2. Κάθε λαός αποτελείται από διαφορετικούς ανθρώπους. Δεν συμμετέχουν όλοι σε ένα πόλεμο, για αυτό δεν πρέπει να προσβάλλουμε κάποιον χωρίς λόγο, εξαιτίας της  εθνικότητάς του.

3. Οι πολιτικοί θα συζητήσουν και στο τέλος θα συμφωνήσουν κιόλας, εσύ όμως θα παραμείνεις με το δηλητήριό σου,  που περιέλουζε τους “ιδεολογικούς σου αντιπάλους”. 

4. Κατά την διάρκεια ενός πολέμου ψέματα λένε ΟΛΟΙ. Μην διαδίδεις πληροφορίες για την εγκυρότητα των οποίων δεν είσαι σίγουρος κατά 101% ( ή δεν μπορείς να ελέγξεις). Εάν θέλεις να γράψεις κάτι, γράψε μόνο για αυτό που είδες με τα μάτια σου. Είναι δίκαιο και σωστό. Διαφορετικά συμμετέχεις στο φαύλο κύκλο του ψέματος.

5. Θέλεις να εκφράσεις την πολιτική σου στάση; Εξέφρασέ την. Ωστόσο δεν είναι απαραίτητο να την συνδυάσεις με προσβολές.

6. Εάν δεν σου αρέσει η γνώμη του συνανθρώπου σου και θέλεις πολύ να την αντικρούσεις — αντίκρουσέ την . Όμως πρόσεχε να μην επιτεθείς στο ήθος του συνομιλητή σου, που συχνά δεν γνωρίζεις προσωπικά.

7. Να γνωρίζεις: Το μίσος προς τους αγνώστους είναι παθογένεια.

8.  Οι διαπροσωπικές σχέσεις δεν ήταν ποτέ απλές, ακόμη και στο οικογενειακό ή εργασιακό περιβάλλον. Οι διεθνείς σχέσεις είναι όμως πολύ πιο πολύπλοκες, σύνθετες και δύσκολες. Μόνο οι ηλίθιοι πιστεύουν ότι όλα είναι απλά και κατανοητά. Για αυτό μην βιάζεσαι να βγάλεις τα συμπεράσματα σου, εκτός και αν θέλεις να φανείς ηλίθιος.

9. Μην χάνεις ποτέ την Ανθρωπιά σου και μην ξεχνάς το Νο1 .

 

 Για την Εμπειρογνώμονα:  Victoria Shimanskaya – διδάκτωρ της ψυχολογίας, διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Διεθνών Σχέσεων της Μόσχας και στο Πανεπιστήμιο της Ψυχανάλυσης της Μόσχας, ειδική στην ανάπτυξη της συναισθηματικής νοημοσύνης.

Η Συναισθηματική νοημοσύνη (Emotional Intelligence ή Emotional Quotient) είναι η ικανότητα του ατόμου να αναγνωρίζει και να ελέγχει τα συναισθήματα, τις προθέσεις, τα κίνητρα και τις επιθυμίες του όχι μόνο του εαυτού του αλλά και των άλλων ανθρώπων. Αυτή η δεξιότητα τον βοηθάει στην επίλυση πρακτικών προβλημάτων και στην επίτευξη των στόχων του. Οι άνθρωποί με υψηλή Συναισθηματική Νοημοσύνη είναι ικανοί να διαπραγματεύονται με τους άλλους ανθρώπους, να λαμβάνουν αποφάσεις και να αντιμετωπίζουν σωστά τις αρνητικές καταστάσεις.

Η Συναισθηματική νοημοσύνη (Emotional Intelligence ή Emotional Quotient) είναι η ικανότητα του ατόμου να αναγνωρίζει και να ελέγχει τα συναισθήματα, τις προθέσεις, τα κίνητρα και τις επιθυμίες του όχι μόνο του εαυτού του αλλά και των άλλων ανθρώπων. Αυτή η δεξιότητα τον βοηθάει στην επίλυση πρακτικών προβλημάτων και στην επίτευξη των στόχων του. Οι άνθρωποι με υψηλή Συναισθηματική Νοημοσύνη είναι ικανοί να διαπραγματεύονται με τους άλλους ανθρώπους, να λαμβάνουν αποφάσεις και να αντιμετωπίζουν  σωστά τις αρνητικές καταστάσεις. Επιπλέον, από τη σκοπιά των συναισθημάτων μας αντιδρούμε σε διάφορα συμβάντα, φράσεις και συνθήκες για αυτό όταν δεν τα κατανοούμε τότε παρερμηνεύουμε την πραγματικότητα. Για παράδειγμα, ενώ βρίσκεστε στη δουλειά σας, κάποιος σας κάνει συνεχώς παρατηρήσεις. Εσείς αρχίζετε έντονα να διαφωνείτε και να διαπληκτίζεστε, με αποτέλεσμα να αρχίζετε να νιώθετε  νευρικότητα, απάθεια και άλλα αρνητικά συναισθήματα που οδηγούν σε κατάθλιψη. Ένα επεισόδιο κατάθλιψης όμως έχει συνήθως επίμονη διάρκεια : στο 15%-39% των πασχόντων διαρκεί για περισσότερο από ένα έτος!

Επιπρόσθετα, ένα άτομο με ανεπτυγμένη Συναισθηματική Νοημοσύνη αντιδρά στις αιτίες που προκαλούν τα συναισθήματα και όχι στις πράξεις που αυτά επιφέρουν ή τα ίδια τα συναισθήματα. Αυτή η προσέγγιση τον βοηθά στη σωστή διαχείριση της κριτικής, στην κατανόηση των ανθρώπων που τον περιτριγυρίζουν καθώς και στη σωστή επικοινωνία μαζί τους.

• Βίντεο: " target="_blank">What Is Emotional Intelligence (EQ)? Why It’s Key to Career Growth

Ο όρος Συναισθηματική νοημοσύνη έγινε δημοφιλής για πρώτη φορά το 1995 μετά την έκδοση του ομώνυμου βιβλίου του συγγραφέα, ψυχολόγου και επιστημονικού δημοσιογράφου Ντάνιελ Γκόουλμαν. Σύμφωνα με το μοντέλο του, οι άνθρωποι με αναπτυγμένο ЕQ έχουν καλύτερη ψυχολογική υγεία, υψηλότερες εργασιακές επιδόσεις και κατέχουν ηγετικές ικανότητες[1] . Ταυτόχρονα το 67% αυτών των ικανοτήτων βασίζονται στη Συναισθηματική Νοημοσύνη, για αυτό το λόγο είναι διπλάσια σημαντικότερη από τις τεχνικές γνώσεις και το IQ .

