Η εικονογράφηση είναι της Ειρήνης Κρητικού, μαθήτριας της Γ΄ Γυμνασίου

Με λένε Κωνσταντίνο και μένω σ’ ένα παλιό, πέτρινο σπίτι στη Σύμη. Είναι το αγαπημένο μου μέρος σε όλο τον κόσμο. Το σπίτι μας είναι διώροφο, με κεραμίδια στην κορυφή και μια αυλή που μοσχοβολάει κάθε πρωί από το βασιλικό της γιαγιάς.

Όταν μπαίνεις στην αυλή, περνάς πρώτα από μια «καγκελένη» πόρτα – έτσι τη λέει ο παππούς. Είναι φτιαγμένη από σίδερο και πάντα τρίζει λίγο όταν την ανοίγω. Η αυλή μας είναι στρωμένη με βοτσαλωτό, τόσο όμορφα φτιαγμένο που μοιάζει με πίνακα ζωγραφικής. Στη γωνία υπάρχει ένα πέτρινο πλυτερό. Εκεί πλένει η μαμά τα πιάτα όταν έχει καλό καιρό – λέει πως της θυμίζει τα παιδικά της χρόνια.

Μπαίνοντας στο σπίτι, βρίσκεσαι στο κατώι. Είναι ένα μεγάλο δωμάτιο όπου καθόμαστε όλοι μαζί, ειδικά τον χειμώνα. Στην άκρη του είναι η τσιμιά – ένα παλιό τζάκι χαμηλό, εκεί που η μαμά μαγειρεύει με το τσουκάλι της πάνω στην μπροστιά. Μυρίζει συχνά ρίγανη και θυμάρι.

Στην άλλη μεριά έχει ένα μεγάλο ξύλινο κρεβάτι – τον σουφά. Εκεί κοιμόμαστε όλοι μαζί όταν κάνει πολύ κρύο, κουρνιασμένοι κάτω από χοντρές κουβέρτες. Κάτω από τον σουφά, έχουμε αποθηκευμένα πράγματα: παπλώματα, τα εργόχειρα της γιαγιάς, εργαλεία και μερικές κούτες με φωτογραφίες. Κοντά είναι και το μαγκάλι. Όταν το ανάβουμε, γεμίζει το δωμάτιο μια ζεστασιά αλλιώτικη, σαν αγκαλιά.

Και ξέρεις τι άλλο έχουμε στο κατώι; Μια γηστέρνα! Είναι ένα στρογγυλό άνοιγμα στο πάτωμα που μαζεύει το βρόχινο νερό. Ο παππούς λέει ότι είναι θησαυρός – γιατί το νερό στη Σύμη είναι πολύτιμο.

Ανεβαίνεις στο ανώι με μια πέτρινη σκάλα από την αυλή. Εκεί είναι η σάλα – ένα τεράστιο σαλόνι που δεν το ανοίγουμε συχνά. Μόνο σε γιορτές, γάμους ή όταν έρχονται επισκέπτες. Είναι σαν να ανοίγει την καρδιά του ολόκληρο το σπίτι. Όλα νοικοκυρεμένα, όλα γυαλισμένα, θαρρείς και ανασταίνουν μιαν άλλη, όμορφη εποχή: τα ξύλινα ταβάνια, το παλιό έπιπλο -αντίκα, η ξύλινη σκαλιστή κουπαστή στη σκάλα. Την Άνοιξη μάλιστα μοσχομυρίζει το σπίτι μας μια μυρωδιά από λεμονανθούς και ανθισμένες νεραντζιές.

Υπάρχει κι ένα μικρό δωμάτιο δίπλα, το υπνοδωμάτιο των παππούδων. Στον τοίχο του έχει ένα χειροποίητο εικονοστάσι – το ‘φτιαξε η γιαγιά όταν ήταν κοπέλα. Ανάβει πάντα ένα κεράκι εκεί και κάνει τον σταυρό της.

Το σπίτι μας είναι παλιό, αλλά είναι γεμάτο ιστορίες. Κάθε γωνιά του μοσχοβολάει αγάπη, και κάθε πέτρα έχει κάτι να πει. Εδώ μεγάλωσα, και εδώ θα ήθελα να μεγαλώσουν και τα δικά μου παιδιά, όταν κάποτε αποκτήσω. Και πάντα, όταν φεύγω για λίγο και το αποχαιρετώ, λέω μέσα μου: «Θα γυρίσω! Εδώ είναι ο κόσμος μου!»

