Με αφορμή την παράσταση που ετοιμάζει ο Θεατρικός Όμιλος του σχολείου μας «Ο Ρωμαίος, η Ιουλιέτα και το Σόι τους» είδα μια από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες, την ταινία «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του 1968, σκηνοθετημένη από τον Φράνκο Τζεφιρέλλι, με μουσική επένδυση του Νίνο Ρότα. Πιστεύω πως αποτελεί μια καταπληκτική παραγωγή η οποία σίγουρα πρέπει να σημειωθεί και στη δικιά σας λίστα ταινιών που ανυπομονείτε να δείτε!
Υπάρχουν πολλοί λόγοι που εξηγούν τον ενθουσιασμό μου γι’ αυτό το κινηματογραφικό αριστούργημα. Πρωτίστως, οι πρωταγωνιστές ενσαρκώνουν με άψογο τρόπο τους λυρικούς ήρωες του ρομαντικού Σαίξπηρ, έτσι που οι ερμηνείες τους συμβαδίζουν και εξυψώνονται με το συναίσθημα των ποιητικών τους λόγων καθώς και με την ατμόσφαιρα της εποχής.
Ξεκινώντας με την Ολίβια Χάσει, που υποδύεται την Ιουλιέτα, χρειάζεται να αναφέρουμε πως εκείνη την εποχή ήταν μόλις 16 ετών. Αυτό που αγαπώ στην Ολίβια είναι τα καστανά, πυκνά μαλλιά της, τα οποία απλώνονται στους ώμους της και προσδίδουν μία ιδιαίτερη ομορφιά στο παρουσιαστικό της. Στην περισσότερη διάρκεια της ταινίας είναι πιασμένα σε μια μακριά, σφιχτή κοτσίδα δεμένη με κορδέλες που ταιριάζει τέλεια με τα φορέματα της εποχής.
Συνεχίζοντας με τον Ρωμαίο ή αλλιώς Λέοναρντ Γουάιτινγκ, πρέπει να επισημάνουμε πως τότε ήταν μόλις 17 ετών. Θεωρώ πως δεν θα μπορούσε να υπάρξει κάποιος άλλος καλύτερος από εκείνον για να ενσαρκώσει τον ρόλο αυτό. Η λυρικότητα στην εκφορά των λόγων του, καθώς και η τρομερή υποκριτική του ικανότητα μας χαρίζουν την εικόνα ενός προβληματισμένου και αρχικά μελαγχολικού νέου, που όμως ανακτά την ζωντάνια της ηλικίας του με το που αντικρίζει την Ιουλιέτα.
Πως θα μπορούσα να παραλείψω τον Μερκούτιο… (που τον υποδύθηκε ο Τζον Μακ Ένρυ). Δεν αποτελεί πρωταρχικό πρόσωπο του έργου, όμως ομολογώ ότι με εξέπληξε και μου γέννησε πολλά ερωτηματικά ο ιδιόρρυθμος και αλλοπρόσαλλος χαρακτήρας του. Μιλώντας για αλλόκοτα όνειρα με ομοιοκαταληξίες, τρέχοντας εδώ και εκεί και γυρνοβολώντας σαν τρελός στη Βερόνα, ψάχνει αφορμή να οξύνει τις πληγές των ομοίων του με τους Καπουλέτους. Ακόμα δεν έχω καταφέρει να αποκρυπτογραφήσω τα όσα λέει ή κάνει, όμως εξακολουθώ να θεωρώ καταπληκτικό τον ηθοποιό που του εμφύσησε πνοή στη μεγάλη οθόνη και πιστεύω μία μέρα να τον κατανοήσω πλήρως ως χαρακτήρα. Ίσως βέβαια να είναι απλά έτσι ο χαρακτήρας του, όμως θα συνεχίσω να αναρωτιέμαι.
Ας περάσουμε όμως και σε κάποια fun facts σχετικά την ταινία:
- Πήρε Όσκαρ καλύτερης Ενδυματολογίας λόγω του εξαιρετικού Ντανίλο Ντονάτι, που εμπλούτισε τους ήρωες με το ενδυματολογικό πνεύμα της αναγέννησης.
- Έλαβε το ίδιο βραβείο για την σκηνοθεσία της, για την παραγωγή της (Τζον Μπράμπορν και Άντονι Χάβελοκ-Άλαν), καθώς και για την φωτογραφία (Πασκουαλίνο ντε Σάντις).
- Ο Μακ Ένρυ και η Πατ Χέιγουντ (παραμάνα) τιμήθηκαν από τα Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κηνιματογράφου για τις ερμηνείες τους σε Β΄ ρόλο.
Θα ήθελα επίσης να εκφράσω το ότι πάντα με γοήτευε η πνευματικότητα της ατμόσφαιρας. Τόσο οι λυρικές ατάκες, γραμμένες από τη σαιξπηρική πένα, όσο η μουσική και ο τρόπος με τον οποίο κινηματογραφήθηκε αυτό το κατά τη γνώμη μου θαύμα, δεν γίνεται να μην σας παρασύρουν σε μια άλλη διάσταση, όπου αναδύδεται μια πρωτόγνωρη αίσθηση ανωτερότητας και ρομαντισμού. Η «παλιά» εποχή όπου διαδραματίζεται μπορεί από μόνη της να σας συναρπάσει, εάν βέβαια είστε και λίγο ρομαντικοί.
Το soundtrack αποτελεί επίσης ένα από τα δυνατότερα στοιχεία της ταινίας. Με κεντρικό το «What is a youth?», το οποίο ερμηνεύει ο Γκλεν Γουέστον, μεταφερόμαστε σε έναν άλλο κόσμο, σμιλεμένο από ευαισθησία και την ομορφιά της αγνότητας. Τα υπόλοιπα μουσικά θέματα, εμπνευσμένα από το μεγαλείο του έργου, σφυρηλατούν την κάθε σκηνή με λεπτότητα και συγκίνηση. Ο απαλός ήχος των πνευστών και η αγωνιώδης κραυγή των εγχόρδων στο τέλος της ταινίας προσδίδουν μία δραματικότερη νότα στον άδικο θάνατο των δύο ερωτευμένων. Τα σκηνικά είναι εξίσου υπέροχα και να επισημάνω ότι τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν σε διάφορες περιοχές της Ιταλίας.
Κατά την ταπεινή μου άποψη η ταινία αυτή αποτελεί κορυφαίο παράδειγμα της μαγείας του κινηματογράφου, καθώς κατάφερε να αναπαραστήσει γλαφυρά το καταπληκτικό έργο του ρομαντικού Άγγλου ποιητή. Για τους παραπάνω λόγους, σας την προτείνω ανεπιφύλακτα!
Μαρία – Σοφία Καρανίκα
