Α. Τη δημιουργία  ταινίας μικρού μήκους, για  την ανάδειξη της τοπικής ιστορίας και της σύνδεσής της με την εθνική  μας απελευθέρωση. Στόχος της ταινίας ήταν η καλλιέργεια  ιστορικής μνήμης και συνείδησης, στους μαθητές μας.

Το χωρο-χρονικό πλαίσιο: Μεσσαπία, 1821  έως το 1822.

Τα ιστορικά γεγονότα στα οποία εστιάζει είναι: 1ον η οργάνωση από τον Αγγελή Γοβιό και τους άλλους αγωνιστές, του Απελευθερωτικού Αγώνα της Εύβοιας από τους Τούρκους, 2ον η μάχη των  Βρυσακίων,  3ον ο θάνατος  του Αγγελή Γοβιού, του Κώτσου Δημητρίου και των άλλων αγωνιστών και 4ον  ο Νικόλαος Κριεζώτης  μόνος πλέον, συνεχίζει να αγωνίζεται. Την ταινία  μπορείτε να την  δείτε εδώ: ">

Β..  Γνωρίσαμε  τα  ιστορικά μνημεία της περιοχής  μας και   παρουσιάσαμε  την τοπική μας ιστορία, με φωτογραφικό υλικό και κείμενα σε χάρτη  Google Maps  με  επετειακές ελληνικές σημαίες, περπατώντας   με τους μαθητές μας στους δρόμους των Ψαχνών  που φέρουν ονόματα ηρώων  ή σημαντικών  γεγονότων του 1821. Μπορείτε να τα δείτε εδώ: https://3dimpsach.mysch.gr

Γ. Την έκδοση επετειακού περιοδικού με εργασίες – άρθρα των μαθητών μας.

Αν και αρχικά ο στόχος ήταν  η έκδοση  ενός έντυπου περιοδικού,  μια σειρά από δυσκολίες μας οδήγησαν στην ηλεκτρονική έκδοση του,  στις σελίδες του οποίου περιηγείστε και σας ευχαριστούμε γι’ αυτό.

Το περιοδικό μας έχει τίτλο «Τα Συννεφάκια».  Δώσαμε το ίδιο όνομα που είχαμε δώσει και στην έντυπη εφημερίδα που εκδίδαμε πριν πολλά χρόνια με τους τότε μαθητές μας.

Στο περιοδικό μας, θα βρείτε άρθρα γραμμένα  από τους μαθητές  την προηγούμενη σχολική χρονιά, γι’ αυτό και οι μαθητές της ΣΤ΄ τάξης  βρίσκονται σήμερα στο Γυμνάσιο.

Τα άρθρα χωρίζονται στις εξής κατηγορίες:

1. Ήρωες της Επανάστασης του 1821
2. Ιεράρχες στην επανάσταση του 1821
3. Ιστορικές μάχες
4. Ιστορικές μορφές
5. Μνημεία της περιοχής
6. Νεομάρτυρες
7. Εθνική  εορτή

Με την έκδοση αυτή, ολοκληρώσαμε τις δράσεις που ήταν αφιερωμένες στα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση. Θεωρούμε ότι με τις επετειακές αυτές δράσεις οι μαθητές μας ασχολήθηκαν και έμαθαν την ιστορία και τα γεγονότα του παρελθόντος, παραδειγματίστηκαν από το θάρρος και την ανδρεία των προγόνων μας,  τη δύναμη ψυχής και  τη γενναιότητα που έδειξαν αγωνιζόμενοι για την ελευθερία, αποδίδοντας πιστεύουμε,  τον ανάλογο  φόρο τιμής.

Ευχαριστούμε θερμά τη Φιλόλογο  και παλιά μαθήτρια του σχολείου μας κ. Αγγελική Ματράκα  που επιμελήθηκε των κειμένων.  

Θερμά συγχαρητήρια  σε όλους τους μαθητές που  συμμετείχαν στην όλη προσπάθεια με άρθρα, ζωγραφιές  ή δραστηριότητες.

        Ο Δ/ντής

Θεόδωρος Μπισμπικόπουλος

Σημαντικό ρόλο για τη δημιουργία θετικών εντυπώσεων υπέρ των σύγχρονων Ελλήνων έπαιξαν οι Έλληνες της διασποράς. Επίσης, σημαντικός παράγοντας ήταν η Αυλή της Αικατερίνης Β” της Ρωσίας, η οποία διέδωσε την ιδέα της απελευθέρωσης των Ελλήνων. Την ιδέα της Αικατερίνης υποστήριξαν και διέδωσαν ο Ευγένιος Βούλγαρης και ο Βολταίρος. Ο τελευταίος θεωρείται από τους πρωτοπόρους του νεότερου φιλελληνισμού που έχει τις ρίζες του στην εποχή του. Στη Γερμανία και τη Βρετανία, επίσης, το ενδιαφέρον για την κλασσική Ελλάδα τροφοδοτήθηκε από τις εργασίες επιστημόνων και διανοουμένων του 18ου αιώνα, εκ των οποίων μερικοί δεν ταξίδεψαν καν στην Ελλάδα, αλλά τη γνώρισαν από επισκέψεις στην Ιταλία. Τα περιηγητικά συγγράμματα και τα νέα για την αποτυχημένη επανάσταση του 1770 (Ορλωφικά) έφερναν στην επικαιρότητα τη σύγχρονη Ελλάδα και τους Έλληνες, για τους οποίους ακούγονταν αντικρουόμενες απόψεις. Μερικοί από αυτούς που διατύπωσαν την ιδέα της ελεύθερης Ελλάδας ήταν οι Γερμανοί λογοτέχνες J.J. Heinse το 1787 και Fr. Hölderlin το 1797. Αργότερα εμφανίζονται και πολλοί άλλοι φιλέλληνες, με γνωστότερους τον λόρδο Μπάιρον και τον Σίλερ.

