφού τότε άρχισε στο νησί ο ένοπλος απελευθερωτικός αγώνας. Στις 4 Νοεμβρίου του 1969, κατά την παραμονή του στην Κύπρο, επισκέφτηκε για μερικές ώρες την Αμμόχωστο φιλοξενούμενος του φίλου του Ευάγγελου Λούη Λουΐζου.

Στα ταξίδια του στην Κύπρο ο Σεφέρης, ένιωσε πως βρήκε τον εαυτό του και πως βίωσε μία αποκάλυψη.Περιδιαβαίνοντας το νησί, απαθανάτισε κάποιες πολύ όμορφες στιγμές από την καθημερινότητα των Κυπρίων όπως επίσης και από διάφορα ιστορικά τοπία του νησιού.

Πηγές: http://www.polignosi.com/cgibin/hweb?-A=9631&-V=limmata

της μαθήτριας Μάρθας Σιδηροπούλου

Γέρασε ανάμεσα στη φωτιά της Τροίας
και στα λατομεία της Σικελίας.

Του άρεσαν οι σπηλιές στην αμμουδιά κι οι ζωγραφιές της θάλασσας.
Είδε τις φλέβες των ανθρώπων
σαν ένα δίχτυ των θεών, όπου μας πιάνουν σαν τ’ αγρίμια·
προσπάθησε να το τρυπήσει.
Ήταν στρυφνός, οι φίλοι του ήταν λίγοι·
ήρθε ο καιρός και τον σπαράξαν τα σκυλιά.

Το ποίημα του Γιώργου Σεφέρη «Ευριπίδης, Αθηναίος» αποτελεί ένα από τα πολλά ποιήματα που ο ποιητής έγραψε την περίοδο διαμονής του στη Κύπρο.

Ο Ευριπίδης ήταν ένας από τους κορυφαίους τραγικούς ποιητές του αρχαίου κόσμου και έγραψε πολλά αξιοσημείωτα έργα (π.χ. Βάκχαι, Ελένη, Φοίνισσαι κτλ.) από τα οποία, με την σειρά του, εμπνεύστηκε ο Γ. Σεφέρης. O Πλούταρχος διασώζει ένα επιτάφιο επίγραμμα προς τιμήν των Αθηναίων πού χάθηκαν στη Σικελία, πού αποδίδεται στον Ευριπίδη. Αυτοί οι συσχετισμοί του Ευριπίδη με την καταστροφή της Αθήνας στη Σικελία είναι αυτό που έκανε τον Γ. Σεφέρη να γράψει στους δυο πρώτους στίχους του «Ευριπίδης Αθηναίος». Στους δύο πρώτους στίχους του ποιήματος ο Σεφέρης θέλει να πει ότι αυτός ο τραγικός ποιητής ήταν και στην πραγματικότητα ένας τραγικός άνθρωπος που έζησε ολόκληρη τη ζωή του μέχρι τα γεράματά του, ασχολούμενος με τούς μύθους του Τρωικού πολέμου και βιώνοντας την πίκρα των λατομείων της Σικελίας (τόπων συγκέντρωσης και θανάτωσης από κακουχίες και εγκατάλειψης των Αθηναίων αιχμαλώτων) θέλοντας να σκιαγραφήσει τον εαυτό του μέσω του Ευριπίδη. Ο Γ. Σεφέρης έζησε τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και τον ελληνικό εμφύλιο και είδε ιστορικά γεγονότα να εξελίσσονται μπροστά στα μάτια του, όπως και τις συνωμοσίες των δυνατών που στο τέλος οδήγησαν στο δράμα της Κύπρου, μίας χώρας που τόσο αγαπούσε.

Στην ουσία ο Σεφέρης προσπαθεί να αναδείξει το ανθρώπινο δράμα, δηλαδή, τον πόλεμο. Γράφει για την τραγωδία της ιστορίας που καταφέρνει να στοιχειώνει για πάντα τους ανθρώπους. Για την τραγωδία της ιστορίας έγραψε αιώνες πριν κι ο ποιητής Ευριπίδης.

“Οι γάτες τ΄Άη – Νικόλα”

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ: Η Κύπρος κατά τους πρώτους βυζαντινούς χρόνους αποτελούσε ξεχωριστή επαρχία (provincia) που ανήκε στη Διοίκηση της Ανατολής με έδρα την Αντιόχεια και περιλαμβανόταν στη μεγάλη Επαρχότητα της Ανατολής. Καθώς η Κύπρος βρισκόταν μακριά από το κέντρο της αυτοκρατορίας, γινόταν εύκολα λεία των πειρατών. Ο Μ. Κωνσταντίνος ενδιαφέρθηκε να εξασφαλίσει το νησί από τις πειρατικές επιδρομές . Στην προσπάθειά του να δημιουργήσει μια σταθερή διοίκηση, έστειλε ως διοικητή τον Καλόκαιρο, ο οποίος το 333 μ.Χ. αυτοανακηρύχθηκε ανεξάρτητος ηγεμόνας.

