Η κυρία Τόνια Γιοτζοπούλου, πνευματικό παιδί του πατέρα Νεκτάριου, μιλάει στην Αιμιλία Παππά για τον Γέροντα και τα χρόνια που έζησε κοντά του!
Ο πατέρας Νεκτάριος Μαρμαρινός, υπήρξε πνευματικός μας πατέρας. Στην οικογένειά μου, τουλάχιστον, καθόρισε τρεις γενιές. Ήταν συνομήλικος με τη γιαγιά μου και στάθηκε στο πλευρό της μητέρας μου, όταν έχασε τον πατέρα της. Επέδρασε, ωστόσο, καταλυτικά και σε μένα και στα αδέρφια μου.
Η γιαγιά μου, θυμάμαι, μας ανέφερε ότι ο γέροντας ήρθε στην Κόρινθο για να φοιτήσει στο εκκλησιαστικό σχολείο της πόλης το 1937, ενώ από το 1941 και εξής ήταν ιερέας στην ενορία μας, εδώ στον Συνοικισμό, στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Πολύ γρήγορα ανέπτυξε πνευματικό έργο, δημιουργώντας κατηχητικά σχολεία και περιοδεύοντας σε όλη την Κορινθία για να κηρύξει τον Λόγο του Θεού. Ήταν κτίτορας της Μονής του Οσίου Παταπίου και ανέπτυξε μεγάλη φιλανθρωπική δράση και εδώ, στον προσφυγικό συνοικισμό της Κορίνθου και όχι μόνο.
Η μητέρα μου θυμάται με πολλή αγάπη πόσο ο γέροντας αγκάλιαζε όλα τα παιδιά, τα συμβούλευε, διοργάνωνε εορτές για τις εθνικές επετείους και για τις μεγάλες χριστιανικές γιορτές, πιστός στις παραδόσεις. Αλλά και τη δική μου γενιά καθόρισε, καθώς υπήρξαμε πολύ τυχεροί που γαλουχηθήκαμε από αυτόν τον άγιο άνθρωπο. Είναι εκείνος, ο οποίος έθεσε τις βάσεις για να γίνουμε καλοί άνθρωποι και καλοί χριστιανοί.
Το κήρυγμα του ήταν πάντα εύστοχο, επίκαιρο, καθόλου κουραστικό. Τα παραδείγματα του και οι αναλύσεις της Αγίας Γραφής ήταν πολύ ενδιαφέρουσες και μερικές φορές ακόμη ηχούν στα αυτιά μας τα λόγια του και σίγουρα μιλάνε στη καρδιά μας. Αποτελούσε το πρότυπό μας. Ήταν ο δάσκαλος που δίδασκε και όλα τα τηρούσε, ο πνευματικός μας φάρος και οδοδείκτης. Άνθρωπος σεμνός, ταπεινός, ήρεμος, με υπομονή και σύνεση, εύστροφος, φιλάνθρωπος. Παράδειγμα προς μίμηση.
Έχουμε να θυμόμαστε πολλές όμορφες εμπειρίες από τα νεανικά μας χρόνια δίπλα στον γέροντα μας: τη χορωδία, τους παραδοσιακούς χορούς, που πάντα μας προέτρεπε να μαθαίνουμε, τις προσκυνηματικές εκδρομές, με τις οποίες είχαμε γυρίσει όλη την Ελλάδα, την κατασκήνωση, που πηγαίναμε τα καλοκαίρια, τις θεατρικές παραστάσεις. Πρόκειται για βιώματα που μας διαμόρφωσαν ως προσωπικότητες. Τα λόγια του ήταν πάντα γεμάτα αγάπη, οι συμβουλές του πιο χρήσιμες από ποτέ. Ακόμη και στα λάθη μας με επιείκεια μας έδειχνε τον σωστό δρόμο. Γύρω του βρισκόμασταν συνεχώς σαν μέλισσες στο μέλι, στο μέλι της σεμνότητας του, της υπομονής του, της αγάπης του.
Όταν κοιμήθηκε νιώσαμε πως χάσαμε ένα μέρος της νεανικής μας ηλικίας, αλλά ξέραμε πως θα μιλάει πάντα μέσα στις καρδιές μας και θα μας συντροφεύουν πάντα τα λόγια του και το παράδειγμα του. Έτσι, έχουμε κι εμείς πολλές ιστορίες να διηγηθούμε στα νεότερα παιδιά, μεταλαμπαδεύοντας όλες αυτές τις αξίες και τα ιδανικά που πέρασε και σε μας ο γέροντας μας, ο πατήρ Νεκτάριος Μαρμαρινός και σημάδεψαν την καρδιά μας, τον τρόπο σκέψης μας και τη θέαση του κόσμου και του συνανθρώπου.
