Προς τους αναγνώστες μας #notwhatyouthink

Αγαπητά αναγνωστάκια μας (είστε χιλιάδες το ξέρουμε),

Είμαστε στην ευχάριστη (για σας) θέση να σας ανακοινώσουμε πως η παρουσία μας στην συγκεκριμένη εφημερίδα τελείωσε. Του χρόνου θα ανοίξουμε τα φτερά μας στον νέο κόσμο που ονομάζεται λύκειο. Εις το επανιδείν.

Στέλλα και Μελίνα <3

Όπα όπα όπα κάτσε κάτσε κάτσε…Σοβαρά πιστεύατε πως έτσι θα σας αφήναμε; Μετά από τρία χρόνια και πάνω από 30 άρθρα; Τστστσ…Λοιποοοοον, έχοντας περάσει περισσότερα από 700.000 δευτερόλεπτα και έχοντας γνωρίσει τρεις διαφορετικές versions του ομίλου αυτά τα τρία χρόνια, νομίζουμε πως είμαστε σε θέση να πούμε την άποψή μας για όλο αυτό που ονομάζεται “Όμιλος Ηλεκτρονικής Εφημερίδας και Δημοσιογραφίας”.

Όταν είμασταν μικρά και αθώα πρωτάκια, πιστεύαμε πως ο όμιλος θα ήταν ένα αυστηρό αλλά ευχάριστο σεμινάριο που θα γράφαμε για ορισμένα θέματα και ίσως και να βαριόμασταν λιγάκι. Τελικά συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Ο όμιλος μας έχει βαρεθεί όχι εμείς τον όμιλο. (Και δεν τον παρεξηγούμε). Έχουμε γράψει για ό,τι μπορείτε να φανταστείτε. Από πολέμους γεωπολιτικούς έως και πολέμους στα οικογενειακά τραπέζια, από σχολικά θέματα μέχρι και καλοκαιρινά γλέντια. Γιατί ναι κυρίες και κύριοι. Αυτό είναι ο όμιλος της κυρίας Σαρμπάνη, ένα δημοκρατικό (θα θέλαμε), φιλελεύθερο, ακομπλεξάριστο…πανηγυράκι (με την καλή έννοια του όρου). Και για αυτό ταιριάζουμε και εμείς άλλωστε, αφού είμαστε για τα πανηγύρια!

Πίσω μας όμως αφήνουμε μια στελεχωμένη ομάδα από ταλαντούχα παιδιά ικανά για όλα…πραγματικά όμως.

Ξέρουμε πως θα σας λείψουμε. Και σε εμάς θα λείψετε πολύ.

Κυρία Σαρμπάνη, Αγαπητό μας κοινό, σας ευχαριστούμε για όλα <3

Πάντα δικές σας,

Η αρχισυντάκτρια 1 και η αρχισυντάκτρια 2.

Παρόλο που το παγωτό έγινε διάσημο στις αρχές του εικοστού αιώνα το παγωτό απολαμβάνεται εδώ και αιώνες. Περίπου το 500πΧ οι αρχαίοι Έλληνες ξεκίνησαν να απολαμβάνουν ένα παγωμένο γλύκισμα από μέλι και φρούτα συνδυασμένα με χιόνι, περίπου το 500πΧ το οποίο πουλιόταν στην αγορά της Αθήνας. Βέβαια αυτή η εκδοχή του παγωτού δεν θύμιζε και πολύ τη σημερινή κρεμώδη λιχουδιά με τις αμέτρητες γεύσεις. Λέγεται πως ο Ιπποκράτης, ενθάρρυνε τους ασθενείς να τρώνε πάγο σε συνδυασμό με μέλι και γάλα. Την ίδια περίπου εποχή κατασκεύαζαν και οι Πέρσες ένα αντίστοιχο παρασκεύασμα από σταφύλι και χιόνι. Από εκείνη την εποχή η εφεύρεση του παγωτού εξαπλώθηκε σε αρκετές περιοχές της Ασίας απ’ όπου και μεταφέρθηκε στην Ευρώπη από τους αποίκους. Έτσι το παγωτό συνέχισε να εξελίσσεται μέχρι και τη σημερινή του τελειοποιημένη μορφή.

Ένα από τα πιο συνηθισμένα, καλοκαιρινά επαγγέλματα της Ελλάδας των μέσων του 19ου αιώνα ήταν οι παγωτατζήδες. Εργάζονταν είτε σε ποδήλατο-καρότσι είτε σε βανάκι, το οποίο μετέφερε το ψυγείο που διατηρούσε το παγωτό. Βέβαια υπήρχαν και παγωτατζήδες που είχαν μόνιμα ένα χώρο πώλησης των παγωτών τους. Πλέον το επάγγελμα του παγωτατζή υπάρχει όμως βρίσκεται πολύ σπάνια.

Το παγωτό όπως και όλες οι άλλες μοναδικές εφευρέσεις έχει την δική του παγκόσμια ημέρα. Συγκεκριμένα όλος ο πλανήτης γιορτάζει αυτό το υπέροχο γλυκό στις 3 Απριλίου και πολλά μαγαζιά διοργανώνουν εκδηλώσεις για να το τιμήσουν.

Ολοι ξέρουμε τις συνηθισμένες μα λαχταριστές γεύσεις που έχει το παγωτό μα υπάρχουν κάποιες ιδιαίτερες και πρωτότυπες που σπάνια συναντάμε. Κάποιες από αυτές είναι :

  Μαγειρίτσα

 Τζατζίκι

Ελιά

Καρπούζι με τυρί

Γαρίδα

Ταούκ Κιουτζού

Ανθότυρο με λεμόνι

Παντζάρι

Το παγωτό είναι το πιο διαχρονικό, καλοκαιρινό και αγαπημένο γλυκό και πάντα θα έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας!

Χριστούγεννα ήρθαν πάλι (το λέει άλλωστε και η Βανδή), ωστόσο μαζί με αυτή την όμορφη γιορτή με τα στολισμένα δέντρα και τα λαμπερά φωτάκια έρχεται και κάτι ακόμη, ο εφιαλτης όλων μας… τα οικογενειακά τραπέζια! Περιφέρονται τρομακτικές θείες, εκνευριστικά ξαδερφάκια, πιεστικοί γονείς, ετοιμοθάνατοι παππούδες και πολλοί οικογενειακοί φίλοι έτοιμοι για κουτσομπολιό. Για να εξελιχθούν όλα όσο πιο ομαλά γίνεται, σας έχουμε έναν οδηγό επιβίωσης για αυτά τα μοναδικά μαζέματα.

Χριστούγεννα, μια περίοδος για την οποία όλοι οι μαθητές ανυπομονούν (αν κάποιος διαφωνεί με το παραπάνω, παρακαλείται να συνεχίσει στην παρακάτω παράγραφο- Ευχαριστώ ????). Βόλτες, χιονοπόλεμος, ξεκούραση είναι τα πρώτα που λογικά μας έρχονται στο μυαλό. Και όντως έτσι είναι… μέχρι να έρθει το οικογενειακό τραπέζι… Γιατί αυτό; Γιατί όλο και κάποιος συγγενής θα βρεθεί να ρωτήσει: “Καλέ Αφροξυλάνθη, ξέχασα να σε ρωτήσω. Πώς πάει το σχολείο;”. Εκεί για έναν μαθητή βαράει συναγερμός! Όλες οι εργασίες, οι ασκήσεις, τα διαγωνίσματα που υπολείπονται και που τόσο βολικά είχαμε ξεχάσει τόσες μέρες ξαναχτυπούν την πόρτα μας χωρίς κανείς να τα έχει καλέσει. Ε λοιπόν, όπως κατάλαβες αγαπητέ συγγενή, καλά είχες κάνει τόση ώρα που είχες ξεχάσει να ρωτήσεις. Θα βόλευε πάρα πολύ εμάς τα μικρά ανθρωπάκια που θέλουμε να χαλαρώσουμε στο Χριστουγεννιάτικο τραπέζι και όχι να κλαίμε την μοίρα μας… Άρα, για μαθήματα ΔΕΝ λέμε σε έναν μαθητη.