Τα παραπάνω συμπεράσματα στηρίζουν και οι έρευνες της Egon Zehnder. Αυτό το ερευνητικό κέντρο, αναλύοντας τις απαντήσεις 515 CEOs , κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα άτομα με υψηλό EQ έχουν περισσότερες πιθανότητες να επιτύχουν.

Επιπλέον, το Τεχνολογικό Ινστιτούτο Κάρνεγκι ανέφερε  ότι  85% της οικονομικής μας επιτυχίας συνδέεται με το EQ, τις ηγετικές και επικοινωνιακές μας ικανότητες και μόνο το 15%  από τις γνώσεις μας. Οι ανθρώπινες ικανότητες (ανθεκτικότητα, ενσυναίσθηση, προσαρμοστικότητα, κριτική σκέψη, δημιουργικότητα, συνεργατικότητα) στενά συνδεδεμένες με τη συναισθηματική νοημοσύνη είναι πια οι πιο σημαντικές δεξιότητες του παρόντος και του μέλλοντος.

Πώς λειτουργεί η Συναισθηματική Νοημοσύνη; 

Ας αναλύσουμε πρώτα το μοντέλο που παρουσίασε το εργαστήριο EQ- factor υπό την αιγίδα της Victoria Shimanskay και του Nickolas Koro το 2014. Αυτό το μοντέλο παρουσιάζει με υψηλή ακρίβεια τους συντελεστές που μορφοποιούν το διανοητικό-συναισθηματικό προφίλ μιας προσωπικότητας – ΙΕΡΡ. Σύμφωνα με αυτό, η Συναισθηματική Νοημοσύνη EQ δεν είναι ο αντίποδας της Νοητικής Νοημοσύνης ΙQ, αλλά αντίθετα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αυτήν. Επιπλέον, είναι αδύνατο να διαχωρίσουμε  τους παράγοντες του ΕQκαι του ΙQ. Συνεπώς, εάν ο άνθρωπος δεν αναπτύσσει το ΕQ του, τότε δεν θα μπορέσει ποτέ να αποκτήσει υψηλό ΙQ.

Για να αναπτύξει κάποιος τη συναισθηματική του νοημοσύνη πρέπει να συγκεντρωθεί στις 4 κινητήριες δυνάμεις: τη συνειδητοποίηση, την αυτοεικόνα (self-image), το κίνητρο και την προσαρμογή. Η ανάπτυξη κάθε κινητήριας δύναμης βοηθά στην υιοθέτηση μιας αντίστοιχης στρατηγικής.

1.   Συνειδητοποίηση. Συμπεριλαμβάνει τη συνειδητοποίηση των προσωπικών σκέψεων, συναισθημάτων και συμπεριφορών. Βοηθά στην εξέλιξη της στρατηγικής των “Φιλοσόφων”. Οι Φιλόσοφοι μαθαίνουν γρήγορα και αποκτούν πολλές γνώσεις, ωστόσο συχνά παραμένουν στη θεωρία, δεν προχωρούν στην πράξη και δυσκολεύονται στην υλοποίησή τους.

2.   Αυτοεικόνα. Αυτή η δύναμη εμπεριέχει την αποδοχή, την ανεξαρτησία από τις επιφανειακές εκτιμήσεις και ξένες απόψεις, τη θετική ενέργεια και αποφασιστικότητα. Βοηθά στην κατανόηση της στρατηγικής των “Αστέρων”. Οι Αστέρες έχουν υψηλή αυτοπεποίθηση, ωστόσο συχνά προσπαθούν να εντυπωσιάσουν τους γύρω ανθρώπους με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν να παραμείνουν στο επίπεδο του “εντυπωσιασμού” εάν δεν αναπτύξουν  τη Συνειδητοποίηση και το Κίνητρο.

3.     Κίνητρο. Αυτή η κινητήριος δύναμη συμπεριλαμβάνει την αποδοχή του καινούριου, τη στοχοθεσία, την υπέρβαση των αποτυχιών και την τάση για αυτο-ανάπτυξη. Βοηθά στην κατανόηση της στρατηγικής των “Ηρώων”. Οι Ήρωες νιώθουν ευχαρίστηση από την αυτο-ανάπτυξη και αυτο-βελτίωση, για αυτό συνεχώς τελειοποιούνται και μπορούν να οδηγήσουν τους ανθρώπους. Οι ‘Ηρωες όμως κινδυνεύουν να απογοητευτούν και να ματαιωθούν όταν δεν γνωρίζουν τους στόχους της εργασίας τους.

4.   Προσαρμογή. Εμπεριέχει την εμπάθεια, ενσυναίσθηση, ψυχραιμία, τη λήψη των αποφάσεων και κοινωνικότητα. Αναπτύσσει την στρατηγική των “Ηγετών”. Αυτοί οι άνθρωποι είναι ανθεκτικοί στο στρες, ωστόσο συχνά πάσχουν από το σύνδρομο του απατεώνα. Δηλαδή παρά τα εξωτερικά αποδεικτικά στοιχεία της ικανότητας τους, εκείνοι παραμένουν πεπεισμένοι ότι είναι απατεώνες και δεν αξίζουν την επιτυχία.

Η Συναισθηματική Νοημοσύνη αποτελεί τη βάση της πυραμίδας της προσωπικότητας. Όσο μεγαλύτερος είναι ο όγκος της πυραμίδας τόσο περισσότερες δυνατότητες και επιρροή έχει αυτός ο άνθρωπος στη ζωή του, στις ζωές των άλλων ανθρώπων και γενικότερα σε όλον τον  κόσμο.

Και τα 4 προφίλ έχουν προοπτικές, ωστόσο για να καταφέρεις να χτίσεις μια αποδοτική στρατηγική πρέπει να καταλάβεις ποιες είναι οι ισχυρές σου κινητήριες δυνάμεις και ποιες αντίθετα αδύναμες. Στη συνέχεια μόνο πια μπορείς να αρχίσεις να τις αναπτύσσεις. Και ένα μικρό μυστικό: Σε συνδυασμό με τον άξονα ΙQ η συναισθηματική νοημοσύνη EQ διαμορφώνει τη στρατηγική “Δημιουργοί”  η οποία βοηθά τον άνθρωπο να κινητοποιήσει όλες του τις ικανότητες και να προσπαθήσει να προσεγγίσει την τελειότητα.

Διαβάστε στο επόμενο άρθρο το πώς μπορεί κάποιος να αναπτύξει τη Συναισθηματική Νοημοσύνη και τις κινητήριες δυνάμεις!