Με τον Καλόκαιρο συνδέεται μία κυπριακή παράδοση που συσχετίζει την παρουσία του στο νησί με τις γάτες του μοναστηριού του Αγίου Νικολάου, κοντά στη Λεμεσό. Σύμφωνα με αυτή την παράδοση στις αρχές του 4ου αιώνα η Κύπρος πέρασε μια περίοδο μεγάλης ανομβρίας και οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να την εγκαταλείψουν. Τότε επισκέφτηκε το νησί η Αγία Ελένη και , σύμφωνα με τον Stephen Lusignan, όταν έφυγε η Αγία, η διοίκηση του νησιού αναδιοργανώθηκε από τον Μ. Κωνσταντίνο και έφτασε στο νησί ο δούκας Καλόκαιρος. Με τις οδηγίες των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης ο Καλόκαιρος έχτισε τη Μονή του Αγίου Νικόλα, όπου μετέφερε εκατοντάδες γάτες , προκειμένου να εξολοθρεφτούν τα δηλητηριώδη φίδια που είχαν μαζευτεί ειδικότερα στο νοτιότερο τμήμα του νησιού, για να γίνει και πάλι δυνατή η καλλιέργεια της περιοχής. Οι μοναχοί , του τάγματος του Αγίου Βασιλείου, του μοναστηριού ανέλαβαν να θρέφουν τις γάτες αυτές, για να έχουν τη δύναμη να πολεμούν τα φαρμακερά φίδια. Σύμφωνα με τον Καρούζη όταν οι γάτες άκουγαν το σήμαντρο να ηχεί, διέκοπταν το κυνήγι των φιδιών και μαζεύονταν στον περίβολο της εκκλησίας όπου υπήρχαν ξύλινες σκάφες με φαγητό.

Το μοναστήρι ξεκίνησε ως ανδρικό και καταστράφηκε το 1570, όταν οι Οθωμανοί εισέβαλαν στο νησί. Σύμφωνα με τις πηγές, κάηκε και λεηλατήθηκε ενώ όσοι μοναχοί δεν γλύτωσαν, σφαγιάσθηκαν από τους Τούρκους. Το μοναστήρι εγκαταλείφθηκε και παρά τις προσπάθειες ανακαίνισης δεν επαναλειτούργησε με επαρκή αριθμό μοναχών. Μετά το 1960, ξεκίνησαν ξανά διαδικασίες αναβίωσης, ενώ από το 1974, τη φροντίδα του ανέλαβε ο μοναχός Βαρνάβας από την κατεχόμενη μονή Αποστόλου Βαρνάβα. Όμως, πέθανε πριν ολοκληρωθούν οι διαδικασίες. Το έργο ανέλαβαν εκ νέου δύο μοναχές το 1983. Μάλιστα όταν το βρήκαν εγκαταλειμένο και γεμάτο ερπετά, αποφάσισαν να κάνουν ό,τι και η Αγία Ελένη. Να φροντίσουν 100 γάτους, οι οποίοι θα εξαφάνιζαν τα φίδια. Η περιοχή είναι τόσο συνδεδεμένη με την παρουσία των γάτων, που το Ακρωτήρι είναι γνωστό και ως Κάβο Γάτο ή Ακρωτήρι των Γάτων.

Αυτό τον θρύλο επέλεξε ο Γ.Σεφέρης για να μιλήσει για την Κύπρο.

ΟΙ ΓΑΤΕΣ Τ’ ΑΪ – ΝΙΚΟΛΑ

Τὸν δ᾿ ἄνευ λύρας ὅμως ὑμνωδεῖ

θρῆνον Ἐρινύος

αὐτοδίδακτος ἔσωθεν θυμός,

οὐ τὸ πᾶν ἔχων ἐλπίδος

φίλον θράσος.

ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ, 990 επ.

«Φαίνεται ο Κάβο – Γάτα…», μου είπε ο καπετάνιος

δείχνοντας ένα χαμηλό γιαλό μέσα στο πούσι

τ’ άδειο ακρογιάλι ανήμερα Χριστούγεννα,

«…και κατά τον Πουνέντε αλάργα το κύμα γέννησε την Αφροδίτη•

λένε τον τόπο Πέτρα του Ρωμιού.

Τρία καρτίνια αριστερά!»

Είχε τα μάτια της Σαλώμης η γάτα που έχασα

τον άλλο χρόνο

κι ο Ραμαζάν πως κοίταζε κατάματα το θάνατο,

μέρες ολόκληρες μέσα στο χιόνι της Ανατολής

στον παγωμένο ήλιο

κατάματα μέρες ολόκληρες ο μικρός εφέστιος θεός.

Μη σταθείς ταξιδιώτη.

«Τρία καρτίνια αριστερά» μουρμούρισε ο τιμονιέρης.

…ίσως ο φίλος μου τώρα να κοντοστέκονταν,

ξέμπαρκος τώρα

κλειστός σ’ ένα μικρό σπίτι με εικόνες

γυρεύοντας παράθυρα πίσω απ’ τα κάδρα.