-“Πόσα μαθήματα χρωστάς βρε παιδάκι μου;”

-Μόνο 1,99 (σαν τιμή σούπερ μάρκετ μοιάζει- αλλά δεν πειράζει )

Ο παραπάνω διάλογος είναι ΟΟΟΟΟΟΟΟΟΛΟΣ ΛΑΘΟΣ (από πολλές απόψεις) όταν βέβαια θέλουμε να παραμείνουμε σε ένα ήρεμο οικογενειακό τραπέζι και όχι να μεταφερθούμε σε γραμμή πυρός σε εμπόλεμη ζώνη. Πρώτον, η πληροφορία του πόσα μαθήματα χρωστάει ακόμη ένας φοιτητής δεν πρόκειται για σπουδαίο κουτσομπολιό, οπότε, θεία Μαγδάλω, δεν θα σε βοηθήσει να ανεβάζεις το fun club σου στην γειτονιά. Δεύτερον, σκεφτείτε να σας ρωτούσαν εσάς πόσα χρωστάτε στην τράπεζα. Νομίζω τώρα είναι πιο εύκολο να αντιληφθούμε γιατί θα έπρεπε να αφήσουμε την εξεταστική κατά μέρος στο Χριστουγεννιάτικο τραπέζι.

Υ.Γ. Παρόλο που το σπίτι είναι συμμαζεμένο όταν περιμένουμε καλεσμένους, μία παντόφλα κάπου στο βάθος μπορεί να καραδοκεί- Φιλική υποσημείωση.

Πάμε να σκεφτούμε ένα ακόμη σενάριο;

Για οποιοδήποτε λόγο, έχετε μείνει άνεργοι. Σκέφτεστε τα οικονομικά, πώς θα βγει ο μήνας, το πετρέλαιο, τη βενζίνη και τα λοιπά και τα λοιπά. Τι δεν έχετε σκεφτεί φυσικά; Τον θείο Πίκο Απίκο να σας ρωτάει: “Δεν θα έπρεπε να ψάχνεσαι και για καμιά δουλειά;” με ύφος ειρωνικό, μπλαζέ, πιεστικό, σαν του Άντον Ίγκο του κριτικού από το Ρατατούι με λίγα λόγια. Πώς αντιδράτε;

Αρκετοί πιθανώς δεν έχουν φανταστεί τον εαυτό τους σε μια τέτοια κατάσταση και ούτε θα χρειαζόταν αν ο θείος Πίκος Απίκος δεν ήθελε να γίνει δημοσιογράφος όπως ο πραγματικός ομώνυμος ήρωας της Φρουτοπίας. Επομένως, αξιοσέβαστε θείε, καλό θα ήταν να αποφύγουμε φέτος ερωτήσεις που θα μπορούσαν να φέρουν αμηχανία τόσο στον άνεργο συγγενή όσο και στους υπολοίπους παρευρισκόμενους.

Ας περάσουμε τώρα σε ένα ακόμη ευχάριστο θέμα

Είσαι single; Welcome to the club!

Δεν είσαι single; Μάθε τι να μην πεις σε έναν ή μία single.

Καταρχάς, φράσεις τύπου “άντε και με ένα καλό παιδί/κοπέλα”, “εσύ πότε θα βρείς καποι@” και σε μεγαλύτερες ηλικίες ερωτήσεις “Δεν θα βρεις και εσύ κανέναν σύντροφο να κάνετε κανένα παιδάκι” μπαίνουν στην λίστα με τις πιο ακατάλληλες για να ξεστομίσεις μπροστά σε έναν single. Υπάρχουν και μερικοί άνθρωποι στον κόσμο που δεν έχουν καταφέρει να βρουν ακόμη αυτόν ή αυτήν που θα τους κάνει να αφήσουν την ασφαλή ζώνη της ατομικότητας ή μπορεί επίσης να μην επιθυμούν να βγουν από αυτήν την κατάσταση. Οπότε, για εμάς τους “γυναίκα ή άντρας μόνος/η ψάχνει” εκφράσεις που, αν και πιθανώς να ειπωθούν καλοπροαίρετα (λέμε τώρα), κρύβουν έναν πιεστικό τόνο από πίσω και ως εκ τούτου θα συνέβαλε τα μάλα στην ηρεμία όλων να μην χρησιμοποιηθούν στο οικογενειακό τραπέζι. Και μία τελευταία μόνο σημείωση, οι περιττές τρυφερότητες ίσως λέμε ίσως θα έπρεπε να περικοπούν κατά τη διάρκεια ενός γιορτινού γεύματος τόσο για σας (πιστέψτε μας σε αντίθεση με τα μαθήματα του φοιτητή, αυτές θα μπορούσαν να δώσουν στην θεία ένα πολύ καλό ranking στο πάνθεον του κουτσομπολιού) όσο και για μας (για ευνόητους λόγους). Στο κάτω κάτω, αν θέλαμε να σας βλέπουμε όλη την ώρα μαζί, υπάρχει και το instagram.

Αλλά πέρα από μικρά παιδάκια και μπακούρια, στο οικογενειακό τραπέζι, είναι  οι παππούδες, οι γλυκούληδες ηλικιωμένοι που κάθονται σε μία γωνίτσα και κουμαντάρουν το σοι. Πρώτ’ απ’ όλα πρέπει να θυμόμαστε -και συγχωρήστε μας τον μακάβριο τόνο- ότι οι γιαγιάδες και οι παππούδες δεν έχουν αρκετές ακόμα γιορτές και επετείους να περάσουν μαζί μας.

Προσοχή στις ηλικίες! Είναι πάντα ευαίσθητο θέμα ειδικά όσο μεγαλώνει κανείς. Προφανώς δε θα πας να πεις ¨Να τα εκατοστίσεις!” σε κάποιον που είναι 107, αλλά ούτε “ Και του χρόνου!” ή ‘“Χρόνια πολλά!” ή ακόμα χειρότερα “Μπράβο πάντως παππού, θεριό είσαι εγώ δεν περίμενα να σε ξαναβλεπα!” σε έναν ετοιμοθάνατο. Επίσης, αγαπημένα αυθόρμητα παιδιά, όταν πάτε όλο περιέργεια να ρωτήσετε για το παρελθόν θυμηθείτε, οι παππούδες δεν γεννήθηκαν αιώνες πριν, δηλαδή μην πείτε “Στα χρόνια σου, γιορτάζατε τα Χριστούγεννα;” αλλά προσοχή μην το παρακάνετε! Μην αρχίσετε να λέτε τα κουτσομπολιά της τάξης φατσα φόρα, μην πάθει και τίποτα η γιαγιά! Χρήσιμο θα ήταν να αποφεύγετε και συζητήσεις για τα οικονομικά, τα πολιτικά και γενικά τέτοιου είδους θέματα, οι ηλικιωμένοι είναι γενικά πεισματάρηδες και ευέξαπτοι οπότε δεν θέλουμε να τους αποτελειώσουμε χριστουγεννιάτικα! !Σημαντική συμβουλή!: το “Ναι παππού μου ναι, στο καλύτερο γηροκομείο θα σε βάλω!” δεν είναι καλή απάντηση σε καμία περίπτωση.