Μετάφραση και διασκευή από την Μπολμπότ Ειρήνη

Πηγή:https://trends.rbc.ru/trends/education/5ed67acf9a79470d60d8af28

[1] (Goleman, Daniel (1998), What Makes a Leader?, Harvard Business Review)

Οι βαριές καφέ κουρτίνες , όλες τραβηγμένες για να προστατέψουν από τον ήλιο που όλο και κρυφοκοιτάζει στον χώρο , δημιουργούν μια αποπνικτική, σκοτεινή ατμόσφαιρα. Τα φώτα είναι για κάποιο λόγο κλειστά, η πόρτα κλειδωμένη , ο αέρας μετρημένος , οι τοίχοι άδειοι. Γιατί; Κάπου στο βάθος του κουρασμένου εγκεφάλου ξεπροβάλλει για κλάσματα του δευτερολέπτου η σκέψη ότι είναι απλά μια έκθεση , απαραίτητη για τον βαθμό. Ωστόσο γρήγορα καταπλακώνεται από άλλες πιο τσιριχτές , πιο επίκαιρες. Αυτή η ησυχία που αναμειγνύεται με τα τριξίματα δεν είναι ζωντανή , είναι σίγουρος. Η κοφτή ανάσα του είναι τόσο τρομαχτικά μόνη… Ναι, το νιώθει δεν είναι πια άνθρωποι όλοι γύρω του, όχι , είναι ανάλγητες προγραμματισμένες μηχανές έτοιμες με την παραμικρή του κίνηση να γυρίσουν τα κεφάλια τους και να τον εξαφανίσουν. Ταυτόχρονα όμως μια παράλογη ιδέα, σαν την μύγα τον κυριεύει: Ούρλιαξε! Φώναξε! Ξύπνησέ τους! Προσπαθεί να αντισταθεί βέβαια, όμως δεν έχει πια δυνάμεις και… υποκύπτει. Μια κραυγή σχίζει την αίθουσα. Έκπληκτα βλέμματα, που του προκαλούν ρίγη, στρέφονται προς τη μεριά του.

Παιδί μου, είσαι καλά; ρωτάει ανήσυχα η καθηγήτρια.

Αυτός όμως ακούει μια μεταλλική φωνή να προστάζει: “Εξοντώστε τον ζωντανό!”. Τότε αρχίζει να τρέμει σύγκρομος ψιθυρίζοντας “Μην, μην! Φταίω εγώ που είμαι άνθρωπος; Φταίω;” Η καθηγήτρια τον πλησιάζει όπως και οι μαθητές , ενώ ένα βουητό κουκουλώνει την τάξη. “Είναι καλά;” “Και του έλεγα εγώ ότι θα τρελαθεί από το πολύ διάβασμα…”, “Αχ, κρίμα το παιδί.”, “Κάλεσε κανείς το ασθενοφόρο;”. Ωστόσο ένα βουητό αντηχεί στα αυτιά του: “Εξοντώστε τον άνθρωπο!”. Σηκώνεται, οπισθοχωρεί νευρικά, παραπατάει, πέφτει… Και ταυτόχρονα σαν ξόρκι επαναλαμβάνει “Φταίω εγώ που είμαι άνθρωπος;” Ο κλοιός γύρω του σφίγγει, ο αέρας τελειώνει. Λιποθυμά. Και κάπου ανάμεσα στο σωτήριο σκοτάδι και την πραγματικότητα κάποιος ρωτά:

-Κυρία, πόση ώρα μας έμεινε για να τελειώσουμε;

Έτσι τώρα διανύει αυτήν την εξαντλητική κούρσα, με τα πλευρά του να τα διαπερνά ο οξύς πόνος της κούρασης, ενώ τα μάγουλά του έχουν πυρακτωθεί και το αίμα του βράζει αυξάνοντας τα επίπεδα θερμοκρασίας του σώματος σε αυτά της καυτής λάβας… «Όχι, δεν πρέπει να σταματήσω. Κάπου εκεί μπροστά, μου είπαν, πέρα μακριά, υπάρχει ένα σπάνιο πουλί που κελαηδά τη ζωή. Κι όποιος το ακούσει μια φορά, πλούσιος θα γίνει. Κι όποιος το ακούσει δυο φορές, ευτυχής ας είναι. Και στις τρεις φορές… Αθάνατος θα παραμείνει!». Χα… Όχι βέβαια, κανείς δεν το είπε έτσι ακριβώς· παρόμοια μεν, αλλά πιο στρυφνά και πιο ψυχρά, στη γλώσσα των επίσημων όρων και στους αριθμούς των αμείλικτων στατιστικών. Στις ακτές του καθωσπρεπισμού δεν τραγουδάνε τα πουλιά.

Αχ… Να που όμως του ξανάρθε αυτή η καταραμένη διάθεση να σταματήσει κι απλά να καθίσει, να παίξει με τις λέξεις παίρνοντας μιαν ανάσα, κανονική και βαθιά. Πόσες φορές Αυτοί τον δασκάλεψαν να ξεριζώσει από την ψυχή του αυτή την έμφυτη διάθεση για τεμπελιά κι άσκοπη χρήση αφελών λέξεων! Κι όμως, ακόμη να το καταφέρει. Είναι βέβαια πεισματάρης και ό,τι βάλει στόχο το πετυχαίνει, χαρακτηριστικό που όλοι Αυτοί παρατηρούν. Γι’ αυτό, αργά ή γρήγορα, θα την εξαφανίσει και αυτή την ατέλεια. Είναι σίγουρο. Η έκφραση του προσώπου του γίνεται τώρα πιο αποφασιστική, ενώ το βήμα πιο σταθερό. Δεν θα αφήσει κάποιες ονειροπολήσεις σε στιγμή αδυναμίας να του στερήσουν την ευτυχία. Το ορκίζεται!

Ταυτόχρονα, το τοπίο γύρω του αλλάζει συνεχώς, όπως κι οι άνθρωποι, όμως δεν το παρατηρεί. Συνεχίζει τρέχοντας τη διαδρομή του. Οι παλμοί της καρδιάς αυξάνουν κι αντηχούν πια σε όλο του το σώμα που αρχίζει να κουράζεται. Ξαφνικά, κάποιος πέφτει δίπλα του και γαντζώνεται πάνω του. Νευριάζει. Μα δεν καταλαβαίνει αυτό το αξιολύπητο πλάσμα ότι σπαταλά τον πολύτιμο χρόνο του; «Αν είναι να παραιτηθείς επειδή είσαι ανίκανος, παραιτήσου! Μη δυσκολεύεις όμως τη ζωή των άλλων! Δεν απαιτεί υψηλή νοητική διεργασία αυτό για να το καταλάβεις. Τι να κάνουμε, βέβαια… Κι αυτό το λίγο μυαλό λείπει σε κάποιους!». Ξεγαντζώνει ανάλγητα αυτό το εμπόδιο. Ναι, τον είχαν προειδοποιήσει Αυτοί για τέτοιες καταστάσεις. Σαν να ’ταν σήμερα θυμάται τα λόγια τους: «Κοίτα μόνο τον εαυτό σου! Και ποτέ των ποτών μη κάνεις την ανοησία να βοηθήσεις τους αποτυχημένους που έχασαν τις δυνάμεις τους! Μπορεί να αποβεί μοιραίο για σένα!».

