Η ταινία αυτή, κατά την γνώμη μου, ήταν πολύ ενδιαφέρουσα και συγκινητική,  μιας και ανήκει στις ταινίες που αφηγούνται την προσπάθεια κάποιου να πετύχει αυτό που θέλει παρά τις δυσκολίες. Ο Μπίλι ζούσε σε μία πολύ φτωχή οικογένεια, χωρίς μητέρα, και έπρεπε ταυτόχρονα να μην αφήσει τον πατέρα του να μάθει για τα κρυφά μαθήματα μπαλέτου που έκανε. Επίσης, όταν πλέον είχε περάσει στην Βασιλική Σχολή, έπρεπε να αποχωριστεί τους δικούς του, για να πάει στο Λονδίνο. Όμως, αν και το όνειρό του δεν μπορούσε να επιτευχθεί εύκολα, εκείνος δεν τα παράτησε και κατάφερε να γίνει επαγγελματίας χορευτής.

Παρ” όλα αυτά πιστεύω ότι η ταινία δεν οφείλει τη επιτυχία της μόνο στην περίπτωση του Μπίλι, αλλά σε αυτήν της οικογένειάς του και κυρίως του πατέρα του. Ο πατέρας του Μπίλι παρουσιάζεται στην αρχή πολύ νευρικός και άγριος λόγω του ότι έπρεπε να αντισταθεί με όποιον τρόπο μπορούσε στις άθλιες συνθήκες ζωής και εργασίας του τόπου, να ζήσει την οικογένειά του και να διατηρήσει την απεργία. Όμως, όταν ο γιος του έδειξε ότι έχει πραγματικό ταλέντο στο μπαλέτο, τότε κατάλαβε ότι ο χορός δεν είναι μόνο για γυναίκες και έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του, για  να τον γράψει στην σχολή.

Επομένως, η ταινία «Billy Elliot» έχει δύο βασικά διδάγματα. Το ένα από αυτά είναι  ότι οι άνθρωποι δεν πρέπει να παύουν να προσπαθούν μπροστά στις δυσκολίες, όπως έκανε και ο νεαρός πρωταγωνιστής. Το δεύτερο είναι η αντίθεση ανάμεσα στο πώς είναι κάτι ή κάποιος πραγματικά και στο πώς δείχνει να είναι. Αυτό το συναντάμε, μάλιστα, δύο φορές στην ταινία. Το να κάποιος δείχνει σκληρός δεν σημαίνει ότι είναι στην πραγματικότητα, ενώ ένας άντρας δεν παύει απαραίτητα να είναι άντρας αν κάνει μπαλέτο.

Συγκεκριμένα, η σειρά διαδραματίζεται την δεκαετία του ΄80, όταν ο ιδιοκτήτης μίας εταιρίας μεταφορών, Τσάτο (Txato), δολοφονείται από μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης, ΕΤΑ (Euskadi Ta Askatasuna = Βασκική Γη και Ελευθερία). Η οργάνωση αυτή βασάνιζε εδώ και καιρό τον ισπανικό λαό, ζητώντας την ανεξαρτητοποίηση της Χώρας των Βάσκων από την υπόλοιπη Ισπανία. Ακριβώς γι” αυτόν τον λόγο σκοτώθηκε και ο αθώος αυτός άντρας με την κατηγορία ότι ήταν ένας «καταπιεστής» που δεν επέτρεπε την ανεξαρτητοποίηση. Η πλοκή όμως εντείνεται, όταν η γυναίκα του θύματος, Μπιττόρι (Bittori), γυρνά στο χωριό στο οποίο έμεναν παλιά, μετά την διάλυση της ΕΤΑ το 2011, και ξεκινά την προσπάθειά της, για να μάθει τι ακριβώς συνέβη στον άντρα της, έχοντας στον νου της ότι στην ομάδα των δολοφόνων του Τσάτο ήταν ο Χόσε Μάρι (Joxe Mari), ο μεγάλος γιος μίας παλιάς οικογενειακής της φίλης, της Μίρεν (Miren) με την οποία χωρίστηκαν, όταν η τελευταία πήρε το μέρος της ΕΤΑ. Στην σειρά συναντάμε πολλές αναδρομές οι οποίες δείχνουν την ζωή των ηρώων κατά την κλιμάκωση της κατάστασης η οποία οδήγησε στην δολοφονία, καθώς και τα προσωπικά προβλήματα του κάθε πρωταγωνιστή.

