Συνέντευξη με τον κύριο Μάριο Γεωργιάδη, Διευθυντή του Σχολείου μας
- Τι πιστεύετε ότι τον έκανε τόσο αγαπητό και σεβαστό πνευματικό;
Ο πατέρας Νεκτάριος από την ημέρα που ήρθε στην Κόρινθο και συγκεκριμένα στον Συνοικισμό, το έτος 1937, ήταν κοντά στους ανθρώπους. Τα προβλήματα του ανθρώπων έγιναν και δικά του προβλήματα. Οι χαρές τους έγιναν και δικές του χαρές. Έτσι μπήκε σαν ένα επιπλέον μέλος στην κάθε οικογένεια.
- Υπάρχει κάποιο γεγονός που έχει μείνει χαραγμένο στη μνήμη σας από τα χρόνια που ζήσατε κοντά στον πατέρα Νεκτάριο;
Είναι αλήθεια πως ο πατέρας Νεκτάριος τους αγάπησε όλους το ίδιο και προσέφερε την αγάπη του απλόχερα σε όλους. Δεν έκανε διακρίσεις. Παρόλα αυτά δεν τον αγάπησαν όλοι οι άνθρωποι. Μάλιστα υπήρξε κάποιος, πριν από αρκετές δεκαετίες, όπως μας είχε διηγηθεί ο ίδιος, που δεν του μιλούσε. Ο πατήρ Νεκτάριος περνούσε κάθε πρωί από το μαγαζί του και κατέβαινε στην μητρόπολη με τα πόδια. Κάθε μέρα τον καλημέριζε και του έδινε ευχές ενώ εκείνος γυρνούσε το κεφάλι του. Πέρασαν περίπου 10 χρόνια, όταν κάποια στιγμή αυτός ο άνθρωπος πετάχτηκε από το μαγαζί του, πλησίασε τον γέροντα και του φίλησε το χέρι λέγοντάς του “Μου έσπασες τους πάγους μέσα μου”.
Ο πατέρας Νεκτάριος του απάντησε πως δεν έπαψε λεπτό να τον αγαπάει και για αυτό του ευχόταν κάθε μέρα μέσα από την καρδιά του. Με αυτόν τον τρόπο υπήρξε μια συμφιλίωση. Πέρασαν τρεις ημέρες από το συγκεκριμένο γεγονός και ο άνθρωπος αυτός έφυγε από τη ζωή.
- Ποια ήταν η μεγαλύτερη πνευματική συμβουλή που σας έδωσε;
Η συμβουλή και παρακαταθήκη που άφησε σε όλους είναι “μη θυμάσαι το κακό, κοίτα μπροστά και ρίξ’ τα όλα πίσω…”
- Ποια είναι η μεγαλύτερη κληρονομιά που άφησε ο πατέρας Νεκτάριος;
Η εκκλησία να υπηρετεί τη νεολαία! Ο πατέρας Νεκτάριος αγάπησε πάρα πολύ τα νέα παιδιά. Για αυτό, όταν ήρθε, οργάνωσε αμέσως τους πρόσφυγες, στο να φτιάξουν ποδοσφαιρική ομάδα, θεατρική ομάδα σκακι-στική ομάδα…Οργάνωσε τα κατηχητικά σχολεία. Έψαξε και βρήκε χώρο για να παίζουν ποδόσφαιρο τα παιδιά. Γενικά έκανε τα πάντα για να είναι κοντά στη νεολαία. Όπως συνήθιζε να λέει “η εκκλησία πρέπει να υπηρετεί τη νεολαία”. Αυτή είναι η πιο βασική κληρονομιά που άφησε ο πατέρας Νεκτάριος.
- Πως μπορούμε εμείς ως μαθητές να εμπνευστούμε από το παράδειγμά του;
Θα σας πω ένα περιστατικό από τα μαθητικά του χρόνια. Όταν ο πατέρας Νεκτάριος πήγαινε σχολείο δεν υπήρχαν βιβλία και ο δάσκαλος υπαγόρευε στους μαθητές. Ο πιο καλός μαθητής κρατούσε σημειώσεις. Και ο πιο καλός μαθητής ήταν ο πάτερ Νεκτάριος. Τα γράμματά του όμως δεν ήταν καλά. Θυμάμαι τον πατέρα Νεκτάριο να μας λέει ότι τον στενοχωρούσε που τα γράμματά του δεν ήταν καλοσχηματισμένα. Όπως χαρακτηριστικά έλεγε “αυτό οφείλεται στο ότι από μικρός έγραφα γρήγορα για να προλάβω αυτά που έλεγε ο δάσκαλος. Όταν πήρα το πρώτο βιβλίο έκλαιγα απαρηγόρητος. Το αγκάλιασα, το κράτησα σφιχτά και έκλαιγα απαρηγόρητος…Αγάπησα πάρα πολύ τη μελέτη” και πράγματι εμείς τον θυμόμαστε μέχρι τις τελευταίες του στιγμές να έχει αριστερά και δεξιά του πλήθος βιβλίων. Αγαπούσε το βιβλίο, αγαπούσε τη μελέτη και νομίζω ότι αυτή είναι μία από τις μεγαλύτερες συμβουλές και η παρακαταθήκη του στη μαθητιώσα νεολαία: “Να αγαπήσετε τα βιβλία”.