Ο ήλιος τυφλώνει αδιάντροπα τα μάτια με τις αιχμηρές ακτίνες του, δυσκολεύοντάς τον να κοιτάξει εμπρός. Να, λίγο μένει ακόμη, άλλες δυο ανάσες κι έφτασε! Η Επιτυχία, ο Πλούτος, το Κέρας της Αμαλθείας, η Ευτυχία, όλα θα του ανήκουν! Ήδη νιώθει τον άνεμο να του φέρνει τη μυρωδιά της ζωής ανακατεμένη μ’ αυτήν της θαλάσσιας αλμύρας, της ανθισμένης πικροδάφνης, του γιασεμιού και του βρεγμένου χώματος. Άξαφνα όμως, η ανάσα του βγαίνει όλο και πιο σφυριχτή. Παραπατάει. Το βουητό και ο ίλιγγος τού θολώνουν τη σκέψη. Η καρδιά του ουρλιάζει στους κροτάφους. Στάλα-στάλα οι δυνάμεις του εξατμίζονται, αφήνοντας ένα κενό. «Όχι! Όχι! Όχι τώρα! Να τη! Είναι εδώ! Δεν έχω το δικαίωμα να εξαντληθώ τώρα!». Τα μάτια του γουρλώνουν, το σώμα πέφτει εξαντλημένο, ενώ τα χέρια σπασμωδικά προσπαθούν να πιαστούν κάπου. Δεν υπάρχει όμως στήριγμα. Τον αποφεύγουν όλοι…

Γυρισμένος ανάσκελα, αποδυναμωμένος, άσημος, άθλιος, κοιτά για πρώτη φορά αυτό που ποτέ δεν είχε χρόνο να κοιτάξει, τον ουρανό. Ένα φτωχό δάκρυ γεμίζει την άκρη του ματιού του, καθρεφτίζοντας όλη του την απόγνωση και την απογοήτευση. «Έχασες» αντηχεί τότε μια βραχνή φωνή. «Έχασες» επαναλαμβάνει, κι αυτή τη φορά ο τόνος της έχει μια ατσαλένια κατάφαση, σαν του δικαστή που επικυρώνει αμετάκλητα μια ισόβια καταδίκη. «Και εσύ τους πίστεψες, ανόητε!» κακαρίζει ειρωνικά, σχεδόν περιπαικτικά. «Ποιος είσαι Φωνή;» ψελλίζει με τα σκασμένα χείλη, ξαπλωμένος. Η Φωνή δεν απαντά· απλά τον αποστρέφεται με χαιρέκακο οίκτο. Ένα μαύρο πέπλο κουκουλώνει τον δρομέα προσφέροντάς του μια θαλπωρή που δεν ένιωσε ποτέ.

Τελευταία στιγμή όμως, νιώθει – παρά ακούει – τη Φωνή να μουρμουρίζει σιγανά, με μια αυστηρή στοργη: «Ήταν πάντα δίπλα σου η ζωή που καταδίωκες τρέχοντας. Στα δέντρα, στη βροχή, στη θάλασσα, στους γύρω ανθρώπους. Απλά, έπρεπε να σταματήσεις, να καθίσεις και να την αφουγκραστείς. Απλά ήταν όλα…».

Σε μια τελευταία προσπάθεια πιάνει κάποιο πόδι. Όχι για να σωθεί όμως. Όχι. Για να προειδοποιήσει. Μόνο που τώρα δεν σταματά κανείς. Όλοι ακούνε Αυτούς. Και τρέχουν. Γρήγορα, βιαστικά, υπάκουα.

Κάθε μέρα περπατάει το ίδιο δρομολόγιο. Αφού πάρει τον ηλεκτρικό και κατεβεί στα Κάτω Πατήσια, αρχίζει τη 15λεπτη κούρσα «στάση-δουλειά» με τους ταυτόσημους με αυτόν, βιαστικούς ανθρώπους. Την έχει συνηθίσει τόσο πολύ που ασυναίσθητα ισορροπεί στο κύμα των ανθρώπων που παφλάζει στα στενά πεζοδρόμια, χωρίς να αντιδρά στην οχλοβοή των αυτοκινήτων και του κόσμου. Αντίθετα, βυθίζεται στη γαλήνη των σκέψεων και, σαν ένας συλλέκτης ανεκτίμητων κι ευθραύστων μπιχλιμπιδιών, ξεσκονίζει με προσοχή τις μακρινές αναμνήσεις του. Γιατί πρόσφατες δεν υπάρχουν, ενώ νέες… μάλλον θα αργήσουν να δημιουργηθούν…

3 χρόνια πριν

Κάθομαι ή καλύτερα μισοξαπλώνω στο θρανίο μου. Ναι, επιτέλους, στην Γ΄ Λυκείου, κατάφερα να καθίσω σε αυτήν τη θέση. Μοναδική στο είδος της, βρίσκεται στην πίσω σειρά εξασφαλίζοντας ένα είδος προστασίας από τους φιλόγνωσους καθηγητές που ανυπομονούν να ανακαλύψουν το επίπεδο γνώσης σου. Ταυτόχρονα, το παράθυρο προσφέρει συναρπαστική θέα στο απέναντι κτήριο, παρέχει υψηλής ποιότητας οξυγόνο με μια λεπτεπίλεπτη χροιά καυσαερίων και εκτελεί τα χρέη του κλιματιστικού. 3 σε 1, αυτό δεν είναι παράθυρο!  Ένα bonus στην πολυτελή θέση: το καλοριφέρ που χαρίζει τον χειμώνα μια θαλπωρή, σχεδιασμένη ειδικά μόνο για τα χεράκια σας. Γιατί πολυτελής; θα ρωτήσει όμως κάποιος. Μα επειδή οι υπόλοιποι συμμαθητές το χειμώνα εξελίσσονται ταχύτατα σε παγάκια, ενώ το καλοκαίρι μόνο που δεν εξατμίζονται. Ας χαμογελάσω στο διπλανό θρανίο, μπας και νιώσουν καλυτέρα οι καημένοι και δροσιστούνε… Ωωω, αυτό το βλέμμα που μου γυρνούν όμως  είναι γεμάτο πολύ καυτή αγάπη, τόοοοσο καυτή που αρχίζω να μη νιώθω καλά. Δεν φταίω εγώ εντούτοις που το σχολικό κτήριο είναι φτιαγμένο τόσο φιλικά – όχι προς το περιβάλλον ή τους μαθητές – προς τον προϋπολογισμό του Υπουργείου. Έτσι λοιπόν, σχετικά με τη θέση, κάθε χρόνο ξεκινά ένας άτυπος διαγωνισμός με τίτλο « Ποιος θα προλάβει πρώτος». Φετινός νικητής;

-Γιώργο με ακούς;; Πόσες φορές να σε φωνάζω για να με ακούσεις; Ξύπνα επιτέλους!!! Η σπαστική και νευριασμένη φωνή της φιλόλογου κόβει αδιάντροπα την ησυχία του εγκεφάλου. Αποπροσανατολισμένος κοιτάω τον διπλανό μου,  σε μια προσπάθεια να νοήσω την αιτία μιας τόσο απότομης προσγείωσης. Αυτός όμως, όπως πάντα, διατηρεί την αδιάφορη και χαλαρή έκφραση του άρχοντα της ζωής και κατεβάζει πιο χαμηλά την κουκούλα. Ο άτιμος!