Χτύπησε η καμπάνα του καραβιού

σαν τη μονέδα πολιτείας που χάθηκε

κι ήρθε να ζωντανέψει πέφτοντας

αλλοτινές ελεημοσύνες.

«Παράξενο», ξανάειπε ο καπετάνιος.

«Τούτη η καμπάνα -μέρα που είναιμου θύμισε την άλλη εκείνη, τη μοναστηρίσια.

Διηγότανε την ιστορία ένας καλόγερος

ένας μισότρελος, ένας ονειροπόλος.

Τον καιρό της μεγάλης στέγνιας,

-σαράντα χρόνια αναβροχιάρημάχτηκε όλο το νησί•

πέθαινε ο κόσμος και γενιούνταν φίδια.

Μιλιούνια φίδια τούτο τ’ ακρωτήρι,

χοντρά σαν το ποδάρι ανθρώπου

και φαρμακερά.

Το μοναστήρι τ’ Άϊ – Νικόλα το είχαν τότε

Αγιοβασιλείτες καλογέροι

κι ούτε μπορούσαν να δουλέψουν τα χωράφια

κι ούτε να βγάλουν τα κοπάδια στη βοσκή•

τους έσωσαν οι γάτες που αναθρέφαν.

Την κάθε αυγή χτυπούσε μια καμπάνα

και ξεκινούσαν τσούρμο για τη μάχη.

Όλη μέρα χτυπιούνταν ως την ώρα

που σήμαιναν το βραδινό ταγίνι.

Απόδειπνα πάλι η καμπάνα

και βγαίναν για τον πόλεμο της νύχτας.

Ήτανε θαύμα να τις βλέπεις, λένε,

άλλη κουτσή, κι άλλη στραβή, την άλλη

χωρίς μύτη, χωρίς αυτί, προβιά κουρέλι.

Έτσι με τέσσερεις καμπάνες την ημέρα

πέρασαν μήνες, χρόνια, καιροί κι άλλοι καιροί.

Άγρια πεισματικές και πάντα λαβωμένες

ξολόθρεψαν τα φίδια μα στο τέλος

χαθήκανε• δεν άντεξαν τόσο φαρμάκι.

Ωσάν καράβι καταποντισμένο

τίποτε δεν αφήσαν στον αφρό

μήτε νιαούρισμα, μήτε καμπάνα.

Γραμμή!

Τι να σου κάνουν οι ταλαίπωρες

παλεύοντας και πίνοντας μέρα και νύχτα

το αίμα το φαρμακερό των ερπετών.

Αιώνες φαρμάκι• γενιές φαρμάκι».

«Γραμμή!» αντιλάλησε αδιάφορος ο τιμονιέρης.

O Σεφέρης έρχεται για πρώτη φορά στην Κύπρο στις 6/11/1953. Ο Κύπρος Χρυσάνθης με το ψευδώνυμο Κ. Ληδραίος μέλος του Ε.Π.Ο.Κ. θα παρουσιάσει τον ποιητή σε άρθρο του στην Κυπριακή στις 11/11/1953. Στις 8/12/1953, μία μέρα πριν φύγει ο Σεφέρης. θα γράψει στο προσωπικό λεύκωμα της κας Χρυσάνθη : « Στην Κύπρο κάθε πέτρα λέει ένα παραμύθι». Τον Ιανουάριο του 1954 δημοσιεύεται στο περιοδικό Κυπριακά Γράμματα (έτος ΙΘ΄, αιθμ. 223, σς. 37-39) συνέντευξη του Γ. Σεφέρη στον Κύπρο Χρυσάνθη. Πρόκειται για την πρώτη συνέντευξη που έδωσε ο Γ. Σεφέρης στη ζωή του, 10 χρόνια πριν το Νόμπελ. Σε αυτήν δήλωνε ότι έμεινε εντυπωσιασμένος από την πνευματική κίνηση της Κύπρου , ενώ κατά την περιήγησή του στο νησί διαπίστωσε πόσο έντονη είναι στις ψυχές των απλών ανθρώπων η ανάγκη για έκφραση, κάτι που θυμίζει Μακρυγιάννη.

Τον Οκτώβρη του 1954 ο Γ. Σεφέρης θα επισκεφτεί για δεύτερη φορά την Κύπρο και το σπίτι του Κ. Χρυσάνθη Τον Μάρτιο του 1963 ο Κ. Χρυσάνθης θα δημοσιεύσει στο περιοδικό Πνευματική Κύπρος το πρώτο, πανελληνίως και παγκοσμίως, αφιέρωμα περιοδικού στον Γ. Σεφέρη (Μάρτης 1963, αρ. 30, σ. 210-213).

Στις 5 Φεβρουαρίου του 1969 ο Σεφέρης ολοκληρώνει το ποίημα του «Οι γάτες τ΄άη Νικόλα» που το είχε ξεκινήσει ήδη το 1952 και τον ξαναπασχόλησε το φθινόπωρο του 1968 όπως διαπιστώνεται και από την αλληλογραφία Σεφέρη-Λουΐζου.

