Εργασία της Αρσενάκη Κατερίνας από το Α1 στο πλαίσιο του μαθήματος της Γλώσσας (Ενότητα Θέατρο και Κινηματογράφος) – Μία κριτική θεατρικής παράστασης που οδήγησε και σε μία συνέντευξη!
Ο εχθρός της τάξης
Το περασμένο καλοκαίρι είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω τη θεατρική παράσταση που ανέβηκε από τους μαθητές και τις μαθήτριες του 1ου ΕΠΑΛ Ρεθύμνου, με τίτλο “Ο Εχθρός της Τάξης”.
Το έργο πραγματεύεται προβλήματα στο σχολικό περιβάλλον. Συγκεκριμένα, πρόκειται για ένα τμήμα που κανένας καθηγητής δεν θέλει να διδάξει γιατί όλα τα παιδιά είναι πολύ ζωηρά. Όλοι τους θεωρούν “άχρηστους και τελειωμένους“. Έτσι αποφασίζουν να αναλάβει ο κάθε ένας και η κάθε μια τον ρόλο του καθηγητή διδάσκοντας αυτό που ξέρουν καλύτερα ή αυτό που πραγματικά τους απασχολεί. Πίσω από κάθε μάθημα κρυβότανε μία βαθύτερη αλήθεια. Τα μαθήματα που επέλεξαν δεν ήταν τα συνηθισμένα. Αντί για γλώσσα, μαθηματικά και ιστορία, αυτοί μιλούσαν για το σεξ, την κηπουρική, πώς να σπας τζάμια, πώς να κυκλοφορείς τη νύχτα χωρίς να σε πιάνουν. Μίλησαν επίσης για γκράφιτι, για μετανάστες και αυτοάμυνα. Στην πραγματικότητα όμως ήθελαν να μιλήσουν για την μοναξιά, τους φόβους, τα αδιέξοδά τους, τις ταμπέλες που τους βάζει η κοινωνία και την ανάγκη τους για αποδοχή και να βρουν κάποιο που να τους ακούσει και εν τέλει να τους βοηθήσει να μάθουν πράγματα.
Η μουσική λειτουργούσε υποστηρικτικά για να αποδώσει την ψυχολογία των εφήβων. Σε κάθε μαθητή έπαιζε το αγαπημένο τραγούδι του ρόλου του.
Αυτό που ήταν εντυπωσιακό και ασυνήθιστο στη σκηνοθεσία ήταν ότι κάποιες στιγμές έσβηναν τα φώτα της σκηνής και το πρόσωπο του μαθητή που δίδασκε εκείνη την ώρα φωτιζόταν με φακούς από κινητά. Ήταν τόσο ξεχωριστό γιατί αυτό συνέβαινε όποτε κάποιος αποκάλυπτε μια αλήθεια για τον χαρακτήρα του.
Πρόκειται για μία αξιόλογη παράσταση με σύγχρονα κοινωνικά μαθήματα που αγγίζει την ψυχή κάθε μαθητή και μαθήτριας. Μάλιστα, διακρίθηκε στο 1ο Φεστιβάλ Μαθητικού Θεάτρου Ιεράπετρας.
Θέλοντας να ανακαλύψουμε πώς μια ομάδα μαθητών κατάφερε να αποδώσει με τόση ειλικρίνεια αυτούς τους δύσκολους ρόλους, μιλήσαμε με την κα Βασιλειάδου Αναστασία, μία από τις υπεύθυνες της θεατρικής ομάδας του 1ου ΕΠΑΛ. Μας αποκάλυψε τις προκλήσεις, αλλά και τις συγκινήσεις που έζησαν κατά τη διάρκεια των προβών.
-Πώς προέκυψε η επιλογή του έργου;
-Ήταν ένα έργο που ταίριαζε πολύ στην πραγματικότητα του σχολείου μας και άφηνε χώρο στα παιδιά της ομάδας να βάλουν τα δικά τους στοιχεία και να προσαρμόσουν τους ρόλους και τα μαθήματα στα δικά τους δεδομένα.
-Σε τι πιστεύετε ότι βοηθάει το θέατρο τους μαθητές και τις μαθήτριές;
-Στα πάντα! Μαθαίνουν να συνεργάζονται, να εκφράζονται, να χρησιμοποιούν το σώμα τους, να βρίσκουν την φωνή τους, να διεκδικούν τον χώρο τους, να καλλιεργούν την φαντασία τους, να τολμούν, να δοκιμάζουν, να υποστηρίζουν την ομάδα τους και τόσα άλλα… Είναι η καλύτερη πρόβα για την αληθινή ζωή τους!
-Είναι δύσκολο να ανεβάσετε μια σχολική θεατρική παράσταση; Πώς καταφέρατε να κρατήσετε το ενδιαφέρον των παιδιών σε όλη την διάρκεια των προβών;
-Είναι όντως δύσκολο να πείσεις μαθητές και μαθήτριες λυκείου να μένουν κάθε βδομάδα μετά τα μαθήματα για πρόβα. Και όσο πλησιάζει μάλιστα η παράσταση οι πρόβες κρατούσαν ΠΟΛΛΕΣ ώρες! Νομίζω πως το κλειδί είναι το χτίσιμο της ομάδας και η αίσθηση ότι αυτό που γίνεται με αφορά και δεν μου επιβάλλεται απλώς από κάποιον ενήλικα. Τα παιδιά μέσα από πολλές ασκήσεις και παιχνίδια συνδέθηκαν, ανοίχτηκαν, ανακάλυψαν καινούριες πτυχές του εαυτού τους και ένιωσαν ασφαλείς, αποδεκτοί, άλλα και υπεύθυνοι. Έτσι μπόρεσαν να δεσμευτούν και να είναι συνεπείς στην ομάδα, κάτι πολύ δύσκολο σε αυτές τις ηλικίες. Αν δεν το νιώσουν δικό τους, και δεν αναλάβουν την ευθύνη, καταλήγεις να τους κυνηγάς και χάνεται τελικά η χαρά της δημιουργίας και της ομάδας.
-Τι κρατάτε περισσότερο από αυτή την εμπειρία;
-Τι να πρωτοδιαλέξω; Πολλές στιγμές σύνδεσης, περηφάνιας για όσα κατάφεραν αυτά τα παιδιά, πόση πρόοδο έκαναν σε προσωπικό επίπεδο αλλά και σαν ομάδα και τελικά πόσα μου έμαθαν για το πώς μπορεί και πρέπει να είναι το σχολείο σήμερα. Όχι μόνο στην σκηνή, αλλά και στην τάξη.
-Σας ευχαριστούμε για όσα μοιραστήκατε μαζί μας.