Άλλη μία ομάδα που συναντιέται αρκετά στα οικογενειακά τραπέζια και αντιμετωπίζονται πάντα, κάπως σαν εξωγήινοι, είναι οι αλλοδαποί. Οι άνθρωποι από κάποια ξένη χώρα που για οποιονδήποτε λόγο κατέληξαν στο τραπέζι σας. Θυμηθείτε, όλη η γη ένα χωριό είναι και ερωτήσεις όπως “Εσύ στην χώρα σου τι γιορτάζεις;” ή “Έχεις πάθει σοκ από το γλέντι ε ? Στη χώρα σου δεν έχετε τετοια”, όλοι οι τόποι έχουν έθιμα, παραδόσεις και εορτασμούς, απλώς ίσως διαφορετικά από αυτά που έχουμε συνηθίσει εμείς. Εξίσου σημαντικό είναι να αποφύγετε, ξανά, τα σχόλια του τύπου «έρχονται οι ξένοι και μας παίρνουν τις δουλειές!», τέτοιες κουβέντες προσβάλλουν και πληγώνουν. γενικώς αυτούς του είδους τα σχόλια να τα αποφεύγετε όλον τον χρόνο, όχι μόνο στα χριστουγεννιάτικα τραπέζια._

Τελευταία και καλύτερη σας έχουμε την κλασική, την πατροπαράδοτη την κακιασμένη θεία, τη θεία Μαγδάλω που βρίσκεται σε κάθε οικογενειακή μάζωξη, λατρεύει το κουτσομπολιό, είναι η βασίλισσα του κραξίματος και έχει δύο τέλεια παιδιά, έξυπνα, όμορφα, με καλές σπουδές, καλές δουλειές και λοιπά και λοιπά. Ξέρουμε πολύ καλά ότι θελέτε να τη βρίσετε, να τη διώξετε, να τη δηλητηριάσετε, αλλά ψυχραιμία! Μη περασετε σε υπερβολικά μέτρα, μπορείτε να τη βάλετε στη θέση της με ευγενικό τρόπο, για να αποφύγετε τις παρεξηγήσεις αποφύγετε τους υψηλούς τόνους και να θυμάστε πως όλο το πανηγύρι θα τελειώσει σε λίγες ώρες. Πιθανές συζητήσεις

- Εγώ δεν αντέχω την φασαρία!

- Ε μη σε κρατάμε τότε πήγαινε σπίτι σιγά σιγά!

- *Μα είναι δυνατόν να έβγαλες δεκαπέντε ? Εμένα ο γιωργακης μου ήταν τόσο Αρίστος που πήγε για σπουδές απ τα δεκαέξι !

- Έφυγε να γλιτώσει ο άνθρωπος !

- Άντε ήρθε η σειρά σου να νοικοκυρευτείς, στο ράφι  μας ξεμείνεις ?

- Δεν πειράζει έχει ωραία θέα, δε συμφωνείς?

- Καλά θα φας όλο αυτό? Δε βλέπεις πόσο έχεις παχύνει τελευταία? Δες εμένα μια ζωή στην πένα!

- Ε μάλλον το δηλητήριο που στάζεις είναι λιποδιαλυτικο!

Αποφεύγοντας όλους τους επικίνδυνους διαλόγους ίσως καταφέρετε να περιορίσετε λίγο τις παρεξηγήσεις και να διατηρήσετε το γιορτινό πνεύμα στα Χριστουγεννιάτικα τραπέζια. Να θυμάστε πάντα, τα κακόβουλα σχόλια είναι το τελευταίο πράγμα που θα επρεπε να σας απασχολεί καθώς το νόημα των γιορτών είναι η αγάπη και αλληλοβοήθεια και όχι η κριτική της θείας Μαγδάλως.

Πυροβολισμοί, βόμβες και φωνές αντηχούν τις τελευταίες εβδομάδες από τη Μέση Ανατολή. Το Ισραήλ, που βρίσκεται στα βόρεια της Αραβικής χερσονήσου, και ο αιώνιος εχθρός και γείτονάς του, η Παλαιστίνη άναψαν ξανά τη φλόγα του πολέμου. Από τις αρχές του 20ου αιώνα η Παλαιστίνη και το Ισραήλ έχουν εκτενή αντιπαλότητα.

Μετά τη λήξη του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, η  Βρετανία κατέκτησε τα Παλαιστινιακά εδάφη και διοικούσε την περιοχή. Στις επόμενες δεκαετίες όλο και περισσότεροι Εβραίοι καταφθάνουν στην περιοχή και αναπτύσσουν εκεί τον πολιτισμό τους. Ειδικά μετά το τέλος του ολοκαυτώματος, που πολλοί Εβραίοι μετανάστευσαν εκεί. Τότε ξεκίνησαν οι συγκρούσεις μεταξύ των Αράβων, των Εβραίων και της βρετανικής αρχής. Έτσι αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν οι βρετανοί και ιδρύθηκε το κράτος του Ισραήλ που όμως οδήγησε στον ξεριζωμό και την προσφυγιά των παλαιστινίων. Όμως  μέχρι τότε η Παλαιστίνη είχε χτίσει τις συμμαχίες της με τα γειτονικά κράτη που την υποστηρίζουν χρόνια.

Μέσα στους αιώνες έχουν καταγραφεί πολλές συγκρούσεις μεταξύ των δύο χωρών,όπου και τα δύο μέτωπα υπεστησαν πολλές απώλειες και καταστροφές. Το 1967, το Ισραήλ έκανε ένα προληπτικό χτύπημα κατά της Αιγύπτου και της Συρίας, ξεκινώντας τον Πόλεμο των Έξι Ημερών ύστερα το 1973, η Αίγυπτος και η Συρία επιτέθηκαν σε ισραηλινές περιοχες κατά μήκος της Διώρυγας του Σουέζ, ξεκινώντας τον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ, οπου το Ισραήλ απώθησε και τους δύο στρατούς μέσα σε τρεις εβδομάδες.Μια δεκαετία αργοτερα, το 1982, το Ισραήλ εισέβαλε στον Λίβανο και χιλιάδες Παλαιστίνιοι μαχητές απομακρύνθηκαν δια θαλάσσης μετά από πολιορκία 10 εβδομάδων.Μεταγενέστερα, το 2005 το Ισραήλ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Γάζα, την οποία είχε καταλάβει από την Αίγυπτο το 1967.Ένα χρόνο αργότερα, το 2006 και αργότερα το 2008, το 2012, το 2014 και το 2021 οι συγκρούσεις ανάμεσα στις δύο πλευρές είναι σκληρές, με το Ισραήλ να πραγματοποιεί αεροπορικές επιδρομές και τους Παλαιστίνιους να απαντούν με ρουκέτες. Εκτός από τις συγκρούσεις και τους πολέμους, υπήρξαν δύο παλαιστινιακές Ιντιφάντα μεταξύ 1987-1993 και 2000-2005 οπου κορυφώθηκε το κύμα βομβιστικών επιθέσεων της Χαμάς εναντίον Ισραηλινών πολιτών. Ολες αυτες οι διαχρονικές μαχες άφησαν πίσω τους χιλιάδες αθώα θύματα και συντρίμμια κτιρίων που αλλοτε εστεκαν περήφανα.