Σε συνέντευξη που παραχώρησε ο Σεφέρης στην Anne Philippe ( Le Monde, 27 Αυγ. 1971) ο Γ.Σεφέρης ανέφερε: “ Οι γάτες του Αϊ-Νικόλα είναι ένα ποίημα που ανήκε στον κύκλο των ποιημάτων της Κύπρου, δηλαδή στον τόμο, που δημοσίευσα το ’55. Αλλά ήταν ένα ποίημα, που δεν μπόρεσα να το τελειώσω τότε, μου πήρε πολύ χρόνο να το ολοκληρώσω. Είναι πολύ παράδοξο το πως μία και μοναδική λέξη με κάνει να διστάζω στο να τελειώσω ένα ποίημα, με εμποδίζει να τελειώσω ένα ποίημα. Μερικές φορές περνούν δύο χρόνια, άλλοτε τρία. Μερικές φορές ανασύρω από τη μνήμη μου τρεις στίχους, που είχαν εντυπωθεί εκεί πριν από χρόνια. Είχαν μείνει εκεί και αναδύθηκαν εκ νέου. H ιδέα του ποιήματος Οι γάτες του Αη-Νικόλα υπήρχε λοιπόν σαν ένα ντεκόρ, μία σκηνοθεσία. Υπήρχε εκεί από την εποχή, που άρχιζα να γράφω τα ποιήματα της Κύπρου. Αλλά δεν μπορούσα να το τελειώσω. Δεν έβρισκα τη γραμμή, την καμπύλη, που θα έκλεινε το ποίημα. Το τέλος ήρθε, την καταληκτήρια ημερομηνία την έβαλα το Φεβρουάριο του 1969”.

Ο Γ. Σεφέρης αγάπησε την «αγγελόχτιστη» Κύπρο και μας άφησε παρακαταθήκη πολύτιμη τα κυπριακά του, όπως ο ίδιος τα έλεγε, ποιήματα. Ανάμεσα σε αυτά ξεχωρίζει το ποίημα «Οι γάτες τ” ΄Αι-Νικόλα», όχι μόνο για την αφόρμησή του ή για την «περιπέτεια» της ολοκλήρωσής του. Μέσα από τους στίχους του ο αναγνώστης γίνεται κοινωνός των θρύλων, αλλά και της ομορφιάς και μοναδικότητας του νησιού. Συνειδητοποιεί με μοναδικό τρόπο πως, πραγματικά, «στην Κύπρο κάθε πέτρα λέει ένα παραμύθι», όπως αυτά τα παραμύθια που ανέθρεψαν γενιές Ελλήνων και κράτησαν τη γλώσσα ζωντανή κι ατόφια.

Πηγή: https://blogs.sch.gr/smesigkou/files/2021/09/%CE%91%CE%98%CE%97%CE%9D%CE%91-45%CE%BF-%CE%A3%CE%A5%CE%9D%CE%95%CE%94%CE%A1%CE%99%CE%9F-%CE%A0.%CE%95.%CE%A6.-%CE%95%CE%99%CE%A3%CE%97%CE%93%CE%97%CE%A3%CE%97.pdf

Το μοναστήρι του Άη – Νικόλα στο Ακρωτήρι των Γάτων

Ἁγια Νάπα, Α´

Καὶ βλέπεις τὸ φῶς τοῦ ἥλιου καθὼς ἔλεγαν οἱ παλαιοί.

Ὡστόσο νόμιζα πὼς ἔβλεπα τόσα χρόνια

περπατώντας ἀνάμεσα στὰ βουνὰ καὶ στὴ θάλασσα

συντυχαίνοντας ἀνθρώπους μὲ τέλειες πανοπλίες…

παράξενο, δὲν πρόσεχα πὼς ἔβλεπα μόνο τὴ φωνή τους.

Εἴταν τὸ αἷμα ποὺ τοὺς ἀνάγκαζε νὰ μιλοῦν, τὸ κριάρι

ποὺ ἔσφαζα κι ἔστρωνα στὰ πόδια τους…

μὰ δὲν εἴταν τὸ φῶς ἐκεῖνο τὸ κόκκινο χαλί.

Ὅ,τι μου λέγαν ἔπρεπε νὰ τὸ ψηλαφήσω

ὅπως ὅταν σὲ κρύψουν κυνηγημένο νύχτα σὲ στάβλο

ἢ φτάσεις τέλος τὸ κορμὶ βαθύκολπης γυναίκας

κι εἶναι γεμάτη ἡ κάμαρα πνιγερὲς μυρωδιές…

ὅ,τι μοῦ λέγαν δορὰ καὶ μετάξι.