-Εεεμ… Συγγνώμη, απορροφήθηκα λίγο από τις σκέψεις μου… μουρμουρίζω αδύναμα στην εκπρόσωπο της θεωρητικής σκέψης.

-Πάλι;! Και τι σκεφτόσουν ΑΥΤΗ τη φορά σε παρακαλώ πολύ;

Όπα, τα μάτι της αρχίζει να έχει νευρικό τικ, άρα η κατάσταση αρχίζει να γίνεται επικίνδυνη. Πρέπει να απαντήσω κάτι. Ποια απάντηση όμως δεν θα γεννήσει το θηρίο της Λογοτεχνίας; Σταυρώνω τα δάχτυλα, παίρνω μια ανάσα και..

-Ααα αυτό… Σκεφτόμουν ξέρετε…. (κι ό,τι γίνει, έγινε) Ξέρετε θα γράψουμε πανελλήνιες σε ένα μήνα και αναρωτιόμουν πώς θα τα πάω.

Ουπς, άσχημη ιδέα τελικά. Το νευρικό τικ έγινε φανερό από χιλιόμετρα και η έκτη αίσθηση μού λέει ότι η έκρηξη της ατομικής βόμβας θα επισκιαστεί από τη σημερινή που θα ξεσπάσει εντός ολίγων δευτερολέπτων…

-Αχαχαχα! Τι μας λες; Εσύ που βιβλίο δεν άνοιξες όλη τη χρονιά, έρχεσαι τουρίστας και σου χαρίζει όλος ο σύλλογος βαθμούς, αναρωτιέσαι πώς θα τα πας; Λοιπόν, σου το λέω εγώ τώρα: Δεν θα τα πας! Δεν τιμάς καθόλου όλο το σχολείο. Το σχολείο που είναι ο ιερός ναός της μάθησης , ο τόπος…………..

Δεν συνέχισα να την ακούω, αφού έτσι κι αλλιώς ξέρω ότι θα περιγράψει το θεσμό της εκπαίδευσης και την αξία του που δεν εκτιμάμε εμείς οι ανάλγητοι μαθητές. Θα απολαμβάνει κάθε λέξη, δοκιμάζοντας την στη γλώσσα της σαν ένα νόστιμο, αέρινο γλυκό κι απ΄ αυτό θα νιώθει περήφανη για τον εαυτό της! Κάθε χρόνος διαφορετικός, τα κηρύγματα όμως ίδια. Τουλάχιστον όμως θα συνέλθει από την αιρετική δήλωσή μου. Βέβαια, την πρώτη ώρα όλα πέφτουν λίγο βαριά, ωστόσο είμαι έτοιμος να θυσιάσω τη συναισθηματική μου κατάσταση για την απώλεια του μαθήματος. Στρίβω το κεφάλι μου και πιάνω το χαμόγελο του διπλανού μου που ξεσκέπασε το μικρό κόλπο μου. Ποτέ δεν κατάλαβα τελείως γιατί όλο το Λύκειο κάθεται μαζί μου, με ένα «outsider» στη γλώσσα των εφήβων. Αυτός ανήκει στην ελίτ των μαύρων κουκουλοφόρων, τσιγάρων και μπαρ, ενώ εγώ στην κάστα των gamer που δεν επικοινωνούν με τον έξω κόσμο όπως κι αυτός μαζί τους. Τον ξανακοιτάζω πιο προσεκτικά, κι όμως δεν βρίσκω τη λύση. Ίσως επειδή είμαστε και οι δύο παιδιά μεταναστών και αυτό μας ενώνει. Είμαστε άτομα που καμία από τις δύο πατρίδες δεν αποδέχεται. Για τους μεν, δεν είμαστε αρκετά Ρουμάνοι, ενώ για τους δε, είμαστε υπερβολικά.  Καμία φορά, όταν τελειώνω ένα παιχνίδι και αρχίζω να «φιλοσοφώ» καταλαβαίνω ότι θα είμαι πάντα για όλους ξένος. Ακόμη και οι γονείς μου είναι μετανάστες με πατρίδα όμως τη Ρουμανία, ενώ εμείς είμαστε σαν μισοτελειωμένες ψυχές, που αποτάχθηκαν από τις τάξεις των εκλεκτών. Θυμάμαι στο γυμνάσιο μια φορά προσπάθησα να συμμετάσχω σε μια ζωηρή συζήτηση για τα σύνορα που πρέπει να έχει η Ελλάδα, όμως η απότομη φράση: «Εσύ δεν είσαι Έλληνας, πού να το καταλάβεις;» με σταμάτησε. Η αντίστροφη κατάσταση υπήρξε σε μια παρέα φίλων στο χωριό μου. «Εσύ δεν είσαι Ρουμάνος, πού να καταλάβεις;» Ξαφνικά όμως, πάλι η καθηγήτρια διακόπτει τη ροή της σκέψης μου.

-Κατάλαβες Γιώργο;

-Ναι κυρία, απαντώ προσθέτοντας μία δόση μεταμέλειας στη φωνή μου.

-Ωραία, ας κάνουμε παιδιά τα λίγα λεπτά που μας έμειναν μια επανάληψη. Ποιος θα διαβάσει ;

Απρόσμενα όμως μέσα στην τάξη μπαίνει ο διευθυντής σηκώνοντας ένα σούσουρο απορίας ταυτόχρονα με την κίνηση των χεριών που κρύβουν τα κινητά.

-Γιώργο, κατέβα στο γραφείο μου τώρα!

Το σούσουρο εξελίχθηκε σε ψιθυρίσματα. Περίεργος σηκώνομαι αργά-αργά.

-Γρήγορα! Και μάζεψε τα πράγματα σου.