Όμως δεν ξεκινούν τα προβλήματα από όλους τους Παλαιστίνιους. Η ομάδα καταστροφής που κάνει τις περισσότερες επιθέσεις και εγκλήματα πολέμου  προς το Ισραήλ ονομάζεται Hamas. Το ολοκληρωμένο όνομα της οργάνωσης είναι “Κίνημα Ισλαμικής Αντίστασης ή Ισλαμικό Κίνημα Αντίστασης” , ιδρύθηκε το 1987, από τον σεΐχη Αχμέντ Γιασίν και τον Μοχάμεντ Ταχά της Παλαιστινιακής πτέρυγας της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, κατά την έναρξη της πρώτης Ιντιφάντα με βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας και άλλες επιθέσεις κατά ισραηλινών αμάχων και των δυνάμεων ασφαλείας. Όμως δεν στάθηκαν εκεί, συνεχίζουν τις επιθέσεις, τα εγκλήματα και τις απειλές, θέτοντας σε κίνδυνο ολόκληρες κοινότητες.  Η Χαμάς διαθέτει εκτεταμένα προγράμματα κοινωνικής προπαγάνδας και έχει αποκτήσει δημοτικότητα στην παλαιστινιακή κοινωνία με τη δημιουργία νοσοκομείων,σχολείων, βιβλιοθηκών και άλλων υπηρεσιών σε όλη τη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας. Με αυτόν τον τρόπο εξαπλώθηκαν και αύξησαν τα μέλη της οργάνωσης προωθώντας μία εικόνα εντελώς αντίθετη από την πραγματικότητα. Η αντιπαλότητα και το μίσος πρός το Ισραήλ και τον κόσμο του πολλαπλασιάζονται με τα χρόνια και ο αριθμός τον επιθέσεων είναι ανησυχητικός. Μάλιστα λέγεται πως η τελευταία τους επίθεση οργανώνεται εδώ και χρόνια και έχει χαρακτηριστεί ως πρωτόγνωρη και πρωτοφανής.

Ήταν μία ακόμα γιορτινή μέρα, άνθρωποι χαρούμενοι με τα αγαπημένα τους πρόσωπα, το Γιομ Κιπούρ είναι μία από τις μεγαλύτερες εβραϊκές γιορτές και όλοι ετοιμάζονταν να διασκεδάσουν. Όμως οι γείτονες της Γάζας είχαν άλλα σχέδια, ξεκίνησε μία βροχή βομβαρδισμών που εξαφάνισε κάθε νότα χαράς από το περιβάλλον. Τρομοκρατημενες φωνές ακούγονταν από παντού, ένας πόλεμος ξεσπά…

Η διαδρομή του τρένου ξεκίνησε στις 7.22, έχοντας μία μικρή καθυστέρηση, από την Αθήνα μεταφέροντας 350 επιβάτες και έφτασε στη Λάρισα αργότερα από το προγραμματισμένο, λόγω ενός μικρού προβλήματος σε έναν προηγούμενο σταθμό. Έφυγε από τη Λάρισα  περίπου στις 23.00 χρησιμοποιώντας τη γραμμή καθόδου, όπου εν τω μεταξύ κατέβαινε ένα εμπορικό τρένο με δρομολόγιο από τη Θεσσαλονίκη στη Λάρισα. Στις 23.22 εκείνης της νύχτας έγινε η μοιραία σύγκρουση. Τα αυτόματα συστήματα υπεύθυνα για την αποφυγή τέτοιου είδους ατυχημάτων, καταστράφηκαν ολοσχερώς σε μία πυρκαγιά που συνέβη το 2019. Αμέσως κατεύθασαν στο σημείο 17 οχήματα και 150 πυροσβέστες για την αντιμετώπιση της φωτιάς. Επίσης ‘έφτασαν 40 ασθενοφόρα και πάνω από 30 αστυνομικοί και συνέβαλε και ο ελληνικός στρατός. Από τους επιζώντες επιβάτες οι 250 μεταφέρθηκαν στη Θεσσαλονίκη. Οι άνθρωποι με τους πιο βαρείς τραυματισμούς είναι περίπου 85 ενώ εκείνοι που έχασαν ακαριαία τη ζωή τους ανέρχονται στους 57.

Η απροσεξία και τα ασταθή προγράμματα των σταθμαρχών έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο να συμβεί αυτή η τραγωδία. Πρόσφατα είχε διοριστεί σε εκείνη τη θέση ένας νέος σταθμάρχης  θεωρώντας πως για τον πρώτο καιρό θα δέχεται βοήθεια από τον πιο έμπειρο. Ο “πιο έμπειρος” σταθμάρχης απουσίαζε από το πόστο του καθώς έφυγε στις 22.10 όταν η βάρδιά του τελείωνε στις 23.00. Έτσι ο συνεργάτης του επέτρεψε στο τρένο να κινηθεί προς τη λάθος κατεύθυνση, που αρχικά δεν φαινόταν τόσο καταστροφικό όσο πραγματικά ήταν. Εν τέλει θεωρήθηκε ανθρώπινο λάθος, για το οποίο πάρα πολλοί έχουν αντιρρήσεις και το κατηγορούν επειδή, ο θάνατος τόσων ανθρώπων δεν ανήκει στην κατηγορία του “ανθρώπινου” λάθους.

 Ο σταθμάρχης και ο υπεύθυνος της εταιρείας  πέρασαν από τον ανακριτή και χρησιμοποίησαν τα τεχνικά προβλήματα που είχαν αναπτυχθεί τότε και τώρα  αντιμετωπίζουν τις ποινές τους. Η ημέρα του δυστυχήματος και οι επόμενες δύο ορίστηκαν εθνικό πένθος και όλη η χώρα θρήνησε. Τις ακόλουθες ημέρες άνθρωποι όλων των ηλικιών και από όλες τις περιοχές της Ελλάδας διαδήλωσαν και έκαναν απεργίες με σκοπό να αποδοθεί η δικαιοσύνη και να αποζημιωθούν όσο γίνεται οι οικογένειες των θυμάτων. Διαδήλωσαν για το τρομερό λάθος και την ανευθυνότητα που επέτρεψε τον χαμό όλων αυτών των ανθρώπων. Έναν χρόνο μετά πολλά ερωτήματα παραμένουν.

 Οι cool crips είναι δύο φίλοι που διαχειρίζονται μαζί κάποιες ιστοσελίδες και προφίλ στα social media, το κοινό που  βρήκαν και ως αφορμή για τη σελίδα τους είναι το ότι είναι και οι δύο ανάπηροι. Βέβαια λόγω κάποιον προβλημάτων καταφέραμε να μιλήσουμε μόνο με έναν από αυτούς.

Αρχικά ξεκινήσαμε με συστάσεις και μιλήσαμε για την καταγωγή του και για το που μεγάλωσαν, που πήγαν σχολείο και γενικά κάποιες πληροφορίες για αυτούς. Είναι λοιπόν ο Σπύρος και ο Γρηγόρης. Ο Σπύρος γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κομοτηνή και φοίτησε στο σχολείο “της γειτονιάς” για δημοτικό αφού ήταν είδη προσβάσιμο, μετά πήγε σε μουσικό Γυμνάσιο και λύκειο όχι μόνο για λόγους προσβασιμότητας αλλά και επειδή οι περισσότεροι φίλοι του ήταν μαζί, βέβαια όπως ανέφερε (?ο ίδιος δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο ταλέντο στη μουσική?). Μετά δεν έδωσε πανελλήνιες αλλά έκανε την αίτηση εισαγωγής για Βρετανικά πανεπιστήμια και φοίτησε στην Αγγλία για τρία ακαδημαϊκά έτη. Ο Γρηγόρης δεν αντιμετώπισε παρόμοια θέματα σχετικά με την προσβασιμότητα του σχολείου,  καθώς έμεινε ανάπηρος πολύ πιο μετά,  κατά τη διάρκεια της φοίτησής του στο πανεπιστήμιο. Είναι μισός Γερμανός  από την πλευρά της μητέρας του και τελείωσε οικονομικά στην ΑΣΟΕΕ. Το ατύχημά του  έγινε ένα καλοκαίρι και τραυματίστηκε από μία άτσαλη βουτιά, που του προκάλεσε διάφορες κακώσεις και τετραπληγία.  Μετά πέρασε αρκετούς μήνες στο νοσοκομείο ΚΑΤ όπου συμμετείχε σε ένα ντοκιμαντέρ που γυριζόταν στο νοσοκομείο τότε. έτσι κατάλαβε πως θέλει να μιλήσει για την αναπηρία. Μας είπαν πως από τις αρχές της αποκατάστασης του είχε αποδεχτεί το ότι δεν θα ξαναπερπατησει, αλλά φαίνονται τόσο περίεργο στους άλλους που το εκλάμβαναν ως άρνηση από την πλευρά του, όμως εκείνος είχε ξεκινήσει να εξοικειώνεται με την νέα του πραγματικότητα.