Παράξενο, τὸ βλέπω ἐδῶ τὸ φῶς τοῦ ἥλιου… τὸ χρυσὸ δίχτυ

ὅπου τὰ πράγματα σπαρταροῦν σὰν τὰ ψάρια

ποὺ ἕνας μεγάλος ἄγγελος τραβᾶ

μαζὶ μὲ τὰ δίχτυα τῶν ψαράδων.

ΑΓΙΑ ΝΑΠΑ, Β´

Κάτω ἀπ᾿ τὴ γέρικη συκομουριὰ

τρελὸς ὁ ἀγέρας ἔπαιζε

μὲ τὰ πουλιὰ μὲ τὰ κλωνιὰ

καὶ δὲ μᾶς ἔκραινε.

Ὥρα καλή σου ἀγέρα τῆς ψυχῆς

ἀνοίξαμε τὸν κόρφο μας

ἔλα νὰ μπεῖς ἔλα νὰ πιεῖς

ἀπὸ τὸν πόθο μας.

Κάτω ἀπ᾿ τὴ γέρικη συκομουριὰ

ὁ ἀγέρας σηκώθη κι ἔφυγε

κατὰ τὰ κάστρα τοῦ βοριὰ

καὶ δὲ μᾶς ἄγγιξε.

Θυμάρι μου καὶ δεντρολιβανιά,

δέσε γερὰ τὸ στῆθος σου

καὶ βρὲς σπηλιὰ καὶ βρὲς μονιὰ

κρύψε τὸ λύχνο σου.

Δὲν εἶναι ἀγέρας τοῦτος τοῦ Βαγιοῦ

δὲν εἶναι τῆς Ἀνάστασης

μὰ εἶναι τῆς φωτιᾶς καὶ τοῦ καπνοῦ

τῆς ζωῆς τῆς ἄχαρης.

Κάτω ἀπ᾿ τὴ γέρικη συκομουριὰ

στεγνὸς ὁ ἀγέρας γύρισε

ὀσμίζουνταν παντοῦ φλουριὰ

καὶ μᾶς ἐπούλησε.

Του Γιώργου Σεφέρη, ως διπλωμάτη, του δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσει αρκετές χώρες κατά τη διάρκεια της θητείας του. Μία από αυτές τις χώρες ήταν και η Κύπρος. Η σχέση του με τη Κύπρο, περιγράφεται μέσα από μια πληθώρα ποιημάτων. Η Αγία Νάπα (Αγιάναπα) μάλιστα, την οποία ο Σεφέρης επισκέφτηκε για πρώτη φορά στις 13 Νοεμβρίου1953, είναι από τα πιο αγαπημένα γι’ αυτόν μέρη της Κύπρου, γιατί του θυμίζει τη σκάλα των Βουρλών. Εκεί στο γραφικό λιμανάκι με τους ψαράδες, το Μοναστήρι, τη «γέρικη συκομουριά» («παληκάρι δέντρο») βλέπει το φως του ήλιου, «το χρυσό δίχτυ όπου τα πράγματα σπαρταρούν σαν ψάρια, που ένας μεγάλος άγγελος τραβά μαζί με τα δίχτυα των ψαράδων». Στην Αγία Νάπα άλλωστε αφιερώνει και δύο ποιήματα της εν λόγω συλλογής του: «Αγιάναπα Α’» και Αγιάναπα Β’».Η ομορφιά και ιστορία που συνάντησε σε εκείνα τα μέρη διατυπώνονται με τον πιο γλαφυρό και κομψό τρόπο. Ένα από αυτά τα ποιήματα του είναι και η «Αγιάναπα».

Περιγράφεται η μοναδικότητα καθώς και η φυσική ομορφιά της Κύπρου, μέσα από την εμπειρία που είχε όταν επισκέφτηκε την Άγια Νάπα. Παράλληλα, αναφέρεται στη σχέση των γηγενών κατοίκων με τη παράδοση και τις τοπικές ιδιορρυθμίες , αφού όπως αναφέρει και αυτός η επικοινωνία ήταν πτωχή, λόγω της διαλέκτου τους.

Γίνεται, παρακάτω μια αναφορά στους τοπικούς ψαράδες. Μέσα από αυτό, ο Σεφέρης, θέλει να δείξει πως οι παραδόσεις, οι οποίες έχουν χαθεί στην Ελλάδα, στην Κύπρο σώζονται και μάλιστα ανθίζουν. Η σχέση της με το παρελθόν, αποτελεί γεγονός που συγκινεί τον ποιητή, καθώς όπως ανέφερε και σε αλληλογραφία του με την αδελφή του: «Τον έχω αγαπήσει αυτό τον τόπο.  Ίσως γιατί βρίσκω εκεί πράγματα παλιά που ζουν ακόμη, ενώ έχουν χαθεί στην άλλη Ελλάδα…». Συμπερασματικά, η συνάντηση του Σεφέρη με τη Κύπρο, θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως ακρογωνιαίος λίθος που επηρέασε τον ποιητή βαθύτατα.

