Αγαπημένο μου ημερολόγιο ,
Ο καιρός περνάει και εγώ εδώ κλεισμένη σε αυτήν την παλιά αποθήκη να μετρώ τις μέρες μέχρι να απελευθερωθώ…. Στην αρχή έβαζα στοίχημα με τον εαυτό μου μία εβδομάδα ώσπου να τελειώσει ο πόλεμος . Άρχιζα να μετρώ τις μέρες της εβδομάδας αντίστροφα. ΝΑΙ! Πίστευα ότι ο πόλεμος θα έληγε μέσα σε μία εβδομάδα. Δεν μπορούσα να πιστέψω πως όλο αυτό ήταν πραγματικό. Σκεφτόμουν με τις ώρες τι θα μπορούσε να συνέβαινε πραγματικά. Έκανα σενάρια ότι δήθεν είναι μια δοκιμασία για να δουν πώς θα ανταπεξέλθουν οι πολίτες, κάτι σαν την άσκηση σεισμού στο σχολείο . Παρόλα αυτά εγώ δεν το έβαλα κάτω συνέχιζα να πιστεύω πως σε ένα μηνά , δύο, τρεις ….. κάποια στιγμή τέλος πάντων θα έληγε. Αυτή η στιγμή θα έρθει και είναι κοντά το νιώθω. Ή μήπως έτσι θέλω να πιστεύω; Δεν ξέρω ….
Η αδερφή μου συνεχίζει να μου λέει να μην έχω πολλές ελπίδες. Κανείς από την οικογένεια μου δεν είναι αισιόδοξος , ούτε και οι γονείς μου και ας μην το δείχνουν ευθέως. Η πιο αισιόδοξη φαίνομαι εγώ, όμως πλέον δεν ξέρω αν είμαι πραγματικά αισιόδοξη. Νομίζω πως όλο αυτό το κάνω αυθόρμητα γιατί ξέρω πως αν σκέφτομαι τα πράγματα όπως πραγματικά είναι θα έρθω αντιμέτωπη με μία πραγματικότητα που μπορεί να μην την αντέχω . Δεν υπάρχει τίποτα σίγουρο πια . Δεν ξέρω καν πώς μπορώ να το περιγράψω όλο αυτό ….
ΧΑΟΣ -ΑΠΕΛΠΙΣΊΑ -ΑΓΧΟΣ
Όλο αυτό έχει φέρει τα πάνω κάτω στην ζωή όλων .
Αντί να μένουμε στο ζεστό μας σπίτι , να κοιμόμαστε στα αναπαυτικά στρώματα και να σκεπαζόμαστε με τις ζεστές κουβέρτες μας , ζούμε σε μια παλιά τρομαχτική αποθήκη, μικρή και σκοτεινή. Κατάφερα όμως να βρω κάτι που την κάνει πιο ενδιαφέρουσα . Όχι τίποτα το σπουδαίο μια μικρή τρυπούλα, μια ταπεινή σχισμή στο τοίχο πίσω από κάτι τελάρα. Την ανακάλυψα στην αρχή του πολέμου που όλα ήταν πιο ήπια. Ξέρω πως φαίνεται περίεργο. Όμως μπορούσα να δω το φως του ήλιου , την πόλη όπως δεν την είχα ξαναδεί, να παρατηρώ λεπτομέρειες και σπίτια που μου ήταν άγνωστα. Μόνο αυτό μου έφτανε. Ήταν η σχισμή που έδινε φως στην άδεια μου ψυχή, με γέμιζε, χαιρόμουν να κοιτώ τον κόσμο από εκεί, από το να κάθομαι σαν ξεχασμένο παιχνίδι στην αποθήκη ή σαν παλιό ρούχο στην ντουλάπα. Μετά όμως έκανα ένα πολύ μεγάλο λάθος. Αποφάσισα να μοιραστώ όλο αυτό με την οικογένεια μου γιατί πίστευα πως θα τους γέμιζε και εκείνους όπως και έμενα .Όμως το μόνο που κατάφερα ήταν να μου απαγορέψουν να κοιτώ και εγώ .Όμως εγώ δεν άντεξα και κοιτούσα στα κρυφά. Και μετά…
Όλα άλλαξαν από εκείνο το βράδυ που αποφάσισα να ξανακοιτάξω. Από εκείνο το βραδύ ξεκίνησε ο εφιάλτης που βλέπω κάθε βράδυ μέχρι σήμερα.
Και μόνο που το σκέφτομαι τρομάζω, για αυτό δεν θα πω πολλά, μόνο ότι στην θέση εκείνου του ανθρώπου βαμμένο στα αίματα που είδα νιώθω πως θα βρεθεί η οικογένειά μου. Δεν μπορώ να διανοηθώ πώς οι άνθρωποι αυτοί σκοτώνουν τόσο εύκολα άλλους ανθρώπους. Με τι καρδιά τραβούν την σκανδάλη, πώς μπορούν και κοιμούνται όταν έχουν αφαιρέσει τόσες ζωές από ανθρώπους που δεν έφταιξαν πουθενά, από νέα παιδιά που είχαν όλη την ζωή μπροστά τους για να ζήσουν. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς αυτοί οι άνθρωποι δεν αντιστάθηκαν και δεν επέλεξαν να μην μπουν στο στρατό. Όχι μόνο οι αντίπαλοι αλλά και οι δικοί μας. Πώς; Με τι καρδιά έσκυψαν το κεφάλι και επέλεξαν να γίνουν οι μαριονέτες των ανώτερων, όταν εκείνοι κάθονται στο γραφείο τους προστατευόμενοι από φρουρά δίνοντας διαταγές. Δεν δέχομαι ότι δεν είχαν άλλη επιλογή, κανείς δεν μπορεί να μας αναγκάσει να κάνουμε οτιδήποτε δεν επιθυμούμε. Πάντα υπάρχει άλλη επιλογή αρκεί να το παλέψουμε.
Βάζω μια τελεία σε όλο αυτό γιατί αν συνεχίσω να γράφω δεν θα σταματήσω ποτέ. Παρόλα αυτά άνοιξα την καρδιά μου και τώρα βλέπω τα πράγματα πιο καθαρά .Ξεκαθάρισαν πολλά τώρα που έθεσα αυτά τα ερωτήματα, και ας μην πήρα όλες τις απαντήσεις. Πραγματικά νιώθω πως είσαι ο προσωπικός μου ψυχολόγος. Με ακούς χωρίς να κρίνεις, με βοηθάς να εξελίσσομαι , είσαι εκεί για εμένα κάθε ώρα και στιγμή, με βοηθάς να απαντήσω ερωτήματα μόνη μου, με βοηθάς να ξετυλίξω κάθε μπερδεμένη σκέψη και να βρω επιτέλους την αρχή του νήματος, είσαι το κλειδί μου που ξεκλειδώνει όλες τις πόρτες που ήταν σφραγισμένες για πολύ καιρό.
ΕΙΣΑΙ ΠΟΛΛΑ ΠΕΡΙΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΑΠΛΟ ΤΕΤΡΑΔΙΟ ΠΟΥ ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ .
Με αγάπη, Μαρία
ΥΓ: Τα λέμε αύριο, λέω αύριο να μιλήσουμε για τα μελλοντικά μου σχέδια .