 Μετά η συζήτηση πήγε στο πώς γνωρίστηκαν και πώς δημιούργησαν τη σελίδα, έτσι μάθαμε για ένα τρίτο πρόσωπο τον Αλεξ που αποτελεί τον συνδετικό κρίκο για τους δύο φίλους. Ο Σπύρος μας είπε πως ο Αλέξανδρος για αυτόν είναι κάτι σαν οικογένεια καθώς μεγάλωσαν μαζί. Ο Γρηγόρης με τον Αλεξ γνωρίστηκαν και έγιναν φίλοι κυρίως με βάση τα κοινά τους πχ η μητέρα και των δύο έχει καταγωγή από τη Γερμανία . Ενώ με τον Γρηγόρη γνωρίστηκαν επειδή “ο κόσμος της αναπηρίας δεν είναι μικρός αλλά επικοινωνούν όλοι μεταξύ τους” και τους έφεραν πιο κοντά. Τα κοινά τους σημεία όπως το ότι η μητέρα και των δύο είναι γερμανικής καταγωγής και έχουν γενικά μικρή διαφορά ηλικίας. Μέσω αυτού του κοινού φίλου γνωρίστηκαν ένα καλοκαίρι που ο Γρηγόρης είχε πάει εκδρομή στην Κομοτηνή. Μετά από αυτό μιλούσαν μέσω μηνυμάτων για κάποιους μήνες. ώσπου ο Σπύρος δέχτηκε μία πρότασή για τη δημιουργήσει σελίδας με το όνομα «Ναι, είσαι ανάπηρος» εμπνευσμένη από τη σελίδα «Ναι, είσαι μισογύνης» που ήταν διάσημη τότε και έψαχνε συνάδελφο. με αυτή την αφορμή μίλησε με τον Γρηγόρη ο οποίος πρότεινε να ονομάσουν τη σελίδα τους «Η αναπηρία είναι κουλ » που είναι ειρωνικό αλλά και χιουμοριστικο. από την πρώτη κιόλας μέρα ο Γρηγόρης είχε φτιάξει 15 memes και Σπύρος ασχολούνταν περισσότερο με τεχνικά θέματα και με την επεξεργασία. Έτσι ξεκίνησε η σελίδα τους.

Μετά η συζήτηση πήγε στην πόλη τους την Κομοτηνή την προσβασιμότητα και τη λειτουργικότητά της. Η Κομοτηνή λοιπόν, είναι μία από τις πιο προσβάσιμες πόλεις και έχει κερδίσει βραβείο γι’ αυτό. Η Κομοτηνή γενικά είναι από τις λίγες πόλεις της χώρας  έχει ανθρώπους από άλλους λαούς, με άλλες θρησκείες και εθνικότητες. Με αυτή τη ποικιλομορφία θα μπορούσαμε να τη χαρακτηρίσουμε και πολυπολιτισμική. Οι cool crips  μας είπαν επίσης πως η προσβασιμότητα της πόλης έγινε ευκαιρία για την ανάπτυξη και τον χαρακτήρα της. Ο σύλλογος ΠΕΡΠΑΤΩ βοήθησε στο να γίνει η πόλη πιο προσβάσιμη και έκανε την φωνή των αναπήρων να ακουστεί παρόλο που πριν ήταν σχεδόν ανύπαρκτη. Ο πατέρας του Σπύρου ήταν ένας από τους πολλούς ιδρυτές του συλλόγου και ως επιτυχημένος επιχειρηματίας και πατέρας αναπήρου έκανε τον σύλλογο διάσημο. Ο Αλεξ που όπως προαναφέραμε είναι κοινός γνωστός τους, είναι πρωταθλητής μπάσκετ και έχει κατακτήσει τη δεύτερη θέση σε πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα έτσι έγινε σχετικά διάσημος. Αργότερα έγινε κολυμβητής και το 2004 κέρδισε παραολυμπιακό μετάλλιο, έτσι η φωνή των αναπήρων έγινε πολύ πιο δυνατή και έκανε πιο ανοιχτή την κληρονομιά της πόλης.

 Έπειτα συζητήσαμε για κάποιους άλλους σημαντικούς ανάπηρους και όχι ανθρώπους της περιοχής και γενικότερα για την πόλη, και την εξέλιξή της στον τομέα της αναπηρίας. Το πρώτο όνομα που αναφέρθηκε είναι ο Χανδρι που είναι παραπληγικός δάσκαλος σε σχολείο και γενικά ενεργός κοινότης, ο Πιλαλ που εργάζεται ως τσαγκάρης, η Ελευθερία που πάσχει από επιληψία και ο Λορενς Σαμιαν, που δεν ζει πλέον στην Κομοτηνή, όμως ήταν μέλος της αραβικής κοινότητας η οποία παρόλο που είναι μικρή έχει μεγάλη επίδραση. Έτσι βλέπουμε ανθρώπους από διάφορες φυλές και καταγωγές που δείχνει και την ποικιλομορφία της πόλης. Τότε η συζήτηση πήγε στα αναπηρικά σωματεία τα οποία πλέον έχουν  φιλανθρωπική διάθεση που γίνεται φιλανθρωπιστική και απαρτίζονται από ανθρώπους λευκούς, straight, πλούσιους, χριστιανούς “της εκκλησίας”, με συγκεκριμένο ιστορικό, συγκεκριμένους στόχους, χωρίς φαντασία και συνήθως με κάποια συμφέροντα. Σε αντίθεση με τον σύλλογο ΠΕΡΠΑΤΩ που προέρχεται από απλούς, συνηθισμένους ανθρώπους.

Βέβαια σημειώθηκε ότι η Κομοτηνή δεν είναι μία μικρή ουτοπία ποικιλομορφίας και αρμονικής συνύπαρξης, αλλά δεν έχει και πολεμικές συνθήκες, υπάρχουν διακρίσεις, συνυποδιαχωρσμός, διαφορετικές κοινωνικές ομάδες, που συνήθως δεν μπλέκονται αλλά και να μπλεχτούν δεν υπάρχει θέμα και όταν και μπλεχτούν κάποιοι το επικροτούν κάποιοι αδιαφορούν όμως δεν δημιουργούνται συγκρούσεις.