Βλέποντας την σειρά, συνειδητοποίησα ότι η οικογένεια της Μίρεν αντιμετώπιζε περισσότερα προβλήματα από αυτήν των θυμάτων. Εκτός από το ότι η μητέρα και ο πρωτότοκος γιος είχαν γίνει φανατικοί οπαδοί της ΕΤΑ, η κόρη της οικογένειας, Αράντσα (Arantxa), έπαθε σε μεγάλη ηλικία εγκεφαλικό λόγω της υπερβολικής πίεσης στην οποία ζούσε, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να μιλήσει ούτε να περπατήσει. Ο μικρός γιος, Γκόρκα (Gorka), δέχτηκε απειλές από την ΕΤΑ, για να δώσει στην οργάνωση τα λεφτά που κέρδισε από έναν λογοτεχνικό διαγωνισμό και έτσι αναγκάστηκε να φύγει. Τέλος, ο πατέρας, Χοσιάν (Joxian) ήταν δειλός απέναντι στις εξελίξεις και υπέμενε καρτερικά όλες τις προσβολές και τα δυσάρεστα συμβάντα, όπως και την δολοφονία του φίλου του.

Αντίθετα, η οικογένεια της Μπιττόρι ήταν μία απλή οικογένεια πριν και μετά την δολοφονία. Ο γιος της, Σαβιέρ, εργαζόταν σε ένα νοσοκομείο και έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε, για να την προσέχει, μετά τον  θάνατο του πατέρα του, ενώ η κόρη της, Νερέα, προσπαθούσε μάταια να ζήσει την ζωή της αφήνοντας πίσω τα δυσάρεστα περιστατικά του παρελθόντος. Ωστόσο, η οικογένεια αυτή μας διδάσκει ότι κάποιος, από απλός άνθρωπος, μπορεί να γίνει πρωταγωνιστής μίας εθνικής τραγωδίας.

Παρ” όλα αυτά υπήρχε κάποιος ο οποίος ζούσε την δική του προσωπική τραγωδία ήδη από την αρχή, χωρίς καν να το καταλάβει. Αυτός είναι ο Χόσε Μάρι. Ο νεαρός ήρωας λόγω της επιρροής που του άσκησαν οι υποστηρικτές της ΕΤΑ πίστευε πως το σωστό θα ήταν η εξόντωση όσων θεωρούνταν ότι δεν συμφωνούσαν με την άποψή του. Επίσης, όπως δηλώνει και ο ίδιος ο ηθοποιός που έπαιζε αυτόν τον ρόλο, λόγω της επιμονής και της δυναμικότητάς του, ο Χόσε Μάρι, καταφέρνει να μπει στην ΕΤΑ και αποκτά υπερβολική αυτοπεποίθηση, αφού νομίζει ότι βοηθάει τον λαό του να κερδίσει την ανεξαρτησία του. Κατά την εξέλιξη της ιστορίας όμως  δέχεται πολλαπλά χτυπήματα που έρχονται σε αντίθεση με την γνώμη του. Ένα από αυτά ήταν η εντολή για την δολοφονία του Τσάτο με τον οποίο ήταν δεμένος από μικρός. Ένα άλλο ήταν μία επίσκεψη του αδερφού του στην φυλακή, αλλά και τα γράμματα της παράλυτης αδερφής του. Από αυτά έμαθε ότι τα αγαπημένα του πρόσωπα, για τα οποία πίστευε ότι είχε κάνει όλον αυτόν τον «αγώνα», όχι μόνο απογοητεύτηκαν από αυτόν, αλλά και πληγώθηκαν βαθύτατα. Τέλος, αυτό που τον κλόνισε περισσότερο ήταν το γράμμα με το οποίο η Μπιττόρι τον παρακαλούσε να μάθει λεπτομέρειες για τις τελευταίες στιγμές του άντρα της. Έτσι έρχεται αντιμέτωπος με όλα του τα πιστεύω και με τον ίδιο του τον εαυτό. Στο τέλος, όμως, καταφέρνει να καταλάβει το κακό που προκάλεσε, να απαντήσει στην Μπιττόρι και κυρίως να της ζητήσει συγγνώμη. Για μένα, εκτός από την συγγνώμη, πολύ σημαντική ήταν και μία αποκάλυψη που έκανε στην ηρωίδα. Αν και συμμετείχε στην δολοφονική ενέργεια, δεν ήταν ο ίδιος αυτός που πυροβόλησε τον Τσάτο. Έτσι, έστω για μία στιγμή, φαίνεται ότι επικράτησε η ανθρώπινη πλευρά του, καθώς, όπως φαίνεται, δεν είχε την δύναμη να σκοτώσει ο ίδιος έναν άνθρωπο με τον οποίο είχαν σχέση από παλιά, όσο επηρεασμένος και να ήταν από την ΕΤΑ.