Συγκεκριμένα, ο λόρδος Μπάιρον ήταν Άγγλος ποιητής, ο οποίος συμμετείχε στην πολιορκία του Μεσολογγίου και πέθανε κατά τη διάρκειά της. Φιλέλληνες, επίσης, ήταν ο Τζωρτζ Κάνινγκ, υπουργός εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας, ο οποίος στήριξε την ελληνική επανάσταση, ο Ιωάννης Ιάκωβος Μάγερ, Ελβετός τυπογράφος, ο οποίος έδρασε στο Μεσολόγγι, ο Μπρούνο, Ιταλός, ο οποίος ήρθε μαζί με τον Μπάιρον στην Ελλάδα και πέθανε στο Ναύπλιο το 1827, ο Βίκτωρ Ουγκώ, ο γνωστός Γάλλος συγγραφέας, ο οποίος έγραψε ποιήματα εμπνευσμένα από την ελληνική επανάσταση, ο Λουδοβίκος Α΄ της Βαυαρίας, Βαυαρός βασιλιάς, αλλά και ο Ιωάννης – Γαβριήλ Εϋνάρδος, τραπεζίτης, ο οποίος οργάνωσε το φιλελληνικό κίνημα στη Γαλλία και την Ελβετία.

Πηγή: https://el.wikipedia.org/

Ιωάννα Λειβαδιά  ΣΤ΄ Τάξη

]]> https://schoolpress.sch.gr/3dhmpsaxnon/archives/103/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/3dhmpsaxnon/archives/99 https://schoolpress.sch.gr/3dhmpsaxnon/archives/99#comments Mon, 29 Nov 2021 19:02:58 +0000 3ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΨΑΧΝΩΝ http://schoolpress.sch.gr/3dhmpsaxnon/?p=99 Συνεχίστε την ανάγνωση →]]> O Ρήγας γεννήθηκε στο Βελεστίνο της Θεσσαλίας (όπου η αρχαία πόλη Φεραί) το 1757. «Ρήγας» είναι το βαπτιστικό του όνομα, το οποίο ήταν πολύ συνηθισμένο τότε στην περιοχή της Μαγνησίας. Ο Ρήγας, γνωστός στο Βελεστίνο ως γιος του Κυρίτση, όταν βρέθηκε στο γειτονικό Πήλιο μαθητής, έγινε εκεί περισσότερο γνωστός ως «Ρήγας Βελεστινλής». Κράτησε το Βελεστινλής ως επώνυμο, και σε όλα τα έργα του υπογράφει ως  «Ρήγας Βελεστινλής Θετταλός».

Το Βελεστίνο, εύφορη περιοχή της Θεσσαλίας και κόμβος συγκοινωνιών, ήταν κατοικημένο από πολλούς Τούρκους. Στους χριστιανικούς μαχαλάδες τους οι Έλληνες ζούσαν μια δύσκολη ζωή εκτεθειμένοι σε καθημερινούς κινδύνους. Ο Ρήγας ήταν ίσως από ευκατάστατη οικογένεια, γι’ αυτό και τον έστειλαν στο γειτονικό Πήλιο να μάθει γράμματα. Στη Ζαγορά του Πήλιου λειτουργούσε τότε το καλύτερο σχολείο της περιοχής.

Ο Ρήγας βρήκε εκεί καλούς δασκάλους και πήρε την καλύτερη μόρφωση που μπορούσε να πάρει τότε ένας φιλομαθής Θεσσαλός. Ο Ρήγας ήταν 12 χρόνων περίπου, όταν ξέσπασαν τα Ορλωφικά (1769-1774). Λέγεται ότι μετά την αποφοίτησή του από το σχολείο της Ζαγοράς, διετέλεσε και δάσκαλος για έναν χρόνο στο γειτονικό χωριό Κισσός.

Στην Πόλη, την Βλαχία και την Βιέννη

Μετά την Συνθήκη του Κιουτσούκ – Καϊναρτζή (1774), όταν ξανάνοιξαν οι δρόμοι και άρχισαν πάλι τα ζαγοριανά καραβιά να διασχίζουν τις θάλασσες, πήρε κι ο Ρήγας τον δρόμο της ξενιτιάς. Έτσι, φεύγει και πηγαίνει στην Κωνσταντινούπολη, όπου μαθαίνει ξένες γλώσσες και αυξάνει τις γνώσεις του κοντά στους Φαναριώτες. Αργότερα, εγκαταστάθηκε στη Βλαχία, όπου υπήρχε κάποια ελευθερία και γειτνίαζε με την Ευρώπη. Εκεί διορίστηκε γραμματέας του ηγεμόνα της Βλαχίας, Νικολάου Καρατζά. Το 1788 έχει ένα μεγάλο κτήμα με πολλά υποστατικά, κοπάδια κ.λπ. Ένας γραμματικός μπορούσε να είναι και υπάλληλος της ηγεμονικής αυλής, αλλά και ελεύθερος επαγγελματίας. Με τις πνευματικές και τις άλλες του ικανότητες κατόρθωσε να σταδιοδρομήσει στις παραδουνάβιες Ηγεμονίες και να αναδειχθεί. Τριάντα χρόνων περίπου ήταν ήδη ευκατάστατος και γνωστός στην «καλή κοινωνία» των Φαναριωτών και των βογιάρων της Βλαχίας. Το 1790 ο Ρήγας είχε την ευκαιρία να βρεθεί για έξι περίπου μήνες στη Βιέννη ως συνοδός και διερμηνέας του Βαρώνου Λάνγκενφελτ. Έζησε μαζί του τη μεγάλη ζωή της Βιέννης και έκανε πολλές αξιόλογες γνωριμίες.

