Ήταν Παρασκευή, περίπου δώδεκα το μεσημέρι. Είχαμε εικαστικά και η κυρία μας είπε ότι εκείνη την ημέρα θα κάναμε ελεύθερο σχέδιο. Έμεναν πέντε λεπτά μέχρι να τελειώσει η ώρα, όταν είδαμε κάτι…..Ο τοίχος ήταν ζωγραφισμένος. Στην αρχή δεν δώσαμε και πολλή σημασία, πιστεύοντας πως ήταν οι συνηθισμένες ανοησίες των παιδιών. Η ώρα τελείωσε και όλοι έφυγαν από την τάξη, εκτός από εμάς. Εγώ και η φίλη μου ρίξαμε μια ματιά στον τοίχο από περιέργεια. Θα προτιμούσα χίλιες φορές περισσότερο να υπήρχε οτιδήποτε άλλο από αυτό που ήταν ζωγραφισμένο. Εκείνη την ώρα χτύπησε το κουδούνι και είχαμε μαθηματικά. Εμείς σκεφτόμασταν αν έπρεπε να πούμε στον διευθυντή για τον τοίχο και τελικά το κάναμε, αφού μέσα σε αυτήν την τάξη περνούσαμε και εμείς την ώρα μας και δεν θέλαμε να μας χαρακτηρίζουν τα σύμβολα των ναζί. Γιατί αυτό που είχαμε δει νωρίτερα ήταν αυτά τα σύμβολα.
Προφανώς ο διευθυντής ενοχλήθηκε. Μας είπε ότι αυτά τα σύμβολα έχουν χαρακτηριστεί ως παράνομα από τον νόμο και με το να τα σχεδιάζουμε δείχνουμε ασέβεια στη χώρα μας και τους προγόνους μας. Μια καθηγήτρια μάλιστα, μοιράστηκε μαζί μας μια προσωπική της ιστορία. «Ήταν μια καθημερινή μέρα για τους προ παππούδες μου. Επέστρεφαν από τα χωράφια τους όσο χαρούμενοι μπορούσαν από τις συνθήκες που επικρατούσαν, όταν μία ομάδα Γερμανών (ονόματι Edelweis) εμφανίστηκαν μπροστά τους. Εκείνη την ημέρα είχε σκοτωθεί ένας δικός τους στρατιώτης και αμέσως πίστεψαν πως θα έφταιγε κάποιος που δεν ήταν Γερμανός. Τους ρώτησαν λοιπόν κάτι στα γερμανικά και φυσικά εκείνοι δεν ήξεραν τι να πουν. Τότε ένας από αυτούς έβγαλε το όπλο και πάτησε τη σκανδάλη, πυροβολώντας τον παππού του μπαμπά μου. Έφυγαν σαν να μην έγινε τίποτα, ενώ η γυναίκα του παππού μου έπεσε πάνω του κλαίγοντας»
Τότε άρχισαν να θολώνουν τα μάτια μου και ένα δάκρυ κύλησε στο πρόσωπό μου. Την ιστορία του πολέμου την ήξερα, όμως ποτέ στη ζωή μου δεν είχα ξανακούσει προσωπική ιστορία κάποιου. Στεναχωρήθηκα πολύ και στο τέλος ήμουν πολύ θυμωμένη, γιατί υπάρχουν παιδιά που δεν νοιάζονται καθόλου. Αυτά τα παιδιά και πολλά άλλα, μάλλον δεν έχουν καταλάβει κάτι. Τα σύμβολα αυτά συμβολίζουν το αίμα και τα δάκρυα που χύθηκαν, τη στενοχώρια για τους ανθρώπους που χάθηκαν, τους προγόνους μας και τις μάχες που έγιναν για εκδίκηση. Σχεδιάζοντάς τα και διασκεδάζοντας με αυτά, δείχνουμε ασέβεια στην πατρίδα μας, στους ανθρώπους της χώρας μας και πρωτίστως στην ίδια μας την οικογένεια και τους προγόνους μας, που θυσιάστηκαν για τους συγγενείς και την πατρίδα τους, ώστε να ζούμε ελεύθερα εμείς σήμερα εδώ.
Ισμήνη Ορφανούδη