Στη συζήτηση για την προσβασιμότητα ρωτήσαμε για κάποιες περισσότερες πληροφορίες και λεπτομέρειες για σημεία και κτήρια και η απάντηση ήταν αρκετά θετική. Το 1993 φτιάχτηκε η πρώτη ράμπα αναπήρων στην Κομοτηνή και κάπως έτσι συνέχισε να αναβαθμίζεται η πόλη, πρώτα ο αστικός ιστός, έπειτα οι δημόσιες υπηρεσίες, σχολεία, τράπεζες, εκκλησίες, τεμένη και τέλος καταστήματα, που κατά τη γνώμη τους τα προσβάσιμα καταστήματα, είτε εστίασης ή εμπορικά δεν είναι αρκετά. Σε αυτόν  τον τομέα υστερούν ακόμα επειδή η πρωτοβουλία είναι του δήμου και κάποιοι διέθεσαν τα χρήματα για την αλλαγή,  κάποιοι άλλοι όμως όχι. Ο επιχειρηματικός κόσμος είναι σκληρός όπως δήλωσαν και λίγοι άνθρωποι ξοδεύουν επιπλέον χρήματα για αυτά. Τα πανεπιστήμια και οι αθλητικές εγκαταστάσεις της πόλης είναι προσβάσιμα και αυτό έφερε περισσότερους ανάπηρους στην πόλη και έκανε τους ανάπηρους της να κυκλοφορούν περισσότερο, ο αθλητισμός γενικά είναι πολύ σημαντικός.

Εν συνεχεία, μιλήσαμε για την προσβασιμότητα της δικής μας πόλης.  Γενικότερα ολόκληρη η πόλη του Πειραιά δεν είναι προσβάσιμη και δεν υπάρχει κανένα ενδιαφέρον ούτε στις γειτονιές ούτε καν για το λιμάνι. Να σημειωθεί επίσης ότι η Κομοτηνή είναι μία γενικά φτωχή πόλη σε αντίθεση με τον Πειραιά που έχει πολλά χρήματα και το γεγονός ότι δεν είναι προσβάσιμος μπορεί να χαρακτηριστεί έως και αστείο. Με παράδειγμα το σχολείο μας το οποίο στο κομμάτι τη προσβασιμότητας είναι αρκετά πίσω. Στην ερώτηση για τον υπάρχουν ανάπηροι μαθητές στο σχολείο με οποιοδήποτε είδος αναπηρίας, η απάντηση ήταν όχι επειδή δεν μπορούν πρακτικά να έρθουν. Αυτό είναι αρκετά θλιβερό σκεπτόμενοι το ότι το σχολείο είναι πρότυπο και είχε υπάρξει μία προσπάθεια γονέα που το παιδί του ενδιαφερόταν να μπει στο σχολείο αλλά λόγω της αναπηρίας δεν έδωσε εξετάσεις. Κάποιοι από τους λόγους είναι ότι το σχολείο είναι του δέκατου ενάτου αιώνα και αναπτύσσεται κατ’ ύψος και τώρα φτάνει τους πέντε ορόφους, βέβαια φέτος, μετά από πολλές προσπάθειες συλλόγων γονέων, προστέθηκε ένα αναβατόριο που φτάνει μέχρι τον πρώτο όροφο. Βέβαια έγινε αναφορά σε πολλά μη νευροτυπικά παιδιά και περισσότερα παιδιά στο φάσμα του αυτισμού αλλά λιγότερα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες κυρίως λόγω του ακαδημαϊκού χαρακτήρα των εισαγωγικών εξετάσεων.

Αρκετά σημαντικό και χαρακτηριστικό είναι το αντιπροσωπευτικό σήμα που έχουν οι cool crips, το οποίο απεικονίζει ένα τυφλό πρόβατο με ένα μόνο πόδι που πάνω απ’ όλα είναι κουλ. Το συγκεκριμένο δημιουργήθηκε από μία φίλη τους, γραφίστρια και όπως μας είπαν δεν είναι τίποτα πέρα από ένα κουλ ανάπηρο πρόβατο. Ήξεραν ότι για την εικόνα τους ήθελαν κάποιο ζώο και αφού κατέληξαν τυχαία στο πρόβατο πρόσθεσαν τις ιδιαίτερες πινελιές που κάνουν την διαφορά και έβαλαν λίγες λεπτομέρειες.

Εν τέλει μιλήσαμε για τα εμπόδια που έχουν αντιμετωπίσει και για τα σχέδιά τους για το μέλλον. Έτσι μας ξεκαθάρισαν πως η έκφραση “ Άνθρωπος με αναπηρία” είναι λάθος και ο σωστός ορισμός είναι ανάπηρος άνθρωπος. Έπειτα μας είπαν ότι τα βασικά θέματα που αντιμετωπίζουν είναι στην καθημερινότητά τους και οικονομικά προβλήματα καθώς δεν τους παρέχονται χρήματα για βοηθούς και τους παρέχεται μόνο ένα μικρό ποσοστό για την αγορά και τη συντήρηση των αμαξιδίων . Μετά τα πλάνα τους για το μέλλον είναι η διοργάνωση διαφόρων εκδηλώσεων, πάρτι, συναντήσεων, αλλά και ετοιμάζονται να προωθήσουν merch, να ανανεώσουν και να εξελίξουν την ιστοσελίδα τους και να κάνουν το δικό τους podcast. Βέβαια το βασικότερο σχέδιό τους είναι να μην χρειάζεται να υπάρχει πια  μία ιστοσελίδα που θα μιλά για την αναπηρία να είναι απλά αυτονόητη για όλους.

Τελικά δεν είναι απαραίτητο να είναι κάποιος ανάπηρος για να σέβεται ή πλούσιους για να αλλάξει την κοινωνία, απλά δεν χρειάζεται να περιθωριοποιούμε κανένα, να αδικούμε κανένα, απλά να ζούμε ελεύθερα χωρίς να περιορίζουμε την ελευθερία του άλλου, επειδή εν τέλει το νόημα είναι να μην χρειάζεται να συζητάμε το θέμα της αναπηρίας απλά να είναι αυτονόητο για όλους.

Οι εκλογές έγιναν στις 2 Νοεμβρίου 2022 κατά τη διάρκεια του σχολικού προγράμματος. Συνολικά εκλέχθηκαν πέντε κορίτσια, τρια από τη Β’ τάξη και δύο από τη Γ’. Από την άλλη πλευρά οι συνολικοί ψήφοι για τα αγόρια ήταν δέκα, από τα οποία οι δύο φοιτούν στην Α’ τάξη, ένα στη Β’ τάξη και επτά στη Γ’ τάξη, καθώς και ο πρόεδρος.

Ενδιαφερόμαστε  για τη προσωπική γνώμη κάθε μέλους και γι’ αυτό τους ρωτήσαμε γιατί ήθελαν εκείνοι να γίνουν μέλη του δεκαπενταμελούς και μας μίλησαν για την άποψή τους. Οι περισσότεροι  μας είπαν ότι θέλουν να είναι ενεργά μέλη της σχολικής κοινότητας,  να συμμετέχουν στις αποφάσεις του σχολείου ώστε να μπορούν να εκπροσωπούν σωστά τους μαθητές και να βοηθήσουν στη βελτίωση του σχολείου και τη διοργάνωση εκδηλώσεων.  Αυτό που έκανε τους περισσότερους να πιστεύουν ότι θα τους ψηφίσουν είναι ο πειστικός  λόγος που έδωσαν και οι γνωριμίες που είχαν από τις προηγούμενες χρονιές. Οι μαθητές-μέλη από την Πρώτη Γυμνασίου μας είπαν ότι προετοιμάστηκαν αρκετά και έκαναν πολλές δημόσιες σχέσεις.