Το πρώτο μέλημα, όμως, του Ρήγα, μόλις έφθασε στη Βιέννη, ήταν να κατευθυνθεί στα εκεί τυπογραφεία και να παραδώσει για έκδοση τα χειρόγραφα δύο βιβλίων που έφερνε μαζί του. Το πρώτο ήταν το Σχολείον των ντελικάτων εραστών και το δεύτερο λεγόταν Φυσικής Απάνθισμα. Το 1791 επιστρέφει και πάλι στο Βουκουρέστι, έχοντας κοντά του τη μητέρα του και τον αδελφό του. Στη Βιέννη επιστρέφει το 1796. Εκεί τυπώνει, πρώτα, μια σειρά από χάρτες (όπως τη Χάρτα της Ελλάδος), μετά το Νέος Ανάχαρσις και έπειτα το Ηθικός Τρίπους, ο Θούριος κ.ά.

Ο δρόμος της Επανάστασης

Ο Ρήγας αναπτύσσει την εποχή αυτή ηγετικές πρωτοβουλίες. Ικανός να εμπνέει και να συναρπάζει, είναι συνάμα ο πολιτικός νους μιας Επανάστασης μεγάλων διαστάσεων, ο οποίος σκέπτεται όχι μόνο τα πρώτα, αλλά και τα επόμενα βήματά της. Τον απασχολούσε το πώς οι υποδουλωμένοι λαοί  θα αποτινάξουν τον ζυγό του Σουλτάνου.

Πριν ξεκινήσει από τη Βιέννη για να κατέβει στην Ελλάδα το 1797, τυπώνει μυστικά σε χιλιάδες αντίτυπα τη Διακήρυξη, η οποία θα απευθύνεται προς όλες τις κατευθύνσεις, συνοδευμένη από τον καταστατικό χάρτη της Δημοκρατικής Κοινοπολιτείας, ο οποίος θα εγκαθιδρυθεί στην ελεύθερη επικράτεια και θα ονομάζεται «Ελληνική Δημοκρατία».

Τα κιβώτια με τα επαναστατικά έντυπα στάλθηκαν ως εμπορεύματα δήθεν από τη Βιέννη στην Τεργέστη, λιμάνι τότε της Αυστρίας. Και ενώ είχε πάρει διαβατήριο από την αυστριακή αστυνομία, με σκοπό να κατέβει στην Ελλάδα, όταν φθάνει και ο ίδιος στην Τεργέστη, συλλαμβάνεται έπειτα από προδοσία του Έλληνα εμπόρου Δημητρίου Οικονόμου. Η αυστριακή αστυνομία μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε αντιληφθεί την επαναστατική κίνηση του Ρήγα.

Η σύλληψη και ο θάνατος

Έτσι, ο Ρήγας συλλαμβάνεται και αρχίζουν οι ανακρίσεις. Την παραμονή της μεταφοράς του στη Βιέννη, ο Ρήγας επιχείρησε να αυτοκτονήσει. Τελικά, πήγε στη Βιέννη ένα μήνα περίπου αργότερα.

Ισχυρή φρουρά παρέλαβε σιδηροδεμένους τον Ρήγα και επτά συντρόφους του από τις φυλακές της Βιέννης. Τους οδήγησε στο Σεμλίνο, παραδουνάβιο φρούριο της Αυστρίας τότε και αργότερα τους παρέδωσε στο αντικρινό φρούριο του Βελιγραδίου στον εκεί Τούρκο διοικητή.

Ύστερα από 40 περίπου μέρες βασανιστηρίων ήρθε το σχετικό φιρμάνι από την Κωνσταντινούπολη. Τους στραγγάλισαν και πέταξαν τα κορμιά τους στον Δούναβη (1798).

Ο Ρήγας χαρακτηρίζεται εθνεγέρτης, διότι με τον Θούριο, τη Χάρτα και το Σύνταγμά του συνέβαλε σημαντικά στην αφύπνιση των συνειδήσεων των σκλαβωμένων Ελλήνων. Τόνωσε το ηθικό τους και τους έκανε να πιστέψουν πως με τις δικές τους δυνάμεις θα αποκτήσουν την πολυπόθητη ελευθερία, καθώς επίσης τους δίδαξε τον τρόπο με τον οποίο θα την αποκτούσαν.

Πηγή: http://www.library-zagora.gr/feraios

Όλγα Νίκου  ΣΤ΄ τάξη

Παλιός κλέφτης και παλληκάρι, ο Γοβγίνας είχε αγνό χαρακτήρα και έντονη την αίσθηση του δικαίου. Γι’ αυτό και δεν ανεχόταν να βλέπει τους φτωχούς συμπατριώτες του να καταπιέζονται, όχι μόνο από τον Τούρκο δυνάστη, αλλά και από τους ισχυρούς κοτζαμπάσηδες της περιοχής. Γρήγορα ήρθε σε προστριβή μαζί τους και η παραμονή του στη Λίμνη κατέστη αδύνατη. Έτσι, το 1817 κατέφυγε στην Αυλή του Αλή Πασά, όπου μυήθηκε στη στρατιωτική τέχνη.