Συνεπώς, στην σειρά αυτή προβάλλεται η πραγματικότητα πίσω από την τρομοκρατία. Εκτός από τα ολέθρια αποτελέσματα που μπορούν να έχουν οι δράσεις αυτές στα θύματα, μπορούν να ζήσουν το δικό τους δράμα ακόμη και οι ίδιοι οι τρομοκράτες και οι οικογένειές τους. Άλλωστε, οι τρομοκράτες δεν μπορούν να ζήσουν ποτέ σε ηρεμία, μιας και ζουν συνεχώς μέσα στον φόβο και το άγχος. Ακόμη και εκείνοι που δεν έχουν σχέση με την τρομοκρατία μπορούν να υποφέρουν άδικα, αλλά  παρ” όλα αυτά  μπορούν να βρουν την γαλήνη τους, αφού ξέρουν ότι δεν κάνουν κάτι κακό. Δυστυχώς, όμως, αυτή είναι μία σκληρή πραγματικότητα, μία πραγματικότητα που πρέπει να σταματήσει.

Όλα ξεκίνησαν αυτό το καλοκαίρι, όταν ταξίδεψα για πρώτη φορά σε αυτήν την γλυκεία χώρα. Μόλις έφτασα αισθάνθηκα ενθουσιασμό, καθώς είχα ακούσει πάρα πολλά για την ιστορία του νησιού αυτού και ήθελα πολύ να το δω από κοντά.

Τις πρώτες ημέρες έμεινα στην ταλαιπωρημένη και όμορφη πόλη της Λευκωσίας. Υπήρξαν πολλά μέρη μέσα στην πόλη που μου έκαναν εντύπωση, αλλά τα δύο που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι η Πράσινη Γραμμή και τα Φυλακισμένα Μνήματα. Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι βρισκόμαστε στον 21^ο αιώνα και

υπάρχουν ακόμα μέρη ή και ολόκληρες χώρες και πόλεις που είναι διχοτομημένες! Όταν επισκέφτηκα τα Μνήματα ένιωσα μεγάλο θαυμασμό για τον ηρωισμό, αλλά και λύπη για την τύχη των αγωνιστών της ΕΟΚΑ. Παρ΄όλα αυτά στην Λευκωσία συνάντησα μέρη που μου προκάλεσαν πιο ευχάριστα συναισθήματα από τα παραπάνω. Ένα από αυτά ήταν το Παγκύπριο Γυμνάσιο, το πιο παλιό γυμνάσιο στο νησί, αλλά και η παλιά πόλη

που έμοιαζε σαν να είναι βγαλμένη από άλλη εποχή. Βέβαια, κάποια στενά της παλιάς πόλης τελείωναν απότομα, λόγω των φυλακίων της Πράσινης Γραμμής, κάτι που μου δημιούργησε φόβο. Φυσικά, όμως, η μοντέρνα πόλη της Λευκωσίας ήταν κι εκείνη εντυπωσιακή, μιας και εκεί υπήρχαν πολλοί ουρανοξύστες, μαγαζιά, αλλά και πολλά εστιατόρια και ταβέρνες.

Μετά την Λευκωσία ήρθε η σειρά της Λεμεσού, που κατά την γνώμη μου ήταν η πιο ωραία από όλες. Η πόλη αυτή είναι εκείνη που με έκανε να καταλάβω, γιατί η Κύπρος χαρακτηρίζεται θαλασσοφίλητη. Ήταν τόσο διαφορετική από όλες τις πόλεις στις οποίες έχω βρεθεί με όλους αυτούς τους τεράστιους ουρανοξύστες και τα καταστήματα που βρίσκονται παράλληλα με την ακτογραμμή. Στην Λεμεσό υπάρχει κι εκεί μια παλιά πόλη, στην οποία βρίσκονται πολλές εκκλησίες, τζαμιά και παραδοσιακές ταβέρνες με πολύ νόστιμο φαγητό. Το πιο υπέροχο χαρακτηριστικό της παραθαλάσσιας αυτής πόλης είναι ακριβώς αυτό: ότι είναι παραθαλάσσια. Όχι απλώς παραθαλάσσια, αλλά με μία πολύ όμορφη, καθαρή και δροσερή θάλασσα, η οποία μετριάζει την κάποιες φορές ανυπόφορη ζέστη του νησιού.

