Συνέντευξη με τον ηθοποιό Σταύρο Ευκολίδη
Η Θεατρική Ομάδα του 2ου Γυμνασίου βρέθηκε στο αμφιθέατρο του ΕΛΜΕΠΑ για να διερευνήσει το χώρο στον οποίο θα ανέβει η θεατρική παράσταση που ετοιμάζει διασκευάζοντας το μυθιστόρημα του του Μενέλαου Λουντέμη «Ένα παιδί μετράει τα άστρα».
Στο χώρο οι μαθητές μας συνάντησαν τον ηθοποιό Σταύρο Ευκολίδη που έδωσε συμβουλές σχετικά με την παρουσία και την κίνηση πάνω στη σκηνή και έκανε στα παιδιά ασκήσεις ορθοφωνίας και ασκήσεις για τη φωνή και την εκφορά του λόγου.
Με την ευκαιρία αυτής της συνάντησης, οι μαθητές του Γ1 και Γ4 αντίστοιχα Αντωνάκης Γιώργος και Κοτζαμπασάκη Μανωλία του πήραν μια μικρή συνέντευξη..
-Τι είναι το πιο δύσκολο για εσάς στην υποκριτική και ποιο είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο που έχετε να αντιμετωπίσετε;
Το πιο δύσκολο είναι η μετάβαση από την πραγματικότητα στον ρόλο. Το να ζεις μια κανονική καθημερινότητα με τα προβλήματά της και ξαφνικά να πρέπει να ανέβεις στη σκηνή και να υποκριθείς ότι είσαι ένας άλλος άνθρωπος, μπαίνοντας σε μια εντελώς διαφορετική διαδικασία.
-Πώς προετοιμάζεστε για έναν ρόλο, τι δυσκολίες υπάρχουν και αν σας έχει συμβεί κάτι αστείο ή απρόοπτο πάνω στη σκηνή;
Αρχικά διαβάζουμε όλο το έργο για να ξέρουμε πού βρισκόμαστε και σε τι συμμετέχουμε, ακόμη κι αν ο δικός μας ρόλος περιλαμβάνει ελάχιστες ατάκες. Έπειτα μαθαίνω τα λόγια μου, τα οποία είναι συγκεκριμένα γιατί ο συγγραφέας θέλει κάτι να εκφράσει μέσα από αυτά. Στη συνέχεια, προσπαθώ να βρω κάτω από ποιες συνθήκες θα έλεγα εγώ ο ίδιος αυτά τα πράγματα στην κανονική μου ζωή.
Όσο για τα απρόοπτα, το πιο κλασικό είναι όταν κάποιος ξεχνάει τα λόγια του και προσπαθεί να τα καλύψει. Μου έχει τύχει σε παράσταση όπου ένας ηθοποιός αντικατέστησε κάποιον που αρρώστησε και τη στιγμή που έπρεπε να πει τη χαρακτηριστική ατάκα «Τι γελάς πρωτομάστορη; Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα», ξέχασε τη λέξη «ξεκάθαρα», φώναξε «Τα πράγματα είναι… εντάξει!» και ο άλλος του απάντησε «Τι ξεκάθαρα δηλαδή;», με αποτέλεσμα να μας πιάσουν τα γέλια.
-Πώς μπορεί να νιώθει ένας ηθοποιός λίγο πριν βγει στη σκηνή και ποια είναι η διαφορά των συναισθημάτων στην αρχή, κατά τη διάρκεια και στο τέλος μιας παράστασης;
Πριν βγει στη σκηνή υπάρχει άγχος, αλλά και χαρά, γιατί θέλει να δείξει αυτό που ετοίμασε. Αναρωτιέται αν θα πετύχει, αν το κοινό θα γελάσει ή θα κλάψει. Στο τέλος, ειδικά αν έχεις κάνει αυτό που ήθελες, υπάρχει πάντα μια ανακούφιση. Αν κάτι δεν πάει καλά, υπάρχει στεναχώρια. Κατά τη διάρκεια μιας κωμωδίας, κάθε φορά που ακούς το κοινό να γελάει παίρνεις θάρρος. Αυτό όμως είναι και παγίδα, γιατί αν στις τόσες παραστάσεις που δίνεις το κοινό κάποιες φορές δεν γελάσει, δεν πρέπει να σε πάρει από κάτω, αλλά πρέπει να συνεχίσεις για την επόμενη ατάκα.