Μετά την κήρυξη της Επανάστασης ακολούθησε τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, με τον οποίο είχε γνωριστεί στα Ιωάννινα και μαζί του πολέμησε στο Χάνι της Γραβιάς (8 Μαΐου 1821), όπου διακρίθηκε για τη γενναιότητά του και τις στρατιωτικές του ικανότητες.

Στη συνέχεια, κλήθηκε από τους προκρίτους της Βόρειας Εύβοιας να αναλάβει τη διοίκηση των τοπικών επαναστατικών σωμάτων, τα οποία βρίσκονταν σε κατάσταση αποσυνθέσεως, εξαιτίας των αποτυχιών του οπλαρχηγού Βερούση Μουτσανά (εξαδέλφου του Οδυσσέα Ανδρούτσου) και της ισχυρής παρουσίας των Οθωμανών στο νησί. Οι κοτζαμπάσηδες, οι οποίοι πριν από τέσσερα χρόνια τον είχαν αναγκάσει να εκπατριστεί, τώρα τον έβλεπαν ως σωτήρα.

Ο Γοβγίνας οργάνωσε το ελληνικό στρατόπεδο στα Βρυσάκια κοντά στη Χαλκίδα και κατέστρωσε σχέδιο για την αναστροφή της κατάστασης. Λίγες ημέρες μετά την άφιξή του επιτέθηκε κατά των Τούρκων στα Ψαχνά και τους καταδίωξε ως τη Χαλκίδα, αναπτερώνοντας το ηθικό των επαναστατών. Κατά τη διάρκεια των αψιμαχιών γύρω από τη Χαλκίδα σκοτώθηκε ο επικίνδυνος Οθωμανός Οσμάν Χατζαράκης από την Κάρυστο, ο μπέης που εξουσίαζε όλη τη νότια Εύβοια.

Στις 14 Ιουλίου 1821 ο Ομέρ Βρυώνης βρέθηκε στη Χαλκίδα αποφασισμένος να καταπνίξει κάθε επαναστατική κίνηση στην Εύβοια. Την επομένη επιτέθηκε κατά του ελληνικού στρατοπέδου στα Βρυσάκια, αλλά αποκρούσθηκε από τον Γοβγίνα και τους 300 άνδρες του,αφήνοντας στο πεδίο της μάχης 70 νεκρούς στρατιώτες του και υπερδιπλάσιους τραυματίες. Στη μάχη, η οποία διάρκεσε επτά ώρες, αναγνωρίστηκε η προσωπικότητα και ο στρατηγικός νους του Γοβγίνα. Ο Ομέρ Βρυώνης επανήρθε στις 18 Ιουλίου στα Βρυσάκια, αλλά και πάλι αποκρούστηκε από τον Γοβγίνα, ο οποίος είχε καταφύγει στις γύρω ορεινές περιοχές. Έτσι, αναγκάστηκε ταπεινωμένος να εγκαταλείψει την Εύβοια και να βαδίσει προς την Αθήνα.

Στα μέσα Αυγούστου του 1821 πληροφορήθηκε ότι ο Βερούσης Μουτσανάς βάδιζε κατά της πατρίδας του Λίμνης αποφασισμένος να την κάψει για να εκδικηθεί τους προκρίτους που τον είχαν καθαιρέσει. Τον συνόδευαν αρκετοί άνδρες, στους οποίους είχε υποσχεθεί λεηλασίες και διαρπαγές. Ο Γοβγίνας ξεκίνησε αμέσως κατά του προκατόχου του στην αρχηγία του αγώνα στη Βόρεια Εύβοια. Τον συνάντησε έξω από τη Λίμνη και αφού τον χτύπησε, τον εξανάγκασε να φύγει από την Εύβοια.

Στα μέσα Φεβρουαρίου του 1822 ο Αγγελής Γοβγίνας ανέλαβε τη διοίκηση όλων των ευβοϊκών στρατιωτικών σωμάτων, μετά την ανεξήγητη ανάκληση του Οδυσσέα Ανδρούτσου από την περιοχή, με διαταγή του Αρείου Πάγου (κυβερνητικό σώμα της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδος).

Είχε σκοπό να αποκλείσει πρώτα τους Τούρκους της Χαλκίδας και μετά να προχωρήσει εναντίον της Καρύστου. Έχοντας επίγνωση των δυσκολιών κάλεσε σε ενίσχυση τους Ολύμπιους αγωνιστές, οι οποίοι ήταν στις Σποράδες και άλλους οπλαρχηγούς, όπως ο αδελφός του Αναγνώστης Γοβγίνας. Η συγκέντρωση των αγωνιστών κανονίστηκε να γίνει στα Βρυσάκια στις 28 Μαρτίου. Την νύχτα 1000 Τούρκοι που αντιλήφθηκαν τη συνάντηση αυτή ξεκίνησαν από τη Χαλκίδα και κατέλαβαν τα Δυο Βουνά. Από εκεί απόσπασμα ιππέων κατευθύνθηκε προς τα Βρυσάκια. Ο Γοβγίνας μόλις αντιλήφθηκε τις κινήσεις των Τούρκων θέλησε να τους αντιμετωπίσει αμέσως, χωρίς να περιμένει να ξημερώσει. Κατά την καταδίωξη του τουρκικού αποσπάσματος έπεσε σε ενέδρα στην περιοχή Δυο Βουνά και κυκλώθηκε από παντού. Στη συμπλοκή που ακολούθησε σκοτώθηκε αυτός,  ο αδελφός του Αναγνώστης και το πρωτοπαλίκαρο του, Κώτσος Δημητρίου. Το μεγαλύτερο, όμως, μέρος των Ελλήνων στρατιωτών πρόλαβε και διασώθηκε. Οι  Τούρκοι βρήκαν τα πτώματά τους και αφού τους έκοψαν τα κεφάλια, τα περιέφεραν θριαμβευτικά επί οκτώ ημέρες στους δρόμους της Χαλκίδας υπό τους κανονιοβολισμούς των φρουρίων της πόλης.

