Από τους μαθητές Παπαδόπουλο Νικόλα και Πετρόπουλο Αλέξανδρο
Η λέξη «γραφίδα» προέρχεται από το ρήμα «γράφω» και χρησιμοποιείται για να δηλώσει το όργανο γραφής. Στη φωτογραφία απεικονίζεται μία γραφίδα, η οποία εκτίθεται στο «Μουσείο της Ανασκαφής» του Μουσείου Ακρόπολης (προθήκη 10, αρ. 4). Βρέθηκε το 1994 στην ανασκαφή του οικοπέδου Μακρυγιάννη. Τοποθετείται χρονικά στη ρωμαϊκή εποχή (2ος-3ος αι. μ.Χ.) και είναι κατασκευασμένη από οστό. Ως επιφάνεια γραφής για γραφίδες αυτού του τύπου χρησιμοποιούνταν ξύλινες πλάκες καλυμμένες με κερί. Με το μυτερό άκρο της γραφίδας χάραζαν τις λέξεις, ενώ με το επίπεδο άκρο ίσιωναν το κερί, για να χαράξουν εκ νέου τα γράμματα.
Την ίδια περίοδο άλλα υλικά, όπως ο πάπυρος και η περγαμηνή (επεξεργασμένο δέρμα ζώου), είναι γνωστά ως υλικά γραφής. Ωστόσο, είναι ακριβά και δυσεύρετα· γι΄ αυτό και οι κερωμένες επιφάνειες και οι γραφίδες ήταν τα πιο διαδεδομένα σύνεργα γραφής. Από το 3.000 π.Χ. οι Αιγύπτιοι γνώριζαν τη χρήση του παπύρου, της γραφίδας και του μελανιού. Οι Έλληνες, καθώς είχαν συχνά εμπορικές σχέσεις με την Αίγυπτο, πρέπει να γνώριζαν τον πάπυρο ήδη από τον 7ο αιώνα π.Χ. Ωστόσο, ο Hρόδοτος δεν αναφέρει τίποτε για τη χρήση του ως γραφική ύλη. H περγαμηνή χρησιμοποιείται εξίσου με τον πάπυρο στη Δύση από τον 1ο έως τον 4ο αιώνα μ.Χ. Γύρω στον 2ο αιώνα μ.Χ. οι Κινέζοι πρώτοι κατασκεύασαν και χρησιμοποίησαν το χαρτί ως επιφάνεια γραφής. Την τεχνική έμαθαν οι Άραβες, οι Πέρσες, οι Σύριοι και οι Αρμένιοι. Από τον 8ο αιώνα μ.Χ. οι Βυζαντινοί εισάγουν χαρτί από τη Συρία και το Ιράν. Στην Ευρώπη το χαρτί επικρατεί από τον 12ο αιώνα.
ΠΗΓΕΣ
1. Τεγόπουλος-Φυτράκης (1999), Μείζον Ελληνικό Λεξικό.
2. https://www.theacropolismuseum.gr/grafida-2