-Έχετε ασχοληθεί με τη σκηνοθεσία ή τη συγγραφή κειμένου; Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία, τι σας αρέσει περισσότερο και ποια πρέπει να είναι η σχέση σκηνοθέτη και ηθοποιού;
Έχω γράψει κείμενο και έχω σκηνοθετήσει. Στη σχέση σκηνοθέτη-ηθοποιού, προσωπικά προτιμώ οι ηθοποιοί να είναι ελεύθεροι. Δεν μου αρέσει να τους υποδεικνύω τι ακριβώς να κάνουν. Θέλω να σκέφτονται μόνοι τους, γιατί μπορεί να κάνουν κάτι καλύτερο από αυτό που σκέφτηκε ο σκηνοθέτης. Χρειάζεται όμως να υπάρχει διαθεσιμότητα, δηλαδή ο ηθοποιός να έχει τη διάθεση να κάνει πράγματα, να μην είναι παθητικός, αλλά να συμμετέχει ενεργά.
-Τι συμβουλή θα δίνατε στους μαθητές που έχουν μια κλίση προς το θέατρο; Πιστεύετε ότι το θέατρο βοηθάει τους νέους και με ποιον τρόπο; Είναι σημαντική η τέχνη στο σχολείο;
Οι μαθητές να μην το φοβούνται, να το ψάξουν, να βρουν μια ομάδα και να πηγαίνουν σε παραστάσεις. Παράλληλα, πιστεύω ότι ο καλός ηθοποιός πρέπει να είναι μορφωμένος, οπότε όλο το σχολείο έχει να προσφέρει πράγματα που χρησιμεύουν στους ρόλους.
Το θέατρο βοηθάει τους νέους γιατί τους επιτρέπει να μπαίνουν στο πετσί του άλλου, είτε παίζοντας είτε ως θεατές, και να ταυτίζονται. Μας βοηθάει να καταλαβαινόμαστε καλύτερα και να μην παρεξηγούμε ο ένας τον άλλον.
Θα ήθελα περισσότερη τέχνη στα σχολεία, γιατί μέσα από αυτήν επικοινωνούμε βαθύτερα. Το σχολείο δίνει μερικά ερεθίσματα, αλλά οι ίδιοι οι μαθητές πρέπει να ψάχνονται, να τραβούν τη γνώση παραπέρα και να την μεγαλώνουν, είτε πρόκειται για το θέατρο, την ιστορία ή τα μαθηματικά.
-Πότε καταλάβατε ότι θέλετε να ασχοληθείτε με το θέατρο; Υπήρξε κάποιος άνθρωπος που σας στήριξε; Τι σημαίνει για εσάς επιτυχία στο θέατρο και γενικότερα;
Ξεκίνησα να παίζω θέατρο στο σχολείο, αλλά τότε δεν είχα καταλάβει ότι με ενδιαφέρει επαγγελματικά, απλώς περνούσα ωραία. Γύρω στα 20-21, αν και είχα περάσει σε μια άλλη σχολή την οποία και τελείωσα, αποφάσισα ότι ήθελα να γνωρίσω και το θέατρο. Στο θέατρο ποτέ δεν είναι αργά, μπορεί κάποιος να γίνει ηθοποιός ακόμη και στα 60 του. Με στήριξε ένας καθηγητής μου στο σχολείο που μας έβαλε στο θέατρο και ήταν πολύ ανοιχτός άνθρωπος, αλλά και οι γονείς μου, παρά το άγχος τους για το αν θα τα καταφέρω.
Η συμβουλή μου σε όσους θέλουν να ασχοληθούν είναι να το ακολουθήσουν και να επιμείνουν, χωρίς απαραίτητα να παρατήσουν τα πάντα, γιατί μπορεί να μην πετύχει με την πρώτη.
Επιτυχία, τόσο στο θέατρο όσο και στη ζωή, σημαίνει να κάνεις αυτό που σου αρέσει, να το ευχαριστιέσαι, να είσαι χαμογελαστός και αισιόδοξος, και όχι γκρινιάρης, μουρτζούφλης ή κουρασμένος. Τα χρήματα πάντα μπορεί να θέλει κανείς παραπάνω, οπότε η πραγματική επιτυχία βρίσκεται αλλού.
-Ποιο μήνυμα θα θέλατε να στείλετε στους μαθητές του σχολείου μας;
Να μιλάνε ανοιχτά ο ένας στον άλλον, να εκφράζουν τα συναισθήματά τους και να μην ντρέπονται για όσα σκέφτονται. Ταυτόχρονα όμως, να ακούνε και τους άλλους. Αν λες αυτό που θέλεις και ακούς και τους γύρω σου, καταλαβαίνεις ότι όλοι είμαστε παρόμοιοι, είμαστε άνθρωποι και θέλουμε να ζούμε ελεύθεροι και αγαπημένοι.