Η λαϊκή μούσα θρήνησε τον Γοβγίνα με τους ακόλουθους στίχους:

Για σένα, μωρ’ Αγγελή, κλαίει το Γριπονήσι

που χάθηκες κατακαμπής με όλο το γιουρούσι.

Εσύ δεν επολέμαγες μες στης Γραβιάς το χάνι

μ’ οχτώ χιλιάδες Γκέκηδες και βγήκες παλικάρι;

Μα οι Μπαλαλαίοι τα σκυλιά σούφαγαν το κεφάλι.

Σε κλαίει ούλ’ η Ρούμελη τ’ ήσουνα παλικάρι.

Πηγές:

• https://el.wikipedia.org
• https://www.sansimera.gr/biographies/627

Φωτεινή Μανάρη  Δ1΄ τάξη

Γεωργία  Μπισμπικοπούλου Στ΄ τάξη

]]> https://schoolpress.sch.gr/3dhmpsaxnon/archives/89/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/3dhmpsaxnon/archives/94 https://schoolpress.sch.gr/3dhmpsaxnon/archives/94#comments Mon, 29 Nov 2021 19:02:56 +0000 3ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΨΑΧΝΩΝ http://schoolpress.sch.gr/3dhmpsaxnon/?p=94 Συνεχίστε την ανάγνωση →]]> Από τους επιφανέστερους στρατιωτικούς ηγέτες του 1821. Έπεσε θύμα εμφύλιων διαμαχών. Σκοτώθηκε από χέρι ελληνικό κατά τη διάρκεια του αγώνα.  (1788 – 1825)

Γεννήθηκε στην Ιθάκη το 1788 και ήταν ο μοναδικός γιος του ξακουστού Αρβανίτη αρματολού της Ρούμελης Ανδρέα Βερούση ή καπετάν Ανδρούτσου και της Ακριβής  Τσαρλαμπά. Η  μητέρα του είχε κρυφτεί στην Ιθάκη για να γλιτώσει από τους Τούρκους στις μάχες  του Αιγαίου.  Το 1722 βαφτίστηκε στο νησί στο οποίο ζήτησε και άσυλο. Τον ονόμασαν Οδυσσέα προς τιμήν του ομηρικού ήρωα. Ο ίδιος όμως θεωρούσε πατρίδα του τη γενέτειρα του τις Λιβανάτες. Ο  Οδυσσέας μεγάλωσε και μαθήτευσε στην αυλή του φίλου του πατέρα του Αλή Πασά, μαζί με άλλους Έλληνες αγωνιστές του 1821. Εκεί έμαθε ιταλικά και αρβανίτικα, ενώ λόγω της σημαντικής του διάπλασης κάποιος βιογράφος είχε γράψει ότι «πηδάει σαν ελάφι, σαν άλογο και ιππεύει  σαν Κένταυρος». Το 1821 παντρεύτηκε με την Ελένη Καρέλη και αμέσως έφυγε αρματολός για τη Λιβαδειά.

Το 1820 είχε διαμάχη με τους τοπικούς άρχοντες, έτσι έφυγε και τη θέση του πήρε ο Αθανάσιος Διάκος. Από το 1818 ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρεία.

Στην επανάσταση βρέθηκε στις πρώτες γραμμές του αγώνα, μαζί με άλλους 117 Έλληνες από τη Ρούμελη και στις 8 Μαΐου του 1821 στο Χάνι της Γραβιάς, δίνει μία δοξασμένη μάχη ως αρχηγός αν και ο Ομέρ Βρυώνης είχε 8.000 άντρες που πήγαιναν στην Πελοπόννησο. Εδώ διακρίθηκε το πρωτοπαλικάρό του Αγγελής Γοβιός, που σύμφωνα πάντα με το δημοτικό τραγούδι,  όταν ακόμα και ο Οδυσσέας Ανδρούτσος λύγισε, ο Γοβιός κράτησε ψηλά το ηθικό των συναγωνιστών του επιτυγχάνοντας την ηρωική έξοδο.

Το 1822 διοικούσε στην Αθήνα το κάστρο της Ακρόπολης κάνοντας διάφορα οχυρωματικά έργα και εξασφαλίζοντας νερό.

Όταν  ξανάρθουν  εχθροί στη Ρούμελη, αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει μαζί τους προφορικά γιατί,  δεν είχε αρκετές δυνάμεις. Μετά την κόντρα του με τους πολιτικούς ο Ανδρούτσος παραιτείται και τον αντικαθιστά ο Νούτσου και ο Παλάσκα. Τότε υποψιάστηκε ότι η κυβέρνηση ήθελε να τον σκοτώσει και τότε στέλνει ο ίδιος τους άντρες του να  σκοτώσουν αυτούς. Μετά από αυτό τον  επικηρύσσουν  για πέντε χιλιάδες γρόσια. Όμως όλα άλλαξαν ξανά, λόγω της καθόδου του Δράμαλη, έτσι του ζήτησαν να αναλάβει ξανά δράση, παρόλο που δεν κατάφερε να εμποδίσει την κάθοδο του, μπόρεσε να μην περάσουν τα εφόδια τους για τις ενισχύσεις τους οι εχθροί.

