Έχετε αισθανθεί ποτέ να έχετε παρέα αλλά να νιώθετε μόνοι; Έχετε αισθανθεί ποτέ ότι ζείτε σε μια πολυπληθή πόλη και ο μόνος που γνωρίζετε να είστε εσείς; Έχετε αισθανθεί ποτέ ότι δεν έχετε ανταλλάξει ούτε μια κουβέντα με τους γείτονές σας; Κι όμως, είναι κάτι πολύ συχνό.
Το φαινόμενο αυτό, ονομάζεται αποξένωση, και είναι ένα φαινόμενο που τον 21ο αιώνα έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις. Πρόκειται για την επιθυμητή μοναξιά που έχει τελευταία ο άνθρωπος, και την αποφυγή του να κοινωνικοποιείται. Η αποξένωση δεν είναι χαρακτηριστικό του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά, αλλά της κοινωνίας όπου ζούμε. Παρατηρείται περισσότερο, στα μεγάλα αστικά κέντρα, αλλά και στις μικρές, αγροτικές περιοχές. Είναι κάτι που προωθείται μέσα από απλές καθημερινές πράξεις του καθενός χωρίς ο ίδιος να το καταλαβαίνει.
Για παράδειγμα, όταν θέλουμε να πάμε κάπου και δεν ξέρουμε πως, ανοίγουμε το κινητό μας και βάζουμε κατευθείαν τον προορισμό στους χάρτες αντί να ρωτήσουμε κάποιον. Σε έναν χώρο αναμονής, σε μια στάση ή σε μια ουρά θα δούμε ότι όλοι ασχολούνται με τα κινητά τους. Στα ΜΜΜ, πιάνουμε ένα μοναχικό κάθισμα και υπνωτιζόμαστε πάνω σε μια οθόνη, μέχρι που χάνουμε και την στάση που αποβιβαζόμαστε! Στις πολυκατοικίες, το ίδιο και χειρότερα, βλέπουμε κάποιον και δεν τον χαιρετάμε. Στο ασανσέρ, σε αυτά τα άβολα 30 δευτερόλεπτα, δεν ανταλλάσσουμε καμία κουβέντα με τον γείτονά μας, κάνουμε τάχα ότι βλέπουμε κάτι στο κινητό, και ας μην πιάνει το ίντερνετ! Ακόμα και όταν λέμε ότι με κάποιον κάνουμε παρέα, πολλές φορές δεν ισχύει, καθώς δεν κάνουμε κάτι άλλο παρά να «σκρολάρουμε» στο τικ τοκ, δίπλα δίπλα. Μέχρι και τα προβλήματα μας, τα μοιραζόμαστε πλέον με ένα chatbot, μια μηχανή χωρίς συναισθήματα! Και αυτό είναι κάτι το οποίο δίνει ακόμα μεγαλύτερη διάσταση στο φαινόμενο, καθώς αυτό που ζούμε τώρα, παρόλο που έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις, δεν έχει φτάσει στο μέγιστο που μπορεί να φτάσει.