Πηγή εικόνας: https://popaganda.gr/afieromata/o-piitis-giorgos-seferis-taxidepse-poli-stin-kipro-1953-1954-ke-1955/

]]> https://schoolpress.sch.gr/2peiramatikogelkilkis/archives/63/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/2peiramatikogelkilkis/archives/68 https://schoolpress.sch.gr/2peiramatikogelkilkis/archives/68#comments Sun, 27 Feb 2022 12:35:30 +0000 ΜΕΣΙΓΚΟΥ ΣΟΦΙΑ http://schoolpress.sch.gr/2peiramatikogelkilkis/?p=68 ....]]> γράφει η μαθήτρια Λαζαρίδου Θεοδώρα

Η «Ελένη» του Γ. Σεφέρη

ΤΕΥΚΡΟΣ: …ἐς γῆν ἐναλίαν Κύπρον, οὗ μ’ ἐθέσπισεν

οἰκεῖν Ἀπόλλων, ὄνομα νησιωτικὸν

Σαλαμῖνα θέμενον τῆς ἐκεῖ χάριν πάτρας.

…………………………………………………

ΕΛΕΝΗ: Οὐκ ἦλθον ἐς γῆν Τρῳάδ’, ἀλλ’ εἴδωλον ἦν.

…………………………………………………

ΑΓΓΕΛΟΣ: Τί φῄς;

Νεφέλης ἄρ’ ἄλλως εἴχομεν πόνους πέρι;

ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ, ΕΛΕΝΗ

«Τ’ αηδόνια δε σ’ αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες».

Αηδόνι ντροπαλό, μες στον ανασασμό των φύλλων,
συ που δωρίζεις τη μουσική δροσιά του δάσους
στα χωρισμένα σώματα και στις ψυχές
αυτών που ξέρουν πως δε θα γυρίσουν.
Τυφλή φωνή, που ψηλαφείς μέσα στη νυχτωμένη μνήμη
βήματα και χειρονομίες· δε θα τολμούσα να πω φιλήματα·
και το πικρό τρικύμισμα της ξαγριεμένης σκλάβας.

«Τ’ αηδόνια δε σ’ αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες».

Ποιές είναι οι Πλάτρες; Ποιός το γνωρίζει τούτο το νησί;
Έζησα τη ζωή μου ακούγοντας ονόματα πρωτάκουστα:
καινούριους τόπους, καινούριες τρέλες των ανθρώπων
ή των θεών·
η μοίρα μου που κυματίζει
ανάμεσα στο στερνό σπαθί ενός Αίαντα
και μιαν άλλη Σαλαμίνα
μ’ έφερε εδώ σ’ αυτό το γυρογιάλι.
Το φεγγάρι
βγήκε απ’ το πέλαγο σαν Αφροδίτη·
σκέπασε τ’ άστρα του Τοξότη, τώρα πάει νά βρει
την καρδιά του Σκορπιού, κι όλα τ’ αλλάζει.
Πού είν’ η αλήθεια;
Ήμουν κι εγώ στον πόλεμο τοξότης·
το ριζικό μου, ενός ανθρώπου που ξαστόχησε.

Αηδόνι ποιητάρη,
σαν και μια τέτοια νύχτα στ’ ακροθαλάσσι του Πρωτέα
σ’ άκουσαν οι σκλάβες Σπαρτιάτισσες κι έσυραν το θρήνο,
κι ανάμεσό τους —ποιός θα το ’λεγε— η Ελένη!
Αυτή που κυνηγούσαμε χρόνια στο Σκάμαντρο.
Ήταν εκεί, στα χείλια της ερήμου· την άγγιξα, μου μίλησε:
«Δεν είν’ αλήθεια, δεν είν’ αλήθεια» φώναζε.
«Δεν μπήκα στο γαλαζόπλωρο καράβι.
Ποτέ δεν πάτησα την αντρειωμένη Τροία».

Με το βαθύ στηθόδεσμο, τον ήλιο στα μαλλιά, κι αυτό το ανάστημα
ίσκιοι και χαμόγελα παντού
στους ώμους στους μηρούς στα γόνατα·
ζωντανό δέρμα, και τα μάτια
με τα μεγάλα βλέφαρα,
ήταν εκεί, στην όχθη ενός Δέλτα.
Και στην Τροία;
Τίποτε στην Τροία — ένα είδωλο.
Έτσι το θέλαν οι θεοί.
Κι ο Πάρης, μ’ έναν ίσκιο πλάγιαζε σα νά ηταν πλάσμα ατόφιο·
κι εμείς σφαζόμασταν για την Ελένη δέκα χρόνια.

Μεγάλος πόνος είχε πέσει στην Ελλάδα.
Τόσα κορμιά ριγμένα
στα σαγόνια της θάλασσας στα σαγόνια της γης·
τόσες ψυχές
δοσμένες στις μυλόπετρες, σαν το σιτάρι.
Κι οι ποταμοί φουσκώναν μες στη λάσπη το αίμα
για ένα λινό κυμάτισμα για μια νεφέλη
μιας πεταλούδας τίναγμα το πούπουλο ενός κύκνου
για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη.
Κι ο αδερφός μου;
Αηδόνι αηδόνι αηδόνι,
τ’ είναι θεός; τί μη θεός; και τί τ’ ανάμεσό τους;

«Τ’ αηδόνια δε σ’ αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες».

