Αν ψάχνεις κάτι σύντομο, αλλά ταυτόχρονα διδακτικό, πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσεις το διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, «Τα Χριστούγεννα του τεμπέλη». Πρόκειται για την ιστορία ενός ανθρώπου που φαίνεται χαμένος, ενώ οι άλλοι απολαμβάνουν τις χαρές των εορτών των Χριστουγέννων.

Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν ο τρόπος με τον οποίο ο συγγραφέας μεταφέρει τις εικόνες στο κείμενό του, γεμάτες ζωντάνια και χιούμορ.

Αγαπημένος χαρακτήρας είναι ο ίδιος ο πρωταγωνιστής, ο μπάρμπα-Παύλος. Παρόλο που οι επιλογές του φαίνονται λανθασμένες, μοιάζει σαν να είναι εγκλωβισμένος. Δεν είναι ένας «κακός» άνθρωπος, αλλά ένας άνθρωπος που έχει χάσει το κίνητρό του.

Το ενδιαφέρον μου έμεινε αμείωτο λόγω των ζωντανών περιγραφών του συγγραφέα. Η περιγραφή της ατμόσφαιρας στο καπηλειό είναι τόσο ζωντανή που σχεδόν βρίσκεσαι εκεί.

Αν πρέπει να βρω κάτι αρνητικό, είναι η γλώσσα. Επειδή δεν είναι γραμμένο στη δημοτική γλώσσα, με δυσκόλεψε και ίσως σε κουράσει κι εσένα αν δεν έχεις συνηθίσει τη γλώσσα που χρησιμοποιεί ο Παπαδιαμάντης.

Συνοψίζοντας, είναι ένα πολύ καλό διήγημα που δεν μιλάει απλώς για τα Χριστούγεννα, αλλά για έναν χαρακτήρα που μαζί του ταυτίζονταν πάρα πολλοί την εποχή που γράφτηκε, αλλά πιστεύω και αρκετοί σήμερα.

Βαθμολογία: 8/10 (Χάνει μονάδες μόνο λόγω της γλωσσικής δυσκολίας για τον σύγχρονο αναγνώστη).

Ελένη Πεταλά (Γ2)