Κύρια αιτία του φαινομένου, λοιπόν, είναι η εξέλιξη της τεχνολογίας. Οπότε, τα έχουμε όλα έτοιμα, όλα μας τα κάνει μια μηχανή και όχι κάποιος άνθρωπος. Χωρίς να το καταλαβαίνουμε, μας έχει κάνει να μην χρειαζόμαστε να μιλήσουμε με τους συνανθρώπους μας, καθώς δεν χρειαζόμαστε κάποια βοήθεια ή απλά κάποια παρέα. Έχουμε φτάσει σε σημείο, να θεωρούμε τους ανθρώπους περιττούς. Εδώ έχουμε το AI, με ανθρώπους θα ασχολούμαστε! Έτσι, δεν εξασκούμε τα κοινωνικά μας προσόντα, και όταν χρειαστεί να μιλήσουμε με κάποιον, αδυνατούμε. Και ναι, δεν είναι ότι δεν έχουμε φίλους. Απλά έχουμε φτιάξει έναν πολύ κλειστό κοινωνικό κύκλο, και δεν νιώθουμε την ανάγκη να τον επεκτείνουμε. Επιπλέον, η αύξηση του πληθυσμού, βοηθάει το φαινόμενο γιατί ο κόσμος είναι πάρα πολύς και το άτομο μπορεί να εμποδίζεται από το να κοινωνικοποιηθεί, χάνεται μέσα στο πλήθος. Με την αύξηση του πληθυσμού, όμως, αυξάνεται συνήθως και η εγκληματικότητα. Επομένως, οι άνθρωποι φοβούνται, δεν εμπιστεύονται εύκολα κάποιον άγνωστο, ακόμη και αν το χρειάζονται. Ακόμη, η θεωρία του ατομικισμού παίζει και αυτή σημαντικό ρόλο. Ο καθένας κοιτάει τον εαυτό του και δεν κοιτάει πέρα από αυτόν. Οι γρήγοροι ρυθμοί ζωής μας βάζουν στην λογική του: «Εδώ δεν προλαβαίνω να κάνω τα βασικά και θα κοιτάξω και να κοινωνικοποιηθώ;». Μέσα από την τόση βιασύνη και τις τόσες πολλές απαιτήσεις της καθημερινότητας, είναι λογικό να υπάρχει αποξένωση. Ακόμη, το δημογραφικό και η μείωση των γεννήσεων, μειώνουν στο άτομο τις ευκαιρίες για συναναστροφή αφού δεν έχει τόσους συγγενείς και άρα, γνωρίζει λιγότερο κόσμο. Στο σόι του, ο αριθμός των ατόμων είναι περιορισμένος, με αποτέλεσμα το άτομο να πρέπει να γνωρίσει νέους ανθρώπους από την αρχή.
Παράλληλα, η αποξένωση έχει σημαντικές επιπτώσεις στο άτομο, και στην κοινωνία. Το άτομο, είναι μόνο μέσα στο πλήθος, ένας ξένος. Ακόμα και όταν έχει παρέα, μπορεί να νιώθει «στην απ” έξω». Έτσι, τα συναισθήματα λύπης, η κατάθλιψη και το άγχος αυξάνονται. Οι κοινωνικές μας δεξιότητες δεν καλλιεργούνται, με αποτέλεσμα, όταν χρειαστεί να τις χρησιμοποιήσουμε να δυσκολευόμαστε. Στην κοινωνία, δημιουργείται μια αίσθηση εχθρότητας και εγωισμού μεταξύ των μελών της και όχι αλληλεγγύης. Όταν συμβεί κάτι που θα απαιτεί κοινωνική συμμετοχή όπως κάποιος πόλεμος, κάποια διαδήλωση ή κάποια συνέλευση, ο κόσμος δεν θα μπορεί να λειτουργήσει ομαδικά και συνεργατικά. Εμβαθύνοντας, όταν το φαινόμενο συνεχώς αυξάνεται, τότε η συνέπειες του, θα εμφανίζονται όλο και σε πιο μεγάλη κλίμακα.
Εντύπωση προκαλεί, το γεγονός ότι οι άνθρωποι μεγαλύτερων ηλικιών, δεν συμμετέχουν τόσο ενεργά, όσο οι νέοι στην αποξένωση. Στις εποχές τους, οι κοινωνίες ήταν πιο δεμένες, ότι ήθελαν, το συζητούσαν, αλληλοβοηθιόντουσαν. Οι σχέσεις δεν ήταν τόσο απρόσωπες. Όταν ήθελες να παραγγείλεις σε ένα μαγαζί, φώναζες το κυρ Γιάννη. Τώρα, επιλέγεις τα φαγητά σου και πληρώνεις πίσω από μια οθόνη και όταν έρθει ο διανομέας του λες: » Άφησε τα στο χαλάκι».
Το φαινόμενο της αποξένωσης, λοιπόν, είναι χαρακτηριστικό της σημερινής κοινωνίας και από ότι φαίνεται και της μελλοντικής. Οι άνθρωποι, δεν θα έχουν ανάγκη ο ένας τον άλλον, θα τα κάνουν όλα με την τεχνολογία. Παρόλα αυτά, δεν είναι απαραίτητα χαρακτηρίσιμο ως «κακό». Αποτελεί μια αλλαγή που συμβαίνει στην κοινωνία, σε βάθος χρόνου.