Δακρυσμένο πουλί,
στην Κύπρο τη θαλασσοφίλητη
που έταξαν για να μου θυμίζει την πατρίδα,
άραξα μοναχός μ’ αυτό το παραμύθι,
αν είναι αλήθεια πως αυτό ειναι παραμύθι,
αν είναι αλήθεια πως οι ανθρώποι δε θα ξαναπιάσουν
τον παλιό δόλο των θεών·
αν είναι αλήθεια
πως κάποιος άλλος Τεύκρος, ύστερα από χρόνια,
ή κάποιος Αίαντας ή Πρίαμος ή Εκάβη
ή κάποιος άγνωστος, ανώνυμος, που ωστόσο
είδε ένα Σκάμαντρο να ξεχειλάει κουφάρια,
δεν το ’χει μες στη μοίρα του ν’ ακούσει
μαντατοφόρους που έρχουνται να πούνε
πως τόσος πόνος τόση ζωή
πήγαν στην άβυσσο
για ένα πουκάμισο αδειανό για μιαν Ελένη.

Η «Ελένη» του Σεφέρη αποτελεί ένα φιλοσοφικό και πολιτικό συμπέρασμα. Παρά, δηλαδή, τις καταστροφές που βίωσαν οι άνθρωποι ‘για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη’, παρατηρούνται τα ίδια λάθη με τις ίδιες συνέπειες και από τους απογόνους. Με αφορμή το αφιέρωμα του σχολικού περιοδικού μας στην Κύπρο του Σεφέρη, θα αναφερθώ στο γνωστό ποίημα του, την «Ελένη». Διαμέσου του ποιήματος αυτού, φανερώνεται η συναισθηματική κατάσταση και οι σκέψεις του ποιητή με τα αντίστοιχα του Τεύκρου.

Στην αρχή του ποιήματος, ο Σεφέρης απευθύνει τον λόγο σε ένα πουλί, το χαρούμενο τραγούδι του οποίου συντροφεύει την δύσκολη πορεία των ψυχών των ανθρώπων που πέθαναν στον πόλεμο. Στην συνέχεια, αναφέρεται ο ερχομός του Τεύκρου στην Κύπρο με την λήξη του Τρωικού πολέμου, εξαιτίας της εξορίας που έλαβε από τον πατέρα του. Ο διωγμός του οφείλεται στην αυτοκτονία του αδερφού του, Αίαντα, μετά την απόρριψη παράδοσης του οπλισμού του Αχιλλέα σε αυτόν. Ο Τεύκρος συναντώντας την Ελένη, νωρίτερα, στην Αίγυπτο αντιλαμβάνεται ότι ο δεκαετής πόλεμος στην Τροία με τους πολυάριθμους νεκρούς έγινε για ένα είδωλο.

Στην τελευταία ενότητα του ποιήματος, παρατηρείται ταύτιση των σκέψεων του Σεφέρη με αυτών του Τεύκρου. Συγκεκριμένα, ο ποιητής φτάνοντας στην Κύπρο το 1953 και έχοντας βιώσει τις αρνητικές συνέπειες για την Ελλάδα του 2^ου Παγκοσμίου πολέμου και του Εμφυλίου Πολέμου, προβληματίζεται σχετικά με την σκοπιμότητα όλων των θανάτων που υπήρξαν. Παράλληλα με την προσπάθεια που πραγματοποιείται από την Κύπρο για τον τερματισμό της Αγγλικής κυριαρχίας, ο Σεφέρης ως έμπειρος πρέσβης αντιλαμβάνεται τον ερχομό ενός νέου πολέμου. Και από τον ποιητή αλλά και από τον Τεύκρο παρατηρούνται δυσπιστία και αμφισβήτηση, καθώς οι ανούσιοι πόλεμοι διαλύουν την εμπιστοσύνη των ανθρώπων προς τους ισχυρούς.

Πηγές: https://www.logografis.gr/%CE%B7-%CE%BA%CF%8D%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83%CE%B5%CF%86%CE%AD%CF%81%CE%B7-%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%B1%CE%B3/

https://www.greek-language.gr/digitalResources/literature/tools/concordance/browse.html?cnd_id=1&text_id=3175

]]> https://schoolpress.sch.gr/2peiramatikogelkilkis/archives/68/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/2peiramatikogelkilkis/archives/66 https://schoolpress.sch.gr/2peiramatikogelkilkis/archives/66#comments Sun, 27 Feb 2022 12:35:29 +0000 ΜΕΣΙΓΚΟΥ ΣΟΦΙΑ http://schoolpress.sch.gr/2peiramatikogelkilkis/?p=66 ....]]> γράφει η μαθήτρια Φασουλάκου Αλεξάνδρα

Λεπτομέρειες στην Κύπρο

Στον ζωγράφο Διαμαντή

Η μικρή κουκουβάγια ήτανε πάντα εκεί

σκαρφαλωμένη στ’ ανοιχτάρι τ’ Άγιου Μάμα,

παραδομένη τυφλά στο μέλι του ήλιου

εδώ ή αλλού, τώρα, στα περασμένα: χόρευε

μ’ ένα τέτοιο ρυθμό το φθινόπωρο.