Μετά την καταστροφή του Δράμαλη ιδρύει στην Αθήνα δύο σχολεία και ορίζει δασκάλους τον Κοραή από την Ευρώπη και τον Βάμβα από την Κεφαλονιά, όμως δεν τον άκουσαν. Τότε φεύγει από την Αθήνα για άλλες στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Ρούμελη.

Το Νοέμβριο του 1822 ηττήθηκε από τον Κιοσέ Μεχμέτ, ενώ τον Ιούλιο του ΄23 σταμάτα το στρατό του Γιουσούφ Πασά στη Βοιωτία. Όλοι οι ευρωπαίοι φιλέλληνες ήθελαν τώρα να τον γνωρίσουν, με πολλούς από αυτούς συνεργάστηκε σε κοινωφελή έργα. Μάλιστα το φίλο του Άγγελο Έντουαρτ Τρελόνι τον κάνει γαμπρό του στην ετεροθαλή αδερφή του Ταρτίτσα.

Ύστερα από διαμάχη με τους αντιπάλους αναγκάστηκε να έρθει στη Βοιωτία το 1825. Εκεί ήρθε  σε συνθηκολόγηση με τους Τούρκους με σκοπό να εκβιάσει την κυβέρνηση, τότε οι εχθροί τον είπαν αντεθνικιστή  και προδότη.

Η κυβέρνηση στέλνει στρατό για να τον πιάσουν με αρχηγό το φίλο του Γιάννη Γκούρα, που πια είχε γίνει εχθρός του. Ο Οδυσσέας αποτραβήχτηκε στις Λιβανάτες για να μη χυθεί αδελφικό αίμα. Μετά από συμπλοκή στις 7 Απριλίου του 25 παραδόθηκε στο Γκούρα με την υπόσχεση ότι θα δικαζόταν από τη διοίκηση, όμως ο ίδιος δεν κράτησε την υπόσχεσή του και τον φυλάκισε πάνω στην Ακρόπολη. Παρόλο τον ξεσηκωμό του Καραϊσκάκη για την ειδική μεταχείριση του, ο Γκούρας ζήτησε το θάνατό του στις 5 Ιανουαρίου του 1825. Προσπαθώντας να κρύψουν το έγκλημα, είπαν  ότι  σκοτώθηκε όταν προσπάθησε να αποδράσει.

Όταν όμως αποκαλύφθηκε η αλήθεια τον τοποθέτησαν στους κορυφαίους ήρωες της Ελληνικής Επανάστασης. Το 1865 μετέφεραν τα οστά του στο Α΄ νεκροταφείο Αθηνών, όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα ο τάφος του

Πηγή: 1. https://www.sansimera.gr/biographies/840

2. https://el.wikipedia

Χαρά Δανέλη  Γυμνάσιο

Οι παρακάτω Ελληνίδες όμως είναι γνωστό πως οργάνωσαν και βοήθησαν με τον τρόπο τους τον αγώνα των Ελλήνων για την ανεξαρτησία.

Η Ελισάβετ Υψηλάντη, Ελληνίδα αριστοκράτισσα με καταγωγή από τη Βόρεια Ήπειρο, υπήρξε πριν την περίοδο του 1821 η δεύτερη σύζυγος του ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας Κωνσταντίνου Υψηλάντη. Χαρακτηρίστηκε ως η «Πρωτομάνα των Φιλικών», καθώς ήταν εκείνη που οργάνωσε τις προκαταρκτικές συναντήσεις προσωπικοτήτων της εποχής στα σαλόνια της, με το πρόσχημα φιλολογικών συναντήσεων, οι οποίες οδήγησαν τελικά στη σύσταση της Φιλικής Εταιρείας, της οποίας η ίδια υπήρξε ένα από τα πρώτα γυναικεία μέλη.

Η Κυριακή Ναύτη, ανακαλύπτει στις αρχές του 1820 μυστικά έγγραφα σχετικά με τη δράση της Φιλικής Εταιρείας στο γραφείο του άντρα της, γιατρού Μιχαήλ Ναύτη και τίθεται ζήτημα σοβαρό για το τι πρέπει να γίνει. Όταν οι Φιλικοί ενημερώνονται από τον άντρα της ότι γνωρίζει, ο Μιχαήλ Ναύτης με δάκρυα στα μάτια τους είπε: «Πάρτε το πιστόλι μου αυτό και θυσιάστε την, αν πρόκειται με τη θυσία αυτή να μη διακινδυνεύσει η πατρίδα. Ας θαφτεί το τρομερό μυστικό μαζί της. Την αγαπώ πολύ, γιατί είναι η μητέρα των παιδιών μου, μα πρώτα έρχεται το συμφέρον της πατρίδας». Αυτοί αποφάσισαν να μην την σκοτώσουν, αλλά να την μυήσουν. Έτσι, τον Μάρτιο του 1820, η γυναίκα όχι μόνο ορκίστηκε στη μυστική οργάνωση, αλλά ανέλαβε και ενεργό δράση σχετικά με τη συγκέντρωση χρημάτων για την ετοιμασία της Επανάστασης. Από τις πρώτες της αποστολές ήταν να στείλει από τη Σμύρνη 3.000 γρόσια στην υποδουλωμένη Ελλάδα. Η ίδια μάλιστα διέθεσε τα κοσμήματά της και ένα μέρος της πατρικής της περιουσίας στον επαναστατικό αγώνα. Η Κυριακή Ναύτη είναι η πρώτη γυναίκα που έδωσε τον όρκο των Φιλικών.

