Το θαύμα της R.J.Palacio δεν μιλά μόνο για ένα παιδί με διαφορετικό πρόσωπο. Μιλά για εμάς, για τα βλέμματα που ρίχνουμε χωρίς να το σκεφτούμε. Για τα ψιθυριστά σχόλια. Για εκείνη τη στιγμή που διαλέγουμε να γελάσουμε αντί να υπερασπιστούμε κάποιον.
Ο Όγκι δεν είναι τρομακτικός. Τρομακτικό είναι το πόσο εύκολα οι άνθρωποι γίνονται σκληροί. Τρομακτικό είναι ότι πολλές φορές δεν καταλαβαίνουμε πως πληγώνουμε. Και το πιο σοκαριστικό ότι ίσως, σε κάποια σκηνή του βιβλίου, να αναγνωρίσεις τον εαυτό σου… όχι στη θέση του θύματος, αλλά στη θέση αυτού που κοίταξε, που σώπασε, που γύρισε την πλάτη.
Το βιβλίο σε κάνει να νιώθεις άβολα. Και αυτό είναι το δυνατό του σημείο. Δεν σε αφήνει να κρυφτείς πίσω από τη δικαιολογία «εγώ δεν θα το έκανα αυτό». Σε αναγκάζει να αναρωτηθείς: Αν είχα απέναντί μου τον Όγκι, τι θα έκανα πραγματικά;
Το θαύμα δεν είναι μια γλυκιά ιστορία για τη διαφορετικότητα. Είναι μια γροθιά στο στομάχι. Είναι μια υπενθύμιση ότι το αληθινό θαύμα δεν είναι να γεννηθείς διαφορετικός. Είναι να επιλέξεις να είσαι άνθρωπος. Και αυτό δεν το κάνουν όλοι. Το βιβλίο δεν σοκάρει επειδή δείχνει ένα παιδί που υποφέρει. Σοκάρει γιατί δείχνει τη σκληρότητα που κρύβεται πίσω από την κανονικότητα. Τη βία που δεν αφήνει μελανιές, αλλά χαράζει την ψυχή. Τη σιωπή εκείνου που βλέπει και δεν μιλά. Και τότε έρχεται η στιγμή που παγώνεις .
Ίσως σε κάποια στιγμή να αναγνωρίσεις τον εαυτό σου. Όχι στη θέση του Όγκι. Αλλά στη θέση εκείνου που κοίταξε. Που σώπασε. Που δεν στάθηκε δίπλα.
Όταν είδες κάποιον διαφορετικό… ήσουν θεατής ή άνθρωπος;
Γιατί τελικά, το αληθινό θαύμα δεν είναι να γεννηθείς διαφορετικός. Είναι να επιλέξεις να είσαι άνθρωπος.