Άγγελοι ξετυλίγανε τον ουρανό

και χάζευε ένας πέτρινος καμαροφρύδης

σε μια γωνιά της στέγης.

Τότες ήρθε ο καλόγερος· σκουφί, κοντόρασο, πέτσινη ζώνη,

κι έπιασε να πλουμίζει την κολόκα.

Άρχισε απ’ το λαιμό: φοινικιές, λέπια, και δαχτυλίδια.

Έπειτα, κρατώντας στην πλατιά παλάμη τη στρογγυλή κοιλιά,

έβαλε τον παραυλακιστή, τον παραζυγιαστή, τον παραμυλωνά, και τον κατάλαλο·

έβαλε την αποστρέφουσα τα νήπια και την αποκαλόγρια·

και στην άκρη, σχεδόν απόκρυφο, τ’ ακοίμητο σκουλήκι.

Ήταν ωραία όλ’ αυτά, μια περιδιάβαση.

Όμως το ξύλινο μαγκανοπήγαδο—τ’ αλακάτιν,

κοιμισμένο στον ίσκιο της καρυδιάς

μισό στο χώμα και μισό μέσα στο νερό,

γιατί δοκίμασες να το ξυπνήσεις;

Είδες πώς βόγκηξε. Κι εκείνη την κραυγή

βγαλμένη απ’ τα παλιά νεύρα του ξύλου

γιατί την είπες φωνή πατρίδας;

Με αφορμή το αφιέρωμα του σχολικού περιοδικού μας στην Κύπρο του Σεφέρη, θα αναφερθώ στο αξιοσημείωτο ποίημα του <<Λεπτομέρειες στην Κύπρο>>.Ο ίδιος ο ποιητής αναπολεί ένα αμέριμνο τοπίο , και με τον δικό του μοναδικό τρόπο προσφέρει στον αναγνώστη ένα ανεβάσταγο συναίσθημα για την συνέχεια.

Στην πρώτη στροφή περιπλανούνται οι περιγραφές κυρίως γύρω από το αμέριμνο πουλί. Η κουκουβάγια μπορεί και πετάει ήσυχα, ενώ κοιτάζει τον κόσμο και τη φύση ανενόχλητα. Ελεύθερα εκφράζεται και ταξιδεύει κοντά στον ήλιο, χωρίς να φοβάται ιδιαίτερα.

Στην δεύτερη στροφή σημαντικό ρόλο φαίνεται να παίρνει ο καλόγερος. Ο Σεφέρης περιγράφει με λεπτομέρεια την εμφάνιση του προηγουμένου. Αναλύει την διακόσμηση της κολοκύθας και δίνει έμφαση όχι στα στολίδια που αξιοποιεί, αλλά από πού ξεκινάει την όλη διαδικασία. Στο τέλος της ίδιας στροφής κάνει αναφορά στους νέους, οι οποίοι είναι οι μόνοι που πλέον απομένουν με βεβαιότητα και μπορούν να θυμούνται τους αγώνες της πατρίδας. Μιας πατρίδας που δεν ξεχνάει και δεν ξεχνιέται.

Στην τελευταία ενότητα του ποιήματος μπορεί κανείς να πει πως κάνει αναφορά στον χαμό της μισής Κύπρου. Οι κάτοικοί της νιώθουν απογοήτευση και πικρία . Οι στίχοι που επιλέγει και ο ίδιος προσδίδουν αυτήν την εικόνα (μισοί στο χώμα και μισοί μέσα στο νερό) καθώς θέλει να κάνει αναφορά στον μεγάλο αυτόν χαμό.

Κατά την δική μου άποψη θεωρώ πως το ποίημα διέπεται από τον συμβολισμό. Η κολοκύθα μπορεί και είναι η Κύπρος. Μπορεί και είναι στολισμένη και ευχάριστα όμορφη πριν τον χαμό της ίδιας, αλλά και των παιδιών της. Ο καλόγερος επιλέγει να την φυτέψει βαθιά μέσα στο έδαφος, για να μην ξεχαστεί, ενώ από την άλλη απευθύνει το βλέμμα του στους νέους αφήνοντας τους το έργο της θύμησης. Στο τέλος ο Σεφέρης αναφέρεται στην αδικοχαμένη πατρίδα, καθώς παρομοιάζει τον σπαραγμό της φωνής με τον χαμό της πατρίδας.

]]> https://schoolpress.sch.gr/2peiramatikogelkilkis/archives/66/feed 0