Ανεβάζω ταχύτητα και με πιο γρήγορες κινήσεις πετάω στην τσάντα μου τα βιβλία, χαιρετώ μ΄ ένα ελαφρό κούνημα του κεφαλιού τον διπλανό μου κι ακολουθώ την κεφαλή του σχολείου. Κοιτάζω την πλάτη του χαλαρά και τότε συνειδητοποιώ ότι δεν πάω μια ευχάριστη βόλτα με τον καφέ στο χέρι. Γιώργο, ξύπνα,  πας στο γραφείο του διευθυντή! Πυρετωδώς στύβω τη μνήμη μου για να ανακαλύψω το λάθος μου, όμως αποτυγχάνω. Η μεταλλική πόρτα του διευθυντικού γραφείου μπροστά μου βάζει τέλος στο σκανάρισμα. Η πόρτα ανοίγει με μια κίνηση τσιρίζοντας, αποκαλύπτοντας στο βλέμμα μου ένα κανονικό, άδειο γραφείο. Αν και όχι τόσο άδειο τελικά… Η μητέρα μου κάθεται στη γωνία σε μια καρεκλά, όμως τα κλαμένα της ματιά με το ανήσυχο βλέμμα με τρομάζουν.

-Τι έγινε μάμυ; ρωτάω νιώθοντας την πικρή γεύση της συμφοράς που πλανιέται στον αέρα.

-Γιώργο, λέει με κόπο, ο Νικολάι, έπεσε άσκημα, πολύ άσκημα στη ντουλεία. Είναι στο νοσοκομείο και είναι άσκημα… Πρέπει να πάμε γρήγορα!

Όπως κάθε φορά που ανησυχεί, η προφορά της γίνεται εντονότερη, όμως τώρα δεν με πειράζει αυτό. Ερωτήματα κατακλύζουν το μυαλό μου. Πώς και γιατί ο μπαμπάς τραυματίστηκε;! Ποσό σοβαρό είναι το τραύμα; Υπάρχει κίνδυνός για την ζωή του ή όχι. Τα μάτια μου γραπώνονται στην καρέκλα και μάλλον η έκφραση του προσώπου μου είναι χαμένη, γιατί η μητέρα μου με πιάνει από το χέρι και με τραβάει προς την έξοδο. Σαν ένα μακρινό βουητό ακούω τη μάνα να μιλάει με τον διευθυντή για κάτι που δεν καταλαβαίνω όμως. Μια σκέψη μόνο, σαν ενοχλητική μύγα, γυρίζει στο μυαλό μου: « Γιατί όταν τα πράγματα έγιναν καλύτερα και νομίζαμε ότι το μέλλον είναι πια εξασφαλισμένο, ο κόσμος  άρχισε να καταρρέει σαν τραπουλόχαρτα;».  Ο πατέρας μου χαιρόταν τόσο πολύ που -αν και «μαύρα»- κατάφερε να προσληφθεί σε αυτή την οικοδομή… Και τα βράδια που γύρναγε σαν μια σκιά του πρωινού εαυτού, με μία  άξια θαυμασμού ικανοποίηση και περηφάνια έβαζε στο τραπέζι το μεροκάματο του… Αποχαυνωμένα περπατάω κάπου, ανεβαίνω σε κάποιο λεωφορείο και ξανακατεβαίνω, ώσπου μπαίνω σε ένα άσπρο κτήριο. Η αποστειρωμένη μυρωδιά των φαρμάκων, των αντισηπτικών και των γαντιών μιας χρήσης, σαν ένα χαστούκι με συνεφέρουν στην ζωή. Ο χείμαρρος των ερωτήσεων βρίσκει διέξοδο.

- Μαμά, ειδοποίησες τα μικρά ( Μαριάννα 8 ετών και Άλεξ 14 ετών) ; Πώς ακριβώς συνέβη; Δεν είναι σοβαρό, σωστά;

Αυτή όμως δεν απαντάει, αλλά συνεχίζει να με τραβάει, αφήνοντάς με να ξαναβυθιστώ στην ομίχλη των σκέψεων. Καθόμαστε και περιμένουμε τον γιατρό. Τα λεπτά της αναμονής μοιάζουν αιώνες. Αναπάντεχα εμφανίζεται κι αυτός ανακοινώνοντας αδιάφορα: «Συνήρθε επιτέλους και η κρίση πέρασε, η ανάρρωση όμως θα είναι αργή. Τη βαριά δουλεία να την ξεχάσει, για τουλάχιστον 2 χρόνια.»

Ξαναπαθαίνω μπλακ άουτ. Ναι, θα τα καταφέρει! Όλα θα πάνε καλά! Αυτό το λάθος της μοίρας θα λυθεί… εεε 2 χρόνια είναι αρκετά όμως…  Και όλο αυτό το διάστημα πώς θα τα βγάλουμε πέρα οικονομικά; Ο μπαμπάς δούλευε μαύρα, οπότε αποζημίωση δεν υπάρχει. Άλλο επάγγελμα εκτός από αυτό του πλακά δεν κατέχει. Άρα, όλο το βάρος θα πέσει στη μητέρα. Αυτή όμως ήδη δουλεύει 10 ώρες την ημέρα, πόσο άλλο πια; Οι λογαριασμοί νερού, ρεύματος πρέπει να πληρωθούν. Πάλι καλά που δεν πάω φροντιστήριο, ένα βάρος λιγότερο… Αχ, έχω πανελλήνιες σε λίγο κιόλας, το ξέχασα τελείως με όλα αυτά. Ναι… Το τείχος των παιχνιδιών που με τόση προσπάθεια έχτιζα όλη την εφηβεία αποδεικνύεται άχρηστο τελικά. Ένα ατύχημα μου βγάζει τα ροζ γυαλιά και επιδεικνύει την ωμότητα της ζωής που τόσο δεν ήθελα να αντιμετωπίσω. Είμαι άχρηστος. Δεν μπορώ να προσφέρω τίποτα σε αυτούς που αγαπώ και πάντα με στήριζαν. Νιώθω ένα χέρι να με χαϊδεύει. Γυρνάω απότομα, για να συναντήσω το ερευνητικό βλέμμα της μητέρας. « Όλα θα πάνε καλά!» χαμογελάει με ένα κουρασμένο και θλιμμένο χαμόγελο. Εσύ μην ανησυχείς, γράφεις κιόλας σε ένα μήνα, οπότε αφιερώσου στο διάβασμα. Προσπαθείς φέτος πολύ». Το χαμόγελο της με μαχαιρώνει. Που να ΄ξερες  μαμά, δεν θα με κοίταζες έτσι τότε… «Και τα λεφτά;» την ρωτάω. «Η ημέρα έχει 24 ώρες, Γιώργο».  Απότομα, σηκώνομαι και φεύγω γρήγορα. Βγαίνω έξω για να πάρω ανάσα και δεν την βρίσκω. Κάθομαι στο παγκάκι αποδυναμωμένος. Όχι, δεν θα το αφήσω αυτό έτσι. Πανελλήνιες δεν θα γράψω, έτσι και αλλιώς δεν διάβαζα. Θα ψάξω για δουλεία. Ναι, αυτό είναι. Και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια; Δεν θα κρυφτώ στο καβούκι μου ξανά πια. Τώρα που θέρισα τους καρπούς αυτής της στάσης………