Οι περισσότεροι από τους εκπροσώπους μας δήλωσαν πως είναι αρκετά ευχαριστημένοι με τα υπόλοιπα μέλη και τη μεταξύ τους συνεργασία και πως δεν υπάρχουν ακόμα παράπονα. Συγκεκριμένα είπαν ότι υπάρχει αρμονική συνεργασία μεταξύ τους και πως γίνεται σωστή και αποτελεσματική δουλειά. Παρόλα αυτά υπήρξαν από ορισμένα μέλη του δεκαπενταμελούς παράπονα για ορισμένα άτομα και πιο συγκεκριμένα ανέφεραν πως “δεν άξιζαν όλα τα μέλη να εκλεγούν”. Επίσης, υπήρξαν διαμαρτυρίες για τον άδικο καταμερισμό των θέσεων του προεδρείου, καθώς κανένα από τα κορίτσια που εξελέγησαν δεν κατάφερε να μπει στο προεδρείο.

Τα μέλη του δεκαπενταμελούς ρωτήθηκαν για τα σχέδιά τους και ανέφεραν ότι οργανώνουν χοροεσπερίδες, λαχειοφόρους, μπαζάρ, δωρεές, αλλά πάνω απ’όλα έχουν στόχο να ακούν τις προτάσεις των μαθητών και  να διασκεδάσουν όλοι κατά τη διάρκεια της θητείας τους.

 Περίπου οι μισοί μαθητές είπαν ότι είχαν αναλάβει ξανά συμμετοχή σε εκλογές δεκαπενταμελούς και όσοι είχαν ψηφιστεί δήλωσαν ότι στο παρελθόν κατάφεραν να υλοποιήσουν όλους τους στόχους που είχαν θέσει αρκετά επιτυχημένα και αυτός ήταν ένας βασικός λόγος που τους ξαναψήφισαν.  Βέβαια όσοι εκλέχθηκαν πρώτη φορά φέτος είπαν πως μεγάλωσαν, πήραν τον ρόλο τους πιο σοβαρά από άλλες χρονιές και απέκτησαν περισσότερες γνώσεις και εμπειρία για να πείσουν τους συμμαθητές τους.

Εκτός από δικαιώματα, τα μέλη ενός δεκαπενταμελούς έχουν και υποχρεώσεις, όπως το να προσφέρουν στο σχολείο και να ακούν τις προτάσεις και τις συμβουλές των συμμαθητών τους. Μας μίλησαν για την μελλοντική τους προσφορά στο σχολείο και συγκεκριμένα μας είπαν ότι είναι διατεθειμένοι να οργανώσουν εκδρομές και εκδηλώσεις, να μοιραστούν τις ιδέες τους με τα υπόλοιπα μέλη, να ακούν τα προβλήματα των άλλων μαθητών και να λύνουν τα προβλήματά τους. Επίσης μερικά μέλη δήλωσαν ότι δεν νιώθουν πιο ισχυροί από τους άλλους, κάποιοι άλλοι είπαν ότι ίσως νιώθουν λίγο πιο ισχυροί και σημαντικοί λόγω της θέσης που έχουν αναλάβει, όμως στην πραγματικότητα είναι όλοι οι μαθητές ίσοι και το δεκαπενταμελές απλώς τους εκπροσωπεί.

Εν τέλει το δεκαπενταμελές έχει ήδη πραγματοποιήσει κάποιες από τις υποσχέσεις του και έχει αποδείξει τις δυνατότητές του. Βέβαια η εφημερίδα μας θα είναι παρούσα, θα παρακολουθεί και θα στηρίζει το δεκαπενταμελές και τις αποφάσεις του. Ευχόμαστε στους εκπροσώπους μας καλή θητεία!

Τα λαμπάκια στους δρόμους της πόλης  θυμίζουν σε όλους το πνεύμα τον Χριστουγέννων, αξίζει όμως όλη αυτή η σπατάλη ενέργειας; Η αύξηση της τιμής του ρεύματος είναι μεγάλη, παρόλα αυτά δεν είναι απαραίτητο η πόλη να πέσει στο σκοτάδι τις πιο γιορτινές μέρες του χρόνου και να μεταμορφωθούμε όλοι στον σκρουτζ μακ ντακ. Πολλά κράτη έχουν κάνει προσπάθειες να μειώσουν την τιμή και τις συνέπειες που θα έρθουν τον καινούριο χρόνο αν τα φωτάκια χρησιμοποιηθούν όπως όλες τις άλλες χρονιές. Πολλές χώρες ανέβαλλαν τον στολισμό τους ώστε να μην χρειάζεται να ξοδεύουν τόσα χρήματα όμως μετά την νέα τεχνολογία led η οποία καίει κατά 65% λιγότερο ρεύμα έχει μειωθεί η περιβαλλοντολογική καταστροφή αλλά και η οικονομική κρίση των γιορτών κάνοντας τον στολισμό κάθε περιοχής και πάλι εφικτό. Στην Ελλάδα με την αλλαγή  45.666 φώτων από συμβατικά σε «οικονομικά» led λαμπάκια εκτιμάται ότι υπάρχει εξοικονόμηση  πόρων ύψους 3,8 εκ ευρώ ετησίως σε σύγκριση με τα 7 εκ που  πληρώνει συνήθως ο δήμος Αθηνών.

Όμως η ενεργειακή κρίση εκτός από το ρεύμα επηρεάζει και η θέρμανση καθώς η τιμή του πετρελαίου και του φυσικού αέριο είναι αυτές που αυξήθηκαν περισσότερο. Έτσι δημιουργείται το δίλημμα θέρμανση για να ζεσταίνεσαι ή στολίδια και λαμπιόνια για να χαίρεσαι? Πολλοί άνθρωποι δεν έχουν την δυνατότητα να πληρώσουν θέρμανση ακόμα και για ξύλα τζακιού χωρίς να συζητούν για φωτάκια, οπότε τώρα με τις αυξήσεις τα Χριστούγεννα γιορτάζονται στα σκοτεινά. Αλλά γιατί να μας παίρνει από κάτω; Εξάλλου γιορτές έχουμε. Είναι μία δύσκολη χρονιά και δεν χρειάζεται να τα περάσουμε όσο τα άλλα χρονιά. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε στολίδια από άλλες χρονιές ή από δεύτερο χέρι, μπορούμε να αγοράσουν κεριά που είναι πολύ πιο οικονομικά από τα λαμπάκια και να κάνουμε χειροποίητα δώρα ή αρκετά οικονομικά. Εξάλλου το νόημα των Χριστουγέννων είναι η χαρά και η προσφορά χωρίς να χρειάζεται να ξοδεύουμε άσκοπα σε μεγάλες εταιρείες και σε πανάκριβα δώρα επειδή η τιμή έχει την λιγότερη αξία.

Αν κάποιος έχει λίγα επιπλέον χρήματα  ή ένα αντικείμενο που δεν χρειάζεται πια, μπορεί να τα προσφέρει σε όλους όσους τα έχουν ανάγκη και να κάνουν αυτές τις γιορτινές μέρες πιο ευχάριστες! οι μαθητές του σχολείο μας συλλέγουν είδη πρώτης ανάγκης για να προσφέρουμε στην Εταιρία Προστασίας Ανηλίκων Πειραιά-Καλός Ποιμήν. Κάποιοι οργανισμοί που μπορούμε να προσφέρουμε:

• Ταβιθά, της Αρχιεπισκοπής Αθηνών

• Παιδικά Χωριά SOS, προστασία παιδιών

• Χαμόγελο του Παιδιού, προστασία παιδιών

• Παιδιά του Δρόμου, προστασία παιδιών

• Ένα παιδί- Ένας κόσμος, προστασία παιδιών

• Praksis, προστασία ευπαθών ομάδων

• Ελληνικό Καραβάνι Αλληλεγγύης, προστασία ανθρωπίνων δικαιωμάτων

• Ομάδα ΡΕΤΟ, προστασία ατόμων που αντιμετωπίζουν εθισμό

Η ενεργειακή κρίση δοκιμάζει καθημερινά πολλούς συνανθρώπους μας και ειδικά κατά τη διάρκεια ενός πολέμου η κατάσταση είναι κρίσιμη, όμως δεν χρειάζεται να ξεχάσουμε την πιο γιορτινή και ευχάριστη περίοδο του χρόνου. Έχουν γίνει κάποιες αλλαγές για εξοικονόμηση και προσπάθειες για οικονομία και από τη μεριά μας πρέπει να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να βοηθάμε τους γύρω μας και να μην αλλάξει η εποχή που όλοι περιμένουν λόγω έλλειψης λίγων χρημάτων.