Ο Κωνσταντίνος Κυπριώτης είναι μαθητής της Α΄1 Γυμνασίου

Η εικονογράφηση είναι της Ειρήνης Κρητικού, μαθήτριας της Γ΄Γυμνασίου

Η εικονογράφηση είναι του Θεόδωρου Μακρόπουλου, μαθητή της Β΄ Γυμνασίου

Ένα όμορφο πρωινό του Ιουλίου τρεις φίλοι, ο Γιώργος, η Ευσταθία και η Δούκισσα, ξεκίνησαν να πάνε μια εκδρομή στο όρος Όλυμπος. Είχαν διαβάσει και είχαν ακούσει στο σχολείο για το βουνό αυτό πάρα πολλά που αποφάσισαν να το επισκεφτούν. Μελέτησαν όλη τη διαδρομή από το σπίτι του παππού και της γιαγιάς του Γιώργου, όπου θα φιλοξενούνταν για μερικές μέρες, στο όμορφο Λιτόχωρο. Το προηγούμενο βράδυ, πριν την εξόρμηση, οι τρεις φίλοι κάθισαν στο τραπέζι να φάνε το βραδινό τους και εκεί συζήτησαν τις τελευταίες λεπτομέρειες για το ταξίδι. Ο Γιώργος έπεσε τελευταίος για ύπνο και, μάλιστα, επειδή ήταν λιγάκι αγχωμένος, άργησε να αποκοιμηθεί.

Την άλλη μέρα το πρωί: …

Γιώργος: Παιδιά, είστε έτοιμοι;

Δούκισσα: Εγώ ακόμα φτιάχνω την τσάντα με τα σημαντικά.

Γιώργος: Εσύ, Ευσταθία, τι κάνεις;

Ευσταθία: Αν σου πω θα γελάσεις… τρώω κρέπες για τελευταία φορά γιατί δεν θα αντέξω με τα φαγητά που θα τρώμε εκεί πέρα στο βουνό.

Όλοι γέλασαν με τα λόγια αυτά της Ευσταθίας. Ο Γιώργος έπειτα απευθύνθηκε στη Δούκισσα.

Γιώργος: Δούκισσα, πόσα πράγματα έχεις βάλει στην τσάντα σου και κάνεις τόση ώρα;

Δούκισσα: Κάτι λίγα, καλέ. Ίσα ίσα τα σημαντικά.

Γιώργος: Δηλαδή;

Δούκισσα: Ε, να, πήρα 3 φακούς, 1 σκηνή, 5 μπουκάλια νερού, 1 κατσαρόλα, γκαζάκι, καλάμι ψαρέματος, 3 υπνόσακους, τα κινητά μας και τράπεζα ρεύματος ώστε να τα φορτίσουμε.

Γιώργος: Α, εντάξει, μια χαρά. Τέλος πάντων, πάμε να φύγουμε, ελάτε!

Μετά από έξι ώρες, λοιπόν, φτάνουν στα δάση του Ολύμπου και στήνουν την σκηνή τους.

Ευσταθία: Παιδιά, ακούστε, τώρα που είμαστε έτοιμοι ας πάω εγώ με τον Γιώργο για ψάρεμα και εσύ, Δούκισσα, ετοίμασε φωτιά για να ψήσουμε τα ψάρια που θα πιάσουμε, όταν γυρίσουμε.

Γιώργος: Ευσταθία, βλέπω μια περιοχή εδώ κοντά στον χάρτη … μου φαίνεται ό,τι πρέπει για ψάρεμα.

Ευσταθία: Ωραία, πάμε!

Δούκισσα: Αντίο, σας περιμένω.

Ευσταθία: Μα πότε φτάνουμε, επιτέλους;

Γιώργος: Με έπρηξες, «πότε φτάνουμε» και «πότε φτάνουμε»! σε 5 λεπτά σου είπα!

Ευσταθία: Αυτό μου το λες εδώ και ένα τέταρτο, εγώ γυρνάω πίσω, Γιώργο, κουράστηκα! πήγαινε μόνος σου. Εγώ θα κάτσω στην λίμνη που είναι κοντά μας και ας είναι μικρή.

Γιώργος: Καλά, αν είναι έτσι, κάθομαι και εγώ εδώ. Ρίξε μια εσύ με το καλάμι με κανένα λουλούδι όσο εγώ ετοιμάζω το κανονικό δόλωμα.

Ευσταθία: Γιώργο, έλα γρήγορα έπιασα κάτι πάρα πολύ βαρύ.

Μετά από μια μεγάλη προσπάθεια το σηκώνουν και τι να δουν! Μια τεράστια τρίαινα! Δεν πρόλαβαν καλά καλά να τραβήξουν την … «ψαριά» τους έξω στην όχθη και να! πετάγεται από τα γαλαζοπράσινα νερά της λίμνης ένας μεγαλόσωμος γενειοφόρος άντρας με συνοφρυωμένο και βλοσυρό πρόσωπο. Αμέσως με στεντόρεια φωνή τους μίλησε:

Ποσειδώνας: Πώς τολμάτε να ψαρεύετε εδώ πέρα;

Γιώργος: Ποιος είσαι εσύ;

Ευσταθία: Έχει γούστο να είναι κανένας Κακλαμανάκης*.

Ποσειδώνας: Ποιος Κακλαμανάκης, ο Ποσειδώνας είμαι και εσείς ψαρεύετε στο εξοχικό μου. Τώρα πρέπει να πληρώσετε!

Γιώργος και Ευσταθία: Χίλια συγνώμη, κύριε Ποσειδώνα, δεν το ξέραμε.

Είπαν και οι δύο τρομαγμένοι και πήγαν να φύγουν με ελαφρά πηδηματάκια. