Κριτική Θεατρικής παράστασης
Της μαθήτριας Αλεξάνδρας Σταυριανής Βούλγαρη – Β1
Την Πέμπτη 12/03/2026, η θεατρική ομάδα του 2ου Γυμνασίου Ρεθύμνου παρακολούθησε στο Πολιτιστικό Κέντρο Ρεθύμνου την παράσταση «4 λεπτά και 12 δευτερόλεπτα» του Τζέιμς Φριτζ. Τη σκηνοθετική επιμέλεια του έργου που ανέβασε το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης την είχε ο Νικορέστης Χανιωτάκης ενώ ο Κωστής Μαραβέγιας ήταν ο υπεύθυνος για την πρωτότυπη μουσική της παράστασης. Οι τέσσερις ηθοποιοί Μάριος Βερτζίνης, Κατερίνη Πυρινή, Μαργαρίτα Ράμμου και Χρήστος Ροδάμης έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους και φρόντισαν το έργο να προκαλέσει το έντονο ενδιαφέρον όλων εμάς που το παρακολουθήσαμε.
Η πλοκή εκτυλίσσονταν γύρω από ένα βίντεο σεξουαλικού περιεχομένου που ένας δεκαεπτάχρονος τράβηξε, όπου φαίνονταν να βιάζει την ίδια του την κοπέλα και το οποίο, μυστηριωδώς ανέβηκε δημόσια. Πρόκειται να δημιουργηθούν πολλές παρεξηγήσεις γύρω από αυτό, ενώ οι γονείς του θα αρχίσουν να αμφισβητούν το ίδιο τους το γιο, συνειδητοποιώντας πόσα λίγα τελικά ξέρουν για αυτόν. Θα αρχίσουν να αμφισβητούν ακόμα και τον ίδιο τους τον εαυτό, αφού θα καταλάβουν ότι όλα αυτά τα χρόνια το μόνο που τους ένοιαζε ήταν ο γιος τους να περάσει στο Πανεπιστήμιο και να έχει καλή εικόνα, ενώ δεν είχαν καταλάβει τι άνθρωπος είχε γίνει.
Εν τω μεταξύ το βίντεο είχε ήδη πάρει χιλιάδες views…
Το συγκεκριμένο έργο περνάει δύο κρίσιμα μηνύματα που αφορούν σε μεγάλο ποσοστό τη σύγχρονη κοινωνία.
Αρχικά, αποδεικνύει το πόσο εκτεθειμένοι είμαστε όλοι εμείς -χωρίς καν να το ξέρουμε –στο διαδίκτυο. Μέσω διάφορων ύπουλων πλατφόρμων, ακόμα και των social media, υπάρχει μεγάλος κίνδυνος ένα βίντεο που τραβήξαμε να καταλήξει δημόσιο και σε ελάχιστο χρονικό διάστημα να αποκτήσει χιλιάδες views, προκαλώντας έτσι τις ανυπόφορες κοροϊδίες των υπόλοιπων ανθρώπων.
Το δεύτερο μεγάλο μήνυμα που η παράσταση διαπραγματεύεται είναι η σχέση γονιών και εφήβων. Οι γονείς συχνά οραματίζονται ένα «τέλειο» μέλλον για τα παιδιά τους που περιλαμβάνει επιτυχία στις σπουδές και στις επιδόσεις τους . Επικεντρώνονται τόσο πολύ στην εικόνα που τα παιδιά τους δείχνουν προς τα έξω, ώστε τελικά χάνουν την ουσιαστική επαφή με αυτά. Ωστόσο οι έφηβοι έχουν ανάγκη τη συναισθηματική υποστήριξη των γονιών τους κυρίως στα δικά τους, τα προσωπικά τους προβλήματα, τα οποία, μπορούν να πάρουν τόσο μεγάλες διαστάσεις που στο τέλος οι έφηβοι να γίνουν αγνώριστοι ακόμα και για τους ίδιους τους τους γονείς. Έτσι συνέβη και με τους γονείς του πρωταγωνιστή. Αγνοούσαν και αρνιόντουσαν όλα τα σφάλματα και τις αδυναμίες του παιδιού τους, και όλη αυτή η υποκρισία τους συνέβαλε στην εντελώς διαφορετική προσωπικότητα που το παιδί τους απέκτησε.
Όσον αφορά τη σκηνοθεσία του έργου, τα σκηνικά ήταν απλά, όμως μου έκανε εντύπωση το πόσες μορφές μπορούσαν να πάρουν. Αποτελούνταν μόνο από λίγα κουτιά. Στην αρχή τα κουτιά είχαν το ρόλο μπαούλων όπου φυλάσσονταν ρούχα. Αργότερα όμως μεταμορφώθηκαν σε σκαμπό , πάνω στα οποία το αντρόγυνο συζητούσε με ένταση. Μετά τοποθετήθηκαν έτσι ώστε μετατράπηκαν σε τραπεζαρία, μετά σε γραφείο, κατέληξαν ακόμα να πάρουν τη μορφή μπαρ. Με λίγα αλλά έξυπνα διακοσμητικά, αυτά τα μεγάλα κουτιά είχαν καταφέρει να γεμίσουν αρμονικά το χώρο και να μας μεταφέρουν σε διαφορετική ατμόσφαιρα κάθε φορά. Οι ηθοποιοί ήταν ντυμένοι με απλά, καθημερινά ρούχα, όχι με ιδιαίτερες στολές . Αυτό συνέβαλε στο να καταλάβουμε ότι τα μηνύματα που ήθελαν να μας περάσουν αναφέρονταν στη σύγχρονη εποχή.
Όμως, το στοιχείο της σκηνοθεσίας που μου έκανε περισσότερη εντύπωση ήταν τα πρωτότυπα ηχητικά εφέ. Όταν μια σκηνή επρόκειτο να αλλάξει ακούγονταν ταιριαστή μουσική. Άλλες φορές ήταν άγρια, άλλες φορές ήταν απλά μια ήρεμη μελωδία.
Συνολικά, η παράσταση «4 λεπτά και 12 δευτερόλεπτα» είναι μια παράσταση που μου άρεσε, και που θα τη θυμάμαι. Είναι ένα θεατρικό έργο που αξίζει να το δουν μικροί και μεγάλοι. Η καλοδουλεμένη δυναμική πλοκή, τα πρωτότυπα σκηνικά και το σύγχρονο διδακτικό της μήνυμα είναι από μόνα τους αρκετά για να αποδείξουν την ποιότητά της.