Σημαντική ήταν και η συμβολή της Μαριγώς Ζαραφοπούλα, που γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Φέρεται πως είχε κάποιαν ανάμιξη με υποθέσεις της Φιλικής Εταιρείας τις οποίες και διεκπεραίωσε, όπως το ότι συνέβαλε στο να δραπετεύσουν οι γιοι του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη που διέμεναν στην Κωνσταντινούπολη ως αιχμάλωτοι. Κυνηγημένη από την Πόλη, η Ζαραφοπούλα κατάφερε να μεταβεί στην Ύδρα της επαναστατημένης Ελλάδας, κομίζοντας μαζί της μεγάλο χρηματικό ποσό, το οποίο διέθεσε για τις ανάγκες της Επανάστασης. Την προσφορά της στον Αγώνα πιστοποίησαν με σχετικά έγγραφα αρκετοί σημαντικοί οπλαρχηγοί, όπως οι Γενναίος Κολοκοτρώνης, Χατζηχρήστος Νικηταράς κ.ά..

Σχετικά με την Ευφροσύνη Νέγρη, εργάστηκε για τη διάδοση των φιλελεύθερων και διέθετε το σπίτι της για μυστικές συναθροίσεις της Φιλικής Εταιρείας. Λέγεται, πως κάτω από τα πολυτελή βάζα με τις μυρωδάτες ανθοδέσμες κρύβονταν τα εγχειρίδια και τα όπλα, τα οποία δίνονταν κρυφά στους μυημένους της Φιλικής Εταιρείας, οι οποίοι ενθαρρύνονταν από τις γυναίκες τους να πληρώσουν με το αίμα τους την ελευθερία της πατρίδας τους.

Γίνεται λόγος επίσης για ακόμα δύο γυναίκες, τη Ρωξάνη Σούτσου και τη Δόμνα Βισβίζη. Από μια επιστολή της που σώζεται διαφαίνεται τόσο η γνώση απόρρητων υποθέσεων όσο και η ενεργός δράση της Ρωξάνης στον χώρο της Φιλικής Εταιρείας. Η Ρωξάνη Σούτσου ήταν γυναίκα ενός σημαντικού προσώπου της Φιλικής Εταιρείας και τελευταίου Έλληνα ηγεμόνα της Μολδαβίας, του Μιχαήλ Σούτσου, στενού συνεργάτη του Αλέξανδρου Υψηλάντη.

Τέλος, σημαντική υπήρξε η προσφορά της Δόμνας Βισβίζη από τη Θράκη, που αφιέρωσε τη ζωή της στην απελευθέρωση του έθνους. Λέγεται ότι μυήθηκε κι αυτή στη Φιλική Εταιρεία από τον άντρα της Χατζηαντώνη Βισβίζη. Ξόδεψε όλη την περιουσία της στη συντήρηση του πλοίου της, το οποίο πρόσφερε στον αγώνα.

Σαφώς δεν είναι σωστό να προσπαθήσουμε να συγκρίνουμε τη δράση των γυναικών με αυτή των ανδρών που συμμετείχαν στη Φιλική Εταιρεία. Οι ρόλοι τους ήταν πολύ διαφορετικοί, αλλά εξίσου σημαντικοί, καθώς οι γυναίκες ήταν λιγότερο ύποπτες για επαναστατική δράση, ενώ η ευγενή τους καταγωγή δεν δημιουργούσε υποψίες.
ΠΗΓΕΣ

• https://www.topontiki.gr/2020/03/18/i-ginekes-tou-1821-meros-v-ginekes-ke-filiki-eteria/
• https://www.mixanitouxronou.gr/i-monadiki-gynaika-poy-edose-ton-orko-tis-filikis-etaireias-otan-anakalypse-mystika-eggrafa-o-andras-tis-eprepe-na-ti-skotosei-i-na-ti-myisei/

 Λυδία Λάμπρου  Στ΄τάξη

Οι ήρωες της επανάστασης του 1821…

https://crosswordlabs.com/view/21-1060

Πάζλ 

1. Το άγαλμα του Αγγελή Γοβιού στη διασταύρωση Ψαχνών Καστέλλας.     Πατήστε εδώ. 

2. Η Επανάσταση του 1821.    Πατήστε εδώ

3.  Η Μάχη των Βρυσακίων     Πατήστε εδώ

4. Του Πανού η στέρνα             Πατήστε εδώ 

5.  Ο Κώτσος Δημητρίου          Πατήστε εδώ 

Παιχνίδια

Αναγραμματισμός – Ήρωες της Επανάστασης

Πατήστε εδώ:   

Κρυπτόλεξο

Πατήστε εδώ

Βρες τα ζευγάρια

Πατήστε εδώ.

Έγινε Αρχιμανδρίτης και όσο βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη ήρθε σε επαφή με τη Φιλική Εταιρεία. Όταν απαίτησε να μάθει ποιος ήταν ο αρχηγός της Εταιρείας κι αρνήθηκαν να του αποκαλύψουν τα μυστικά, η ορμητικότητά του εμφανίστηκε ξανά. Τράβηξε το μαχαίρι του και απείλησε να σφάξει τον Αναγνωστόπουλο, ο οποίος στεκόταν μπροστά του.
Συμμετείχε τον Ιούνιο του 1822 σε επιτροπή για την εφαρμογή της συνθήκης παράδοσης του Ναυπλίου. Τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς μαζί με τον Κολοκοτρώνη και άλλους οπλαρχηγούς προσπάθησαν να αποκλείσουν τον Δράμαλη στην Κορινθία με την κατάληψη επίκαιρων θέσεων και τη συμμετοχή του στη μάχη του Αγιονορίου. Το 1823 ως Υπουργός Εσωτερικών καθόρισε τις υποχρεώσεις και τα καθήκοντα των πολιτών προς το Έθνος.