Εδώ και ένα μεγάλο χρονικό διάστημα η Ρωσία διαπράττει εγκλήματα πολέμου εναντίον της Ουκρανίας, προκαλώντας αδιόρθωτες καταστροφές. Οι βομβαρδισμοί και οι λεηλασίες είναι πλέον μέρος της καθημερινής ζωής των Ουκρανών πολιτών και απόδειξη της σκληρότητας του ρωσικού στρατού. Οι απειλές του Ρώσου προέδρου στο παρελθόν δεν ήταν ανύπαρκτες, αλλά όπως και η παραβιάσεις των συνθηκών από τους Ουκρανούς, όμως μία τέτοια απάνθρωπη πράξη γιγαντώνει τα ήδη υπάρχοντα προβλήματα και δημιουργεί νέα.

Εκτός από ανθρωπιστικά, πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που προκλήθηκαν, έχουν δημιουργηθεί  και πολιτισμικά. Η πολιτισμική κληρονομιά της Ουκρανίας αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα μέρη της Ευρωπαϊκής κουλτούρας. Οι επιπτώσεις του πολέμου έχουν αρχίσει να επηρεάζουν δραστικά την ανεκτίμητη  πολιτισμική κληρονομιά της. Καθημερινά οι επιθέσεις  καταστρέφουν πολύτιμα αγάλματα και μνημεία. Πιο συγκεκριμένα, πριν κάποιες μέρες ένα  μουσείο στο Λβιβ τυλίχθηκε στις φλόγες από τους βομβαρδισμούς στην πόλη. Την πυρκαγιά προσπάθησαν να περιορίσουν κάποιοι εργαζόμενοι του μουσείου ενώ άλλοι προσπαθούσαν να σώσουν όσα έργα τέχνης  είχαν γλυτώσει. Πλέον η μόνη προστασία που δέχονται τα μουσεία  είναι από τους εργαζομένους τους. Μάλιστα ο Φεντίρ Άντροστσουκ, διευθυντής του Εθνικού Μουσείου Ιστορίας της Ουκρανίας στο Κίεβο, αποκάλυψε ότι προσπαθεί να προστατεύσει το Μουσείο από επίθεση ή λεηλασία, μαζί με δύο συναδέλφους του. Παρόμοια παραδείγματα εμφανίζονται σε πολλά σημεία της χώρας αφού οι ρωσικές δυνάμεις έχουν στόχο να καταστρέψουν ό,τι συναντήσουν.

Παρόλο που υπάρχουν πλάνα και σχέδια διάσωσης των έργων τέχνης σε εποχές ένοπλων συγκρούσεων, ο μειωμένος αριθμός προσωπικού και η συνεχής απειλή του ρωσικού ζυγού αποτρέπουν τους εργαζομένους από το να τηρούν τέτοιου είδους πλάνα.

Τα αγάλματα και τα μνημεία που είναι εκτεθειμένα στις πόλεις της Ουκρανίας και δεν λαμβάνουν καμία προστασία ανέλαβαν να φροντίσουν οι κάτοικοι που έχουν μείνει πίσω. Τα καλύπτουν με πλαστικό, σεντόνια και άλλα παρόμοια υλικά ώστε να σωθούν από τους συνεχείς βομβαρδισμούς. Οι κάτοικοι προσπαθούν να διατηρήσουν απήρακτη την πολιτισμική κληρονομιά τους καθώς τα συγκεκριμένα μνημεία είναι εκατοντάδων ετών.

Η διατήρηση και προφύλαξη των μνημείων και των έργων τέχνης είναι πολύ σημαντική για την Ευρώπη λόγω της ανεκτίμητης αξίας τους αλλά προς το παρόν σημαντικότερη είναι  η λήξη αυτού του καταστροφικού πολέμου και η ειρήνη μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών.

Οι γονείς έρχονται αντιμέτωποι με τη νέα, διαφορετική συμπεριφορά του παιδιού του κι από την άλλη τα παιδιά αρχίζουν να μαθαίνουν νέες πτυχές του εαυτού του. Και κάπως έτσι οι συγκρούσεις είναι καθημερινές και ασταμάτητες. Οι περίοδοι ηρεμίας είναι μάλλον σπάνιες.

Η αλήθεια είναι ότι οι γονείς της σημερινής εποχής κάνουν προσπάθειες να έχουν πιο ανοιχτόμυαλες σχέσεις με τα παιδιά τους και τα κατανοούν καλύτερα απ’ ό,τι οι δικοί τους γονείς τους ίδιους όταν ήταν στην εφηβεία. Αυτό οφείλεται στο ότι οι σύγχρονοι γονείς είναι ενημερωμένοι και ευαισθητοποιημένοι για τις δυσκολίες και τις αλλαγές που αντιμετωπίζει ένα παιδί στην εφηβεία.

Φυσικά οι καυγάδες δεν λείπουν από κανένα σπίτι και κάτι τέτοιο δε θα έπρεπε να μας ανησυχεί, μιας και οι συγκρούσεις αποτελούν ένδειξη υγιών σχέσεων. Αυτό φυσικά δεν αναιρεί ότι οι καθημερινές διαμάχες βλάπτουν την ψυχική υγεία όλων των μελών της οικογένειας. Στους περισσότερους καβγάδες ούτε τα παιδιά αλλά ούτε και οι γονείς έχουν απόλυτο δίκιο. Οι περισσότεροι καβγάδες γίνονται για ασήμαντους λόγους στους οποίους πολλές φορές δίνονται μεγάλες διαστάσεις για τους γονείς. Κάποιες φορές η μία πλευρά απλώς έχει νεύρα και ξεσπά στην άλλη χωρίς να έχει προηγηθεί κάτι σημαντικό. Βέβαια, σε έναν καβγά είναι υπεύθυνες και οι δύο πλευρές, οπότε όλα τα παιδιά με τη σειρά τους πρέπει να εκτιμούν τις υποχωρήσεις  των γονιών τους και να προσπαθούν, όσο μπορούν, να βρουν έναν καλύτερο τρόπο επικοινωνίας.

Οι συγκρούσεις είναι περισσότερο αυξημένες, όταν υπάρχουν και άλλα παιδιά στην οικογένεια. Το έφηβο παιδί κρίνει πως τα αδέρφια του είναι πλέον μικρά και βαρετά, σταματά να ασχολείται με αυτά και έτσι η ησυχία στο σπίτι εξαφανίζεται για κάποια χρόνια.

Οι διαμάχες ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας δε θα πάψουν ποτέ να υπάρχουν, είναι όμως σημαντικό οι γονείς να κρατούν κατά νου πως δε θα διαρκέσουν για πάντα οι εντάσεις και πως ίσως οι έφηβοι προσπαθούν κάτι να πουν μέσα από τις φωνές και τις διαμαρτυρίες τους. Ίσως προσπαθούν να πουν πως μεγαλώνουν και πως αυτό μερικές φορές αυτό τους τρομάζει τόσο όσο τρομάζει τους γονείς τους. Να λοιπόν και κάτι στο οποίο συμφωνούν…