Ο επόμενος προορισμός ήταν η Πάφος. Δυστυχώς, όμως, δεν κατάφερα να επισκεφτώ την πόλη της Πάφου, αν και έχω ακούσει ότι είναι πολύ όμορφη. Παρ΄όλα αυτά επισκέφτηκα τον Ακάμαντα, μία μαγευτική παραλία με καταγάλανα νερά, στην οποία κανείς μπορεί να πάει μόνο με πλοίο. Επίσης, στον δρόμο για εκεί πέρασα από τα περίφημα Λουτρά της Αφροδίτης, τα οποία με εντυπωσίασαν πάρα πολύ.  Ακόμα, συνάντησα τους Τάφους των Βασιλέων, λίγο έξω από την Πάφο, οι οποίοι μοιάζουν με υπόγεια δωμάτια, που προκαλούν δέος στον επισκέπτη.

Επομένως, το ταξίδι μου αυτό στην Κύπρο θα μου μείνει αξέχαστο και εύχομαι ο κάθε αναγνώστης αυτού του άρθρου να βρεθεί στο ιστορικό και θαλασσοφίλητο αυτό νησί μια μέρα.

Διαβάζοντας αυτό το ποίημα: «Άδεια θρανία» του Ανδρέα Παστελλά μου έρχονται στον νου οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ και ιδιαίτερα ο νεότερος από αυτούς, δηλαδή ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης.

Ο Παλληκαρίδης ήταν ένας Ελληνοκύπριος μαθητής, που αγωνίστηκε για την ελευθερία της χώρας του, συμμετέχοντας στον αγώνα της ΕΟΚΑ, ενώ αυτό το ποίημα είναι γραμμένο από έναν καθηγητή και μιλάει για τους μαθητές που πολέμησαν στο πλευρό της.

Φαντάζομαι τον νεαρό αγωνιστή να λείπει από το σχολείο και να γράφει συνθήματα στους τοίχους της πόλης, επιθυμώντας βαθιά την απελευθέρωση της χώρας του από τους Άγγλους, όπως αναφέρεται ότι έκαναν και οι μαθητές του ποιήματος. Ακόμη τον κάνω εικόνα, όταν μέσα στην φυλακή έγραφε τα ποιήματά του, στα οποία εξέφραζε την μεγάλη αγάπη του για την Ελλάδα και την ελευθερία. Μάλιστα, η τελευταία του επιθυμία ήταν η ανιψιά του να ονομαστεί Ελευθερία. Τον σκέφτομαι, επίσης, κατά την διάρκεια του αγώνα του, χάρη στον οποίο κατάφερε να γίνει σύμβολο της αντίστασης κατά των Άγγλων και να συγκινήσει την Ελληνική κυβέρνηση, ώστε  να ζητήσει, με όποιον τρόπο μπορούσε, χάρη από την Αγγλία, για να μην εκτελεστεί ο μικρός επαναστάτης. Η χάρη αυτή λέγεται πως έφτασε, αφού ο αγωνιστής είχε εκτελεστεί, ενώ, σύμφωνα με άλλες πηγές, δεν έφτασε ποτέ.

Η περίπτωση του Ευαγόρα είναι μία χαρακτηριστική και τραγική περίπτωση της αντίστασης των νέων, οι οποίοι είναι οι πρώτοι που μάχονται, κάθε φορά που παραβιάζονται η ελευθερία και τα δικαιώματα, όπως έχουμε δει πολλές φορές στην ιστορία. Μάχονται άοπλοι, όπως και οι Κύπριοι μαθητές στα οδοφράγματα, χωρίς φόβο για την υπεροπλία του εχθρού και δέχονται τις σφαίρες του. Έτσι και ο Ευαγόρας, όπως και οι υπόλοιποι νέοι, έγραψε την ιστορία του ανθρώπου, μία ιστορία αξιοπρέπειας, σεβασμού και ελευθερίας.