Μόλις πάτησε το πόδι του ο Ιμπραήμ στον Μοριά το 1825, πρότεινε την αποφυλάκιση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και άλλων αγωνιστών, ενώ ο ίδιος, όντας ακόμη υπουργός, ξεκίνησε για τη Μεσσηνία για να χτυπήσει τον εισβολέα. Ταμπουρώθηκε στο Μανιάκι, με την απόφαση να νικήσει ή να πέσει. Στις 20 Μαΐου δέχθηκε επίθεση από τις υπέρτερες δυνάμεις του εχθρού κι έπεσε ηρωικά μαχόμενος ύστερα από οκτάωρη σκληρή μάχη.

Πηγές:

• https://el.wikipedia.org
• http://www.mixanitouxronou.gr/papaflessas-o-archimandritis-pou-agapise-tis-ginekes-to-poto-ke-tin-epanastasi/
• https://www.sansimera.gr/biographies/831

Ευάγγελος Καραγκούνης – Εμμέλεια Καραΐσκου  Β΄ τάξη

]]> https://schoolpress.sch.gr/3dhmpsaxnon/archives/97/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/3dhmpsaxnon/archives/189 https://schoolpress.sch.gr/3dhmpsaxnon/archives/189#comments Mon, 29 Nov 2021 19:02:51 +0000 3ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΨΑΧΝΩΝ http://schoolpress.sch.gr/3dhmpsaxnon/?p=189 Συνεχίστε την ανάγνωση →]]> Ο Ρωγών Ιωσήφ γεννήθηκε στα Αμπελάκια Θεσσαλίας το 1776.  Υπήρξε ένδοξη μορφή της Ελληνικής Ιστορίας. Σε ηλικία 22 ετών το 1798 χειροτονείται εφημέριος στην Τσαρίτσανη αρχίζοντας αμέσως το εκκλησιαστικό και εθνικό του έργο του. Η μεγάλη του δράση ανησυχεί τον Αλή Πασά των Ιωαννίνων και το 1814 διατάζει και πετυχαίνει την σύλληψη του Ιωσήφ την μεταφορά του στα Γιάννενα και την καταδίκη του σε θάνατο. Όμως, με την βοήθεια του Μάνθου Οικονομάκου το σκάει από την φυλακή και πάει στην Άρτα, κοντά στον παλαιό του φίλο Πορφύριο, που ήταν εκεί Μητροπολίτης.

Χειροτονείται Αρχιμανδρίτης και γνωρίζεται φιλικά με τον επίσκοπο Ρωγών και Κοζύλης Μακάριο, οποίος, πριν φύγει για Κέρκυρα να γλυτώσει τον θάνατο από τον Αλή Πάσα, τον μυεί στη Φιλική Εταιρεία και ο Ιωσήφ τον διαδέχεται στον επισκοπικό θρόνο το 1820.

Μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα ανακαίνησε Εκκλησίες, μοναστήρια αλλά και έδωσε βοήθεια σε πολλούς φτωχούς. Κατάφερε, όμως, να γίνει αγαπητός και από τους αγωνιστές Έλληνες και με τη σύνεσή του και τη βοήθειά του έφερε ανάμεσα τους την ομόνοια.

Έφυγε για τον Βάλτο κοντά στους οπλαρχηγούς Ανδρέα και Ιωάννη Ίσκο. Παίρνει μέρος σε αρκετές μάχες εναντίον των Τούρκων πριν φύγει για το Μεσολόγγι.

Βοηθά στην άμυνα της πόλης και συναντά τον παλαιό του φίλο, Πορφύριο. Στις πολιορκίες της πόλης αναδεικνύεται η ηγετική του φυσιογνωμία. Μαζί με τον Πρεβεζάνο αρχιμανδρίτη Γεράσιμο Ζαλογγίτη γυρνούν στα τείχη εμψυχώνοντας τους αγωνιστές, περιθάλποντας τους τραυματίες και πολεμώντας οι ίδιοι στην «ντάπια». Οι αρετές και ο προσωπικός του αγώνας τον αναδεικνύουν ως ηγέτη.

Το βράδυ της Εξόδου, μαζί με τον αρχιμανδρίτη Γεράσιμο Ζαλογγίτη και λίγους ανάπηρους και τραυματίες κλείσθηκαν στον μύλο και την μπαρουταποθήκη. Κατόπιν προστέθηκαν και όσοι Έλληνες γύρισαν πίσω κατά την μάχη της Εξόδου και με την σύμφωνη γνώμη όλων, όταν οι εχθροί έφθασαν έξω, ο Ιωσήφ έβαλε φωτιά στο μπαρούτι στις 13 Απριλίου 1826.

ΠΗΓΕΣ: ΕΚΚΛΗΣΙΑ ONLINE

BIKIPAIDEIA

Romfea (το τελευταίο προπύργιο)

ΜΟΥΜΤΖΗ ΙΩΑΝΝΑ – ΜΠΟΥΡΛΕΤΟΣ ΑΝΑΡΓΥΡΟΣ Β ΄Τάξη