Γράφει η Μελίνα Ραπτάκη – Γ2
Όταν έπρεπε να αποφασίσουμε αν θα συμμετέχουμε στο πρόγραμμα Erasmus του σχολείου, είχαμε αρκετές επιφυλάξεις για τη φιλοξενία στο σπίτι μας ενός παιδιού από άλλη χώρα. Φοβόμασταν ότι θα χαλάσει η καθημερινή ρουτίνα μας και προσπαθούσαμε να δούμε πώς θα ταιριάξει η φιλοξενία στο πρόγραμμα όλης της οικογένειας. Τελικά η ρουτίνα μας έγινε πολύ πιο ενδιαφέρουσα και η καθημερινότητά μας πιο γεμάτη και πιο χαρούμενη!
Ήταν πιο εύκολο που πρώτη εγώ είχα φιλοξενηθεί στην οικογένεια της Ελένα στην Ισπανία, αφού γνωριστήκαμε περνώντας πολύ χρόνο μαζί. Όταν αποχαιρετιστήκαμε στον σιδηροδρομικό σταθμό του Castellion ήταν ένας χαρούμενος αποχαιρετισμός, γιατί ξέραμε ότι η εμπειρία αυτή θα είχε συνέχεια.
Όλη η ομάδα του Erasmus έφτασε αργά στο Ρέθυμνο, μια αρκετά κρύα και βροχερή νύχτα, κάτι μάλλον ασυνήθιστο, αν κρίνουμε από τις προηγούμενες ηλιόλουστες ανοιξιάτικες εβδομάδες. Μόλις κατέβηκαν από το λεωφορείο, ήμασταν όλοι πολύ ενθουσιασμένοι που ξανασυναντιόμασταν.
Την πρώτη ημέρα, ενώ είχαμε σχεδιάσει να κάνουμε ομαδικές δράσεις, κάθε οικογένεια ακολούθησε το δικό της πρόγραμμα, εξαιτίας του κακού καιρού. Αρκετοί τόλμησαν να πάνε στο Φαράγγι των Μύλων και έπειτα στο Πολεμικό Μουσείο στο Χρωμοναστήρι. Εμείς εκμεταλλευτήκαμε την ευκαιρία για να πάμε στο χωριό μας, να δείξουμε στην Ελένα λίγο από την κρητική ύπαιθρο και να μαζευτούμε γύρω από το οικογενειακό κυριακάτικο τραπέζι με τον παππού και τη γιαγιά. Η Ελένα έκανε βιντεοκλήση με τους γονείς της και κάναμε όλοι μαζί «εις υγεία!». Έτσι, ο παππούς και η γιαγιά γνώρισαν τους Ισπανούς μας!
Η φιλοξενία μας ήταν πολύ καλά οργανωμένη, έτσι ώστε οι φιλοξενούμενοι να γνωρίσουν σημαντικά μέρη και μνημεία της περιοχής, αλλά και να συμμετέχουν σε δράσεις του σχολείου. Κάναμε λοιπόν κάποιες εκπαιδευτικές εκδρομές και επισκεφτήκαμε το Φράγμα των Ποταμών, το χωριό Μαργαρίτες, τη Μονή Αρκαδίου και περιηγηθήκαμε στην Παλιά Πόλη του Ρεθύμνου. Ακόμα, πήγαμε στον αρχαιολογικό χώρο της Κνωσού και επισκεφτήκαμε το Αρχαιολογικό Μουσείο του Ηρακλείου και είχαμε και αρκετό χρόνο να περπατήσουμε στο κέντρο της πόλης.
Οι Ισπανοί μας, επίσης, επισκέφτηκαν το σχολείο μας, παρακολούθησαν μάθημα στις τάξεις μας και συμμετείχαμε όλοι μαζί σε δράσεις και παιχνίδια. Πήγαμε, ακόμα, στο Σύλλογο Αγάπη, πήραμε μέρος στο πρόγραμμα που είχαν ετοιμάσει και χορέψαμε ισπανικούς και ελληνικούς χορούς.
Αυτήν την εβδομάδα που έμενε η Ελένα στο σπίτι μας, την ένιωθα ως αδερφή μου. Τα πήγε πολύ καλά με τα άλλα μου αδέρφια και κάναμε πολλές πλάκες μαζί. Βγάζαμε αστεία βιντεάκια και φωτογραφίες και τα ανεβάζαμε στο insta περιμένοντας αντιδράσεις. Μας άφηνε να της φτιάχνουμε τα μαλλιά της και ξεκαρδιζόμασταν στα γέλια. Βλέπαμε ταινίες στο Netflix και μαζευόμασταν στο τραπέζι για φαγητό.
Παρόλο που ο καιρός δεν ήταν καθόλου καλός όλη την εβδομάδα της διαμονής τους, δεν μας εμπόδισε τα απογεύματα να βγαίνουμε όλα τα παιδιά μαζί για βόλτα και για περπάτημα στην πλατεία, στην παραλιακή και στα καφέ της πόλης. Μαζί με τα παιδιά της Ισπανίας δεθήκαμε και με το γκρουπ των συμμαθητών μου, αφού είχαμε πια τις κοινές εμπειρίες της φιλοξενίας. Είχαμε την ευκαιρία να σχολιάσουμε τις όμορφες αλλά και τις αρνητικές στιγμές που φυσικά υπήρξαν. Αν ήταν κάτι που δεν μου άρεσε, θα έλεγα ότι ήταν η αφέλεια των φιλοξενούμενων που έδειχναν απέναντι σε σημαντικά μνημεία και η εμμονή τους με τη χρήση του κινητού.
Η εμπειρία του Erasmus είναι εξαιρετική και ακόμα περισσότερο όταν τα παιδιά που συνεργάζονται στο πρόγραμμα μοιράζονται κοινά ενδιαφέροντα, όπως εγώ με την Ελένα. Χάρηκα που μπόρεσα να δείξω στην Ισπανίδα φίλη μου τον τρόπο ζωής μας, την κουλτούρα μας, τις γεύσεις, τις παραδόσεις και τις συνήθειές μας.
Αυτή τη φορά ο αποχαιρετισμός ήταν αρκετά δύσκολος γιατί ξέραμε ότι δεν θα υπάρχει συνέχεια σε αυτό το ταξίδι. Η Ελένα φεύγοντας από το σπίτι μας είπε στα ελληνικά «Σ’ αγαπώ»..
