Από τις μαθήτριες Αποστόλου Λαμπρινή και Χατζηχρήστου Έμιλυ
Η λέξη «αστράγαλος» ετυμολογικά προέρχεται από το ουσιαστικό της αρχαίας ελληνικής «ὀστοῦν» (= οστό) [ὀστρά-γ-αλ-ος < θ. ὀστρα- (< ὄστρακον < όστούν)]. Χρησιμοποιείται στην επιστήμη της Ανατομίας, για να δηλώσει το οστό που βρίσκεται ανάμεσα στην κνήμη και στη φτέρνα.
Ο αστράγαλος που απεικονίζεται στη φωτογραφία, προέρχεται από μικρό ζώο, πιθανόν αιγοπρόβατο. Εκτίθεται στο «Μουσείο της Ανασκαφής» του Μουσείου Ακρόπολης (προθήκη 6, αρ. 85). Βρέθηκε το 2000 στην ανασκαφή του οικοπέδου Μακρυγιάννη και τοποθετείται χρονικά στην κλασική εποχή (4ος αι. π.Χ.). Τους αστραγάλους ζώων ή αλλιώς «κότσια» χρησιμοποιούσαν σε παιχνίδια, όπως ήταν ο αστραγαλισμός. Οι παίχτες ρίχνοντας διαδοχικά τους αστραγάλους, καθεμία πλευρά των οποίων είχε συγκεκριμένη αξία, συγκέντρωναν ανάλογους πόντους. Προκειμένου να εξασφαλίσουν την εύνοια θεών και ηρώων στο παιχνίδι, κάποτε χάραζαν πάνω στους αστραγάλους σύμβολα. Στον αστράγαλο της φωτογραφίας παρατηρούμε ότι στη μία πλευρά είναι χαραγμένο το γράμμα C. Το παιχνίδι του αστραγαλισμού συνηθίζονταν στην ύπαιθρο μέχρι και τις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα και ήταν γνωστό με την ονομασία «κότσια» ή «βεζύρης».
Η λέξη «αστράγαλος», ωστόσο, δεν έχει μία μόνο σημασία. Στην αρχιτεκτονική η λέξη χρησιμοποιείται για να δηλώσει το κόσμημα σε κίονες ιωνικού ρυθμού, ενώ στη βοτανική η ίδια λέξη δηλώνει ένα είδος φυτού κινεζικής προέλευσης.
ΠΗΓΕΣ
1. Μπαμπινιώτης, Γ. (1998). Λεξικό της νέας ελληνικής γλώσσας. Αθήνα: Κέντρο Λεξικολογίας.