Τώρα

Φτάνει μπροστά στο μικρό, αποπνικτικό σουβλατζίδικο. Ξανά η μονότονη, κουραστική δουλεία. Η θερμοκρασία ανεβαίνει μετατρέποντας τον πάγκο του τυλιχτή σε κόλαση. Νιώθει τον ιδρώτα να τον γαργαλά στο λαιμό, δεν έχει χρόνο όμως να τον σκουπίσει. Δουλεύει, δουλεύει και ξανά δουλεύει. Θυμάται πως μετά την πρώτη εβδομάδα του ατυχήματος άρχισε να ψάχνει για εργασία. Η μητέρα του προσπαθούσε να μάθει γιατί ήταν τόσο επίμονος. Έψαχνε μανιωδώς την αιτία γιατί δεν ήθελε να σπουδάσει. Ίσως ήταν οι μαύροι της κύκλοι ή το απλήρωτο ενοίκιο. Μπορεί όμως και η ντροπή για την παλιά αδιαφορία… Ούτε ο ίδιος δεν ήξερε. Για αυτό απλά δεν απαντούσε στην ανάκρισή της. Πόσο αφελής ήταν τότε στα 17… Κι η αφέλεια δεν μένει ποτέ ατιμώρητη. Πίστευε ότι όλοι θα ήταν ευτυχισμένοι να τον έχουν εργαζόμενο και εμπιστευόταν την ανθρώπινη ψυχή και συνείδηση. Κάθε μέρα αναζητήσεων όμως, την έκανε όλο και πιο αχνή. Το ξένο επίθετό και η μικρή ηλικία τον έκαναν εύκολο θύμα. Και κάθε αποτυχία και αδικία τον έκαναν όλο και πιο ώριμο αλλά και κυνικό.  Οι δυσκολίες της ενήλικης ζωής πρώτα τον έκαναν να κλαίει κρυφά τα βράδια, ύστερα όμως πια φόρεσε την πανοπλία της αδιαφορίας. Και τι δεν έχει δουλέψει μέχρι τώρα… Διανομέας φυλλαδίων, ντελιβεράς χωρίς δίπλωμα, σερβιτόρος, χτίστης… Γνώριζε τη ζωή σε όλες τις μορφές της. Τελικά κατέληξε εδώ στον θείο του, που του πρότεινε αυτήν τη θέση. Βέβαια, ο συγγενής εργοδότης, αν και τον προσέλαβα κανονικά με τα χαρτιά, παρέμενε εργοδότης. Ξέρει πως αυτός ο ανθρωπάκος (άνθρωπο να τον πεις η γλώσσα δεν σου γύριζε) τον εκμεταλλεύεται. Δεν θέλει όμως να ξαναρχίσει το κυνήγι μιας θέσης που απορροφά σαν ένας βρικόλακα τις ζωτικές  σου δυνάμεις. Ο πατέρας του ανάρρωσε πια.  Ο ίδιος συνεχίζει να εργάζεται· πιστεύει ότι η ευκαιρία για εκπαίδευση χάθηκε, γι’ αυτό. Καμία φορά ωστόσο, βλέποντας παλιούς συμμαθητές νιώθει να σφίγγεται με πικρή απογοήτευση η καρδιά. Πολλοί είναι ακόμη ανέμελοι, με τη γονική «παροχή» να εξασφαλίζει όλα τους τα καπρίτσια. Όχι, δεν ζήλευε, απλά δεν μπορούσε να καταλάβει ποιο τελικά ήταν πιο σωστό: να λιώνει κανείς  στη δουλεία και να είναι ανεξάρτητος ή να εξαρτάται από τους γονείς και να ζει ανέμελα; Δεν ήξερε. Σίγουρα, τα βράδια κυρίως πριν κοιμηθεί, φανταζόταν μιαν άλλη ζωή που την κρατούσε κρυφή η ψυχή από το μυαλό του, σ’ ένα περίεργο κρυφτό στο ίδιο σώμα.

Στο δωμάτιο κυριαρχούσε ένα οργανωμένο χάος από χαρτιά, ρούχα και βιβλία, χαρακτηριστικό που συνοδεύει τον κάθε έφηβο. Ωστόσο, υπήρχε κι ένα μοναδικό απομεινάρι τάξης: το γραφείο. Δέσποζε επιβλητικά στο δωμάτιο, με τις ωραίες στοίβες που είχε πάνω του, χαρίζοντας περήφανα στους υπόλοιπους το φως της λάμπας.

Η μορφή αναστέναξε ανεπάντεχα, ενώ προσπαθούσε να ξεμουδιάσει το κουρασμένο σώμα. «Πότε άραγε θα τελειώσουν όλα μου τα βάσανα; αναρωτήθηκε… ή τουλάχιστον οι εξετάσεις! Κάθε καθηγητής αναμένει να αντεπεξέλθω στις προσδοκίες του. Γιατί «το καμάρι» του σχολείου -ή στην καθομιλούμενη το φυτό- δεν έχει ένα τόσο δα δικαιωματάκι στο λάθος;» Εμ όχι! Όλοι θεωρούν ότι η ζωντανή εγκυκλοπαίδεια, η προσωποποίηση της εργασιομανίας και τελειότητας, πρέπει να έχει μακρινό στόχο την Ιατρική ενώ κοντινό την επίτευξη ενός 20 στον μέσο όρο. Και, θες δεν θες, πρέπει να διατηρήσεις την εικόνα, όσο πιεστικό κι αν είναι κάτι τέτοιο, αφού μόνο αυτή σου μένει. Με μια νευρική κίνηση, η μορφή πήρε το στυλό στα χέρια, το στριφογύρισε στα χέρια της και το ξαναπέταξε. Περασμένα μεσάνυχτα και όμως πρέπει ακόμη να κατεργαστεί ένα τόνο γρανίτη γνώσης. «Και μετά τολμάνε και λένε ότι η ζωή του μαθητή είναι εύκολη. Ας γελάσω… Και έχουν και το θράσος να υποστηρίζουν ότι είναι λίγη η ύλη, όταν δεν απομένει παρά ελάχιστος ελεύθερος χρόνος». Αχ ναι, ξέχασε κι ότι «τη σήμερον ημέρα υπάρχει μια επιδημία οξείας τεμπελίτιδας!». Ένα σαρκαστικό γελάκι αντήχησε στο δωμάτιο τρομοκρατώντας την ανάσα του αγέρα.

