Δημιουργική γραφή: Πρόσωπα και προσωπεία

ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΕΙΑ_ Φανταστικές Ιστορίες των μαθητριών Σίσκου Γ. και Στεπανιάν Φ. της Α Λυκείου

 1^η ιστορία, της μαθήτριας Σίσκου Γεωργία, Α3

Ο κύριος Τζον είναι ένας δικηγόρος που ζει σε μια πολυκατοικία. Κάθε μέρα παίρνει το μετρό για να πάει στην δουλειά του και συναντάει πολλούς ανθρώπους καθημερινά. Όποτε κοιτάει στον καθρέπτη του τον εαυτό του, προσπαθεί να προβάλλει διάφορες προσωπικότητες του εαυτού του για να καταλάβει ποια θα του είναι περισσότερο χρήσιμη. Όταν λοιπόν πρέπει να φύγει από το σπίτι διαλέγει το πρόσωπο που θα του ταιριάξει με βάση τη συνθήκη που κάθε φορά αντιμετωπίζει. Όταν παραδείγματος χάρη, πρόκειται να πάει σε επαγγελματικό ραντεβού, φοράει τη μάσκα που τον δείχνει σοβαρό, ενώ όταν πρόκειται να συναντήσει έναν φίλο του επιλέγει τη χαριτωμένη, φιλική, γεμάτη ενδιαφέρον μάσκα.

Ο κύριος Τζον ζει πολλά χρόνια μόνος του, φοβάται να πλησιάσει συναισθηματικά τους ανθρώπους. Είναι ανασφαλής και συνεσταλμένος. Έτσι, έχει ένα προσωπείο για κάθε περίσταση, για να δείχνει όπως οι άλλοι προτιμούν να είναι.

2^η ιστορία, της μαθήτριας Στεπανιάν Φωτεινής, Α3

Ένας άνθρωπος, ένας απλός συμβατικός άνθρωπος που συναντάμε καθημερινά. Τίποτα παραπάνω, ένας από εμάς. Ετοιμάζεται να φύγει από το σπίτι. «Ποιος θα είμαι σήμερα;» αναλογίζεται και διαλέγει ποιος θα είναι σήμερα. Προσαρμόζεται στην κοινωνία ανάλογα με το πώς θα ήθελαν οι άλλοι να τον δουν. Θα είναι ο σοβαρός και μετρημένος ή ο χαλαρός; Πώς θα τον αποδεχτούν καλύτερα;

Τελικά επιλέγει να είναι ο χαλαρός κι ο φιλικός στους γύρω του. Διαλέγει να κρύψει τον πραγματικό του εαυτό του. Ίσως φοβάται ότι δεν θα αρέσει στους άλλους, ίσως θέλει να κάνει καλή εντύπωση, ίσως πάλι πιστεύει ότι δεν ταιριάζει στην κοινωνία και πρέπει να υποδυθεί κάποιον άλλον χαρακτήρα. Όταν γυρίζει σπίτι του, βγάζει τη μάσκα από το πρόσωπό του. Είναι πλέον αυτός, ο πραγματικός του εαυτός που προτίμησε να μην δείξει στους άλλους. Ξαπλώνει και σκέφτεται τη σημερινή μέρα. Αν πέρασε καλά, αν τον συμπάθησαν…

Το ίδιο θα κάνει κι αύριο και μεθαύριο· και όλη του τη ζωή αυτό έκανε ώσπου κάποια στιγμή ξέχασε ποιος είναι. Είχε πολλούς ρόλους, μπορούσε να παίξει όποιον ήθελε: τον αστείο, τον καλό, τον κακό, αλλά ο εαυτός του δεν ήταν ποτέ.

Ένα πρωί μετάνιωσε… Πέταξε όλες τις μάσκες και για πρώτη φορά ήταν ο εαυτός του. Σε κάποιους δεν άρεσε κι απομακρύνθηκαν. Σε κάποιους άλλους άρεσε και έμειναν. Κι ο ίδιος ήξερε ότι έμειναν γι’ αυτόν κι όχι για τον ρόλο που υποδυόταν κάθε φορά.