Σύμφωνα με όσα έχω μάθει από μεγαλύτερες σε ηλικία γάτες, η γιορτή αυτή ονομάζεται:  «Χριστούγεννα» και είναι αφιερωμένη στην γέννηση ενός Θεού των ανθρώπων. Πάντως εγώ δεν μπορώ να διακρίνω το θρησκευτικό στοιχείο της γιορτής αυτής, ειδικά αν σκεφτούμε ότι αυτός ο Θεός πέθανε για την αγάπη των ανθρώπων.

Την εποχή αυτή, επίσης, παρατηρώ ότι τα παιδιά πηγαίνουν από σπίτι σε σπίτι, για να τραγουδήσουν κάτι παράξενα τραγούδια, ονόματι «κάλαντα». «Με τα τραγούδια αυτά, τα παιδιά θέλουν να ευχηθούν στους συμπολίτες τους να έχουν ευχάριστες γιορτές», λένε οι άλλοι γάτοι. Εγώ πάντως πιστεύω ότι τα παιδιά δεν στοχεύουν να ευχηθούν στους άλλους με τα τραγούδια αυτά, αλλά να κερδίσουν χρηματικές αμοιβές από τους μεγάλους. Αυτό λέω σε όλους, αλλά δεν βάζουν μυαλό. «Μα συνέχεια για τα λεφτά που βγάζουν συζητάνε ρε φίλε!», απαντάω, όταν οι άλλες γάτες προσπαθούν να διαψεύσουν την άποψή μου.

Άλλο που έχω ακούσει για την γιορτή αυτή είναι ότι οι άνθρωποι της χώρας μας στολίζουν κάτι καράβια σαν αυτά που υπάρχουν στα λιμάνια, απλά πιο μικρά. Πάντως δεν ξέρω τι γίνεται, αλλά εγώ μόνο δέντρα βλέπω στα καταστήματα! Ναι, καλά ακούσατε… δέντρα, σαν αυτά που βλέπω, όταν επισκέπτομαι την θεία μου την αγριόγατα στο δάσος! Δεν ξέρω καλά τα είδη των δέντρων, αλλά είμαι σχεδόν 97% σίγουρος ότι αυτά είναι έλατα. Τα είχε φέρει, λένε, κάποτε μία βασίλισσα, που ήταν από άλλη χώρα. Αμάν αυτοί οι άνθρωποι! Πόσο σημαντικοί είναι αυτοί οι ξένοι και υιοθετούμε τα έθιμά τους σε όλα; Ξέρετε, εμείς οι γάτες, πόσες φορές βλέπουμε τους ανθρώπους μας να υπερηφανεύονται για πράγματα που έχουν και είναι από ξένη χώρα; Εγώ, ειδικά, δεν έχω δει πότε ξένο και δεν ξέρω πως μοιάζουν. Είναι τρομακτικοί; Πόσα χέρια έχουν; Νιαουρίζουν ή μιλάνε ανθρώπινα; Τόσες πολλές ερωτήσεις για έναν μικρό γάτο! Πάντως, δεν ξέρω για  εσάς, αλλά νομίζω ότι οι ξένοι είναι μάγοι που κάνουν τους ανθρώπους μας να παίρνουν τα προϊόντα τους.

Τέλος, τις προάλλες, είδα με τα ίδια μου τα μάτια ένα γιγαντοτεράστιο δέντρο να στερεώνεται στην κεντρική πλατεία της Αθήνας. Εκείνο το βράδυ, λοιπόν, σκαρφάλωσα πάνω του και αυτό μου διηγήθηκε στην γλώσσα του τι του συνέβη. Πάλι καλά είχα μάθει δεντρικά στο σχολείο και το κατάλαβα. Αυτό το δέντρο ζούσε 50 περίπου χρόνια στο δάσος και ξαφνικά οι άνθρωποι το έκοψαν και το έβαλαν να ζήσει στην πλατεία τους! Τουλάχιστον του αρέσει, είπε, να βλέπει την αλλαγή της φρουράς- πρώτη φορά ακούω αυτές τις λέξεις-, όπως είπε.

Αυτά λοιπόν αγαπητοί αναγνώστες μου, άνθρωποι και γάτοι. Να έχετε από εμένα ευχάριστες περικοπές… διακοπές, λάθος, και να περάσετε καλά Χριστούγεννα. Νιάου!

Η ιστορία των πολεμιστών της σκιάς ξεκινά από πολύ παλιά και για τον λόγο αυτό δεν έχουμε την δυνατότητα να γνωρίζουμε πολλά στοιχεία για αυτούς.

Οι νίντζα ήταν γνώστες του Νιντζούτσου, μίας πολεμικής τέχνης που ούτε για εκείνη είναι γνωστά πολλά πράγματα. Γνωρίζουμε όμως ότι το επάγγελμα αυτό ήταν κληρονομικό, δηλαδή κάποιος θα έπρεπε να έχει γεννηθεί σε μία οικογένεια νίντζα, ώστε να μπορέσει να μυηθεί στην τέχνη των μυστήριων αυτών πολεμιστών.

Στα ιαπωνικά νίντζα σημαίνει κατάσκοπος, μιας και στην ουσία τους παλαιότερους καιρούς άνθρωποι μεγάλου κύρους – όπως σαμουράι και βασιλείς- τους προσλάμβαναν, για να μπορέσουν να πετύχουν σκοπούς οι οποίοι μπορεί να ήταν απαγορευμένοι σε αυτούς λόγω των τίτλων που κατείχαν. Η πιο συχνή δραστηριότητα των νίντζα ήταν η κατασκοπία σε εχθρικά κάστρα, από την οποία έχουν λάβει και το όνομά τους, ενώ, μπορεί να εκτελούσαν και αποστολές ως δολοφόνοι ή εμπρηστές, για να προκαλέσουν δολιοφθορές σε εχθρικά πρόσωπα των αφεντών τους. Οι πολεμιστές αυτοί εκτελούσαν τόσο καλά το καθήκον τους που οι εχθροί τους εφοδιάζονταν με όπλα, τα οποία έκρυβαν σε κρυφά μέρη των κάστρων τους, ή  τοποθετούσαν στα κάστρα πολύ λεπτά πατώματα, ώστε να μπορούν να ακουστούν ακόμη και οι μικρότεροι ήχοι και, με τον τρόπο αυτό, οι νίντζα να γίνονται αντιληπτοί και να συλλαμβάνονται από τα εχθρικά στρατεύματα.

Οι πολεμιστές αυτοί αντιπροσώπευαν δύο ιαπωνικές ιδιότητες, την κομψότητα και την βαρβαρότητα, τις οποίες παρατηρεί ο σπουδαίος Ιάπωνας συγγραφέας, Γιούκιο Μισίμα. Τις ιδιότητες αυτές μπορούμε να τις διακρίνουμε κι εμείς αν παρατηρήσουμε την αντίθεση των πανέμορφων ιαπωνικών κήπων (κομψότητα) με τους Καμικάζι του 2^ου Παγκοσμίου Πολέμου (βαρβαρότητα). Έτσι και οι νίντζα ήταν κομψοί λόγω της  εμφάνισης τους, αλλά και άγριοι λόγω των καθηκόντων που εκτελούσαν.

Στην σημερινή εποχή μπορούμε να δούμε νίντζα σε πολλές ταινίες και σειρές. Παρόλα αυτά οι νίντζα σήμερα μας παρουσιάζονται ως έντιμοι πολεμιστές που δεν έχουν καμία σχέση με τους ανήθικους μισθοφόρους που αποτελούσαν παλιά. Σήμερα βλέπουμε τους πολεμιστές της σκιάς ως ιερούς πολεμιστές με πολύ σημαντικούς σκοπούς, χαρακτηριστικά που ανήκαν στους σαμουράι, και κάποιες φορές με υπερφυσικές δυνάμεις δοσμένες από κάποια ανώτερη οντότητα (θεούς, αρχαίους παντοδύναμους πολεμιστές ή τους ευρετές μίας πολεμικής τέχνης).

Από τα παραπάνω συμπεραίνουμε ότι οι νίντζα, αν και ανήκουν στην ιστορία μίας πολύ μακρινής χώρας, έχουν ασκήσει μεγάλη επιρροή σε πολλούς ανθρώπους από όλο τον κόσμο. Ένας από τους λόγους για  τους οποίους συμβαίνει αυτό είναι το ότι δεν γνωρίζουμε πολλά για αυτούς. Έτσι είναι πολύ εύκολο για τους παραγωγούς ταινιών να προσαρμόσουν τους μισθοφόρους της σκιάς στα μέτρα που εκείνοι θέλουν και γι’ αυτό παρατηρούμε ότι οι στολές των νίντζα ποικίλουν στις αντίστοιχες ταινίες. 

Παρόλα αυτά, υπάρχουν λαοί που η ιστορία τους ήταν πιο εντυπωσιακή, όπως οι Έλληνες. Οι αρχαίοι μας πρόγονοι είχαν εξίσου καλές ικανότητες στη μάχη και είναι παράξενο το πόσο πολύ έχουν παραμεληθεί, ενώ, ταυτόχρονα, οι πρόγονοι άλλων λαών έχουν βρεθεί στο φως της δημοσιότητας. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι οι νίντζα είναι καλύτεροι λόγω του ότι προέρχονται από μία κουλτούρα η οποία πιστεύει στην τελειότητα η οποία προέρχεται από την προσωπική καλλιέργεια και την αρμονία με το περιβάλλον. Όμως αυτό είναι κάτι που πίστευαν και οι αρχαίοι Έλληνες. Άρα, αν και οι δύο  λαοί έχουν πολλά κοινά στοιχεία μεταξύ τους, μόνο ο ένας έχει επικρατήσει. Με τον τρόπο αυτό, γεννιέται το εξής ερώτημα: Μήπως η μαζική κουλτούρα θέλει να μας απομακρύνει από τους ήρωες της δικής μας κουλτούρας με τα είδωλα που μας προβάλλει;

Όσο για τις φιλίες και την ανάπτυξη των σχέσεων, αξίζει να αναφερθεί ότι ο χρόνος που ένας άνθρωπος περνάει με τους φίλους του αυξάνεται ραγδαία την περίοδο της εφηβείας. Τα παιδιά αρχίζουν να νιώθουν πιο αποδεχτά από μία παρέα φίλων τους, παρά από τους γονείς τους και, για τον λόγο αυτό, προτιμούν να περνάνε χρόνο με άτομα της ηλικίας τους και όχι με συγγενείς. Άλλωστε, στις φιλίες αρχίζουν να εμφανίζονται αξίες, όπως η αφοσίωση στους φίλους και η μυστικότητα, ενώ η έννοια της φιλίας παύει να συνδέεται με το παιχνίδι.

Και σε όλα αυτά πρέπει να προσθέσουμε την αλλαγή της συμπεριφοράς των νέων. Οι έφηβοι αρχίζουν να πιστεύουν ότι πρέπει να δρουν μόνοι τους, χωρίς την βοήθεια των μεγάλων, ενώ, ταυτόχρονα, δεν μπορούν να εκφράσουν τα συναισθήματά τους. Έτσι, νομίζουν ότι οι κανόνες του σχολείου και της οικογένειάς τους, μειώνουν την ελευθερία τους. Λόγω αυτού, πολλοί έφηβοι αντιστέκονται στον περιορισμό και στον έλεγχο που υφίστανται εξαιτίας του σχολείου και της οικογένειάς τους, προκαλώντας καυγάδες, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι οι δράσεις αυτές γίνονται εις βάρος τους. Παρόλα αυτά, με τον καιρό, ο κάθε έφηβος θα βρει τον δρόμο του και, έτσι, θα καταλάβει ότι ο κόσμος δεν κινείται γύρω του.

Όλα τα παραπάνω μπορεί να είναι αλήθεια, όμως δεν περιλαμβάνουν, πάντοτε, την  πλευρά των εφήβων. Στην ουσία, οι έφηβοι προσπαθούν να προσαρμοστούν σε μια κοινωνία, που συχνά δεν νοιάζεται για εκείνους. Δηλαδή οι κανόνες προέρχονται από άτομα  μεγαλύτερων ηλικιών και άλλης γενιάς, που είχε διαφορετικά προβλήματα και βιώματα. Έτσι οι έφηβοι δοκιμάζουν τα όρια και αμφισβητούν τους κανόνες, χωρίς να είναι δυνάμει εγκληματίες, αλλά, επειδή επιθυμούν να φέρουν αλλαγές προσαρμοσμένες στην εποχή τους και τις ανάγκες τους, για να ζήσουν καλύτερα. Άλλωστε οι μεγαλύτερες αλλαγές, σε όλη την ιστορία, έρχονται μέσα από συγκρούσεις εκείνων που νιώθουν ότι παραβιάζεται η ανεξαρτησία τους και αυτών που εξουσιάζουν.