Πρόσφατα, στα «Εργαστήρια Δεξιοτήτων», όπου γίνονται αναφορές σε διάφορους κοινωνικούς προβληματισμούς, προβλήθηκε η ταινία «Wonder», ή αλλιώς «Θαύμα». Στην ταινία αυτή αναδεικνύεται η ζωή του 11χρονου Όγκι, ενός παιδιού, το οποίο λόγω ενός γονιδίου που έφεραν και οι δύο γονείς του γεννήθηκε με σοβαρές παραμορφώσεις στο πρόσωπο.
Η καθημερινότητα του μικρού Όγκι δεν υπήρξε ποτέ εύκολη, καθώς δεν ήταν λίγες οι φορές που τα παιδιά στο πάρκο ξεσπούσαν σε ουρλιαχτά τρόμου μόλις αντίκριζαν το πρόσωπό του. Η αναπόσπαστη κάλυψή του, το διαστημικό κράνος που πάντα φορούσε, αποτελούσε τον μοναδικό του φίλο. Όταν όμως η μητέρα του, που του παρείχε μαθήματα κατ΄ οίκον, αποφασίζει μαζί με τον πατέρα του πως πρέπει επιτέλους να παρακολουθήσει τα μαθήματά του σε ένα κανονικό σχολείο, ώστε να καταφέρει να ανακαλύψει την εσωτερική του δύναμη και να κοινωνικοποιηθεί, αναγκάζεται να το αποχωριστεί.
Τελικά ο Όγκι καταφέρνει να κάνει φίλους, να ανακτήσει την χαμένη του αυτοπεποίθηση, αλλά και να συνειδητοποιήσει πως αυτή του η ιδιαιτερότητα μπορεί να μην τον αφήνει να μοιάζει συνηθισμένος, αλλά ο χαρακτήρας του σίγουρα τον καθιστά μοναδικό.
Σίγουρα αυτή η ταινία μας χαρίζει πολλά αξιόλογα και βαθιά νοήματα. Τόσο η αξιοθαύμαστη υπομονή του μικρού αγοριού, όσο και η αρχικά αγενής και ψυχολογικά κακοποιητική αντιμετώπισή του από τους συμμαθητές του, μας ωθούν να αναρωτηθούμε: πώς θα φερόμασταν εμείς στον Όγκι ή, ακόμα καλύτερα, τι θα αισθανόμασταν, αν βρισκόμασταν στην θέση του; Τι θα κάναμε σε αυτήν την περίπτωση;
Ένα είναι σίγουρο! Θα τον περιεργαζόμασταν με ένα αμήχανο πέταγμα του ματιού, στα χείλη μας θα διαγραφόταν κάποιο σφιγμένο χαμόγελο και θα ακολουθούσε μια κοινότυπη συζήτηση του τύπου: «πώς σε λένε;» ή «θα ήθελες κάτι;», χωρίς να έχουμε κατευνάσει τα αμήχανα βλέμματα. Κάποιοι από εμάς σίγουρα έτσι θα αντιδρούσαμε. Αναμεσά τους και εγώ.
Ανάμεσά μας υπάρχουν πολλοί «Όγκι». Άλλοι ταλαιπωρούνται από κάποια αναπηρία, άλλοι ταυτίζονται με την ιδιαιτερότητα του αγοριού, δεν παύουν όμως να είναι όπως εμείς, ΆΝΘΡΩΠΟΙ!!!
Άνθρωποι οι οποίοι χρειάζονται την υποστήριξή μας, το φιλικό χτύπημα στην πλάτη και το αληθινό μας χαμόγελο. Γιατί να τους αποφεύγουμε, όταν δεν διαφέρουν σε τίποτα από εμάς, απλά φέρουν κάποια ιδιαιτερότητα, που σε τελική ανάλυση δεν υπάρχει λόγος να σταθεί εμπόδιο σε τίποτα; Ας πάρουμε ως παράδειγμα τον Όγκι. Διέπρεψε στο μάθημα της φυσικής, κέρδισε το πρώτο βραβείο για την κατασκευή του στο μάθημα αυτό και τελικά αναδείχθηκε ο υποδειγματικότερος μαθητής του σχολείου. Οι φίλοι του τον χειροκροτούσαν ευτυχισμένοι, βλέποντας όχι ένα ανήμπορο πλάσμα αλλά έναν δυνατό φίλο, που υπερπήδησε όλα τα εμπόδια και τελικά έλαβε αυτό που του άξιζε: την αγάπη και τον σεβασμό των άλλων. Ωραία, ήταν δύσμορφος, και; Κατέκτησε την κορυφή και αυτή δεν ήταν επιφανειακή αλλά ουσιαστική, γιατί εκτός από τη σχολική διάκριση, απέκτησε φίλους, όταν κανείς δεν έκανε το βήμα να του πει μια κουβέντα, όταν όλοι επικεντρώνονταν στις πρόχειρες παρέες, τις δίχως ουσία.
Εδώ λοιπόν θίγονται δύο μεγάλες αλήθειες, που όσο και αν παλεύουμε να αποσιωπήσουμε, πάντα θα αιωρούνται στον κόσμο μας δηλητηριάζοντας την κοινωνία. Η μία αφορά αυτή της προκατάληψης απέναντι στο διαφορετικό, όπου σε αυτό εντάσσονται οι οποιουδήποτε είδους αναπηρίες. Γιατί να τοποθετούμε την ανικανότητα σε αυτή την κατηγορία ανθρώπων, όταν διαθέτουν άλλες δεξιότητες, που ούτε καν μπαίνουμε στον κόπο να διερευνήσουμε και καλλιεργήσουμε; Η άλλη έπεται της προηγούμενης και ονομάζεται κοινωνική απομόνωση. Με αυτή την έννοια ορίζουμε τη στοχοποίηση και την περιθωριοποίηση του διαφορετικού, το οποίο αυτόματα το καθιστούμε απρόσιτο και ίσως άχρηστο. Ένα είναι βέβαιο: κανείς δεν είναι ούτε άχρηστος, ούτε απρόσιτος. Όλοι, ανεξαρτήτως αναπηρίας ή ιδιαιτερότητας, διαθέτουμε χαρίσματα που μπορούν να καλυτερέψουν τον κόσμο, αρκεί να τα αναγνωρίσουμε και να τα εξελίξουμε.
Λοιπόν, ας μην διυλίζουμε τον κώνωπα! Χρειάζεται απλά ενσυναίσθηση και κατανόηση των προβλημάτων του άλλου, ώστε να μην συνδράμουμε στη διαιώνιση αυτού του νοσηρού φαινομένου. Αν δεν προσπαθήσουμε να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι, δεν πρόκειται να βελτιωθεί τίποτα. Αν επιθυμούμε ένα καλύτερο μέλλον, πρέπει να κάνουμε αυτό το βήμα.
Βέβαια, πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που θα επιμένουν στην απομόνωση και την κατάκριση των «διαφορετικών», εκείνων που μας χρειάζονται και τους χρειαζόμαστε. Αλλά ας είμαστε εμείς τουλάχιστον εκείνοι που θα παλέψουν για να ανατρέψουν, εκείνοι που θα αποκρούσουν την επίθεση των δήθεν «φυσιολογικών», για να έρθει η μέρα που όλοι θα είμαστε αποδεκτοί από όλους και θα αποδεχόμαστε τους πάντες γύρω μας…. που όλοι θα αξίζουμε!
Μαρία – Σοφία Καρανίκα