Η μορφή γύρισε και έριξε μια ματιά στη σκοτεινή και απόμακρη γωνιά του δωματίου. Οι μισοτελειωμένοι πίνακες μαζί με τα πινέλα, γυαλόχαρτα και βερνικοχρώματα, έμοιαζαν μες στο κουτί τους σαν κάποιο σεντούκι θησαυρών που ανοίχτηκε, αλλά δεν χρησιμοποιήθηκε. Να και άλλο ένα «πότε;»… «Πότε θα καταφέρω να ασχοληθώ με την πολυπόθητη, αγαπημένη μου ασχολία; Πότε; Το σχολείο φαντάζει τώρα στο κουρασμένο μυαλό σαν ένας δολοφόνος αυτών που αγαπούμε, τόσο μισητό και αποτρόπαιο. Μήπως τελικά το τίμημα για τη γνώση είναι ψηλότερο από το αναμενόμενο; Ναι μεν αποτελώ το ζωντανό όνειρο κάθε καθηγητή και γονιού, όμως δεν είμαι εγώ αυτός που ονειρεύομαι…».

Ο αναστεναγμός του ζεστού αέρα επανέφερε το κορίτσι ή αγόρι -ποιος ξέρει;- στην πραγματικότητα. Η μορφή έβρισε χαμηλόφωνα (μη τυχόν ακούσει κάποιος) τον καύσωνα και το χαλασμένο κλιματιστικό.  «Ναι…. Η αποπνικτική ζέστη δεν εμπνέει ποτέ κανέναν για φιλοσοφικές αναζητήσεις» μουρμούρισε χαμογελώντας ειρωνικά. Το αεράκι προσβεβλημένο άνοιξε διάπλατα τα παράθυρα και τα έκλεισε απότομα πίσω του, με χαιρεκακία. Ένας δυνατός γδούπος ακούστηκε, όμως αυτό δεν γύρισε να κοιτάξει. Συνέχισε το ταξίδι του…

Το τάνγκο αναμφισβήτητα αποτελεί γέννημα-θρέμμα της Λατινικής Αμερικής. Είναι ο χορός του πάθους, του έρωτα, των δυνατών και επικίνδυνων συναισθημάτων. Η ιδιαίτερη μουσική του κι ο ρυθμός του είναι δημοφιλή σ’ όλο τον κόσμο. Όπως κάθε μουσικό είδος, έτσι κι αυτό εξελίσσεται. Χωρίς όμως τον Astor Piazzola, αυτή η εξέλιξη θα ήταν σίγουρα διαφορετική…

O Ástor Pantaleón Piazzolla, (Μαρ ντελ Πλάτα 11 Μαρτίου 1921 - Μπουένος Άιρες 4 Ιουλίου 1992) ήταν σημαντικός Αργεντινός συνθέτης, ταλαντούχος μπαντεονίστας, και δημιουργός καινούργιου μουσικού ρεύματος, του Nuevo Tango. Παιδί Ιταλών μεταναστών, γεννήθηκε στην Αργεντινή, αλλά μεγάλωσε στις επικίνδυνες γειτονιές της Νέας Υόρκης,  δίπλα σε μια εβραϊκή συναγωγή. Μια τέτοια  πολυπολιτισμική ατμόσφαιρα 

Το Μπαντονεον

δύσκολα δεν θα άφηνε το αποτύπωμά της στο μελλοντικό συνθέτη. Οι κλασικοί ρυθμοί αναμειγνύονται με τις αυτοσχέδιες μελωδίες της τζαζ, ενώ οι λυπητερές εβραϊκές μελωδίες των προσευχών με τα  τραγούδια των παμπ και τις σονατίνες. Όλο αυτό το πολιτισμικό  αμάλγαμα βρίσκει διέξοδο στα μαγικά δάκτυλα του  8χρονου αγοριού, όταν ο πατέρας του αποφάσισε να του χαρίσει ένα φτηνό μπαντονεόν. Από εκείνη την στιγμή, το μέλλον του είναι προκαθορισμένο. Μελετάει πολύ το – περιφρονημένο εκείνη την εποχή –  μπαντονεόν, καθώς και το πιάνο παράλληλα με την αρμονία και γενικότερα τη θεωρία της μουσικής.

Αυτές οι σπουδές διαρκούν όλη του τη ζωή,  διότι η καινοτομία απαιτεί τη λεπτομερή γνώση του παλιού. Παίρνει μαθήματα από πολλούς διάσημους μουσικούς εξελίσσοντας ταυτόχρονα τις ικανότητές του, ωστόσο για πολλά χρόνια δεν αφήνει το προσωπικό του στυλ να ελευθερωθεί. Το 1954  όμως, η  συνάντησή του με την Nadia Boulanger αλλάζει τα πάντα… Αποδέχεται πια τον εαυτό του και αφιερώνεται ολοκληρωτικά στη σύνθεση του τάνγκο. Από το 1955 έως και το θάνατο του το 1992, συνθέτει τα έργα του και μετά τα εκτελεί περιοδεύοντας σ’ όλο τον κόσμο. Εκείνη την εποχή δημιουργείται και συνάμα διαδίδεται το Nuevo tango!

Αρχικά, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι με τον παραπάνω όρο εννοούμε ένα μουσικό ρεύμα, το οποίο είναι η εξέλιξη του παραδοσικακου αργεντίνικου τάνγκο.

Ενα CD απο τα πολλά!

Ποιες όμως είναι οι διαφορές με το παραδοσιακό; Πρώτον, το Nuevo Tango περιέχει αμέτρητα στοιχεία της τζαζ και γενικότερα κλασικής και μοντέρνας   δυτικής μουσικής. Αυτή η ιδιαιτερότητα τού προσδίδει ένα σύγχρονο άκουσμα και ταυτόχρονα διαχρονικό. Επιπλέον, το Nuevo Tango εκτελείται από   σύγχρονα και μη παραδοσιακά όργανα, όπως το μπαντονεόν, το σαξόφωνο, η ηλεκτρική κιθάρα και τα ντραμς. Χαρακτηριστικό κομμάτι αυτού του στυλ είναι το Libertango.

Για αυτούς τους λόγους το Nuevo Tango είναι σαν μια ανάσα φρέσκου αέρα. Με την ελευθερία της έκφρασης, τη ζωντάνια, την αλέγρα διάθεση, τους ιδιαίτερους ρυθμούς, τα άλλοτε στομφώδη κι άλλοτε παιγνιώδη ηχοχρώματα που το διαπνέουν, καταφέρνει να κατακτήσει την ψυχή τού κάθε ακροατή. Και όπως είπε μια φορά ο Piazzola:«Έχω ένα όραμα… ότι τα έργα μου θα ακούγονται το 2020 και το 3000· επειδή το 1955 το παλιό τάνγκο πέθανε και γεννήθηκε ένα καινούριο». Όπως βλέπουμε το όραμα βγαίνει αληθινό….

⦁ Libertango - 

⦁ Oblivion -" target="_blank">

⦁ Escualo -" target="_blank">

⦁ Adios Nonino – " target="_blank">

⦁ A Evaristo Carriego -  ]]> https://schoolpress.sch.gr/calle8/archives/223/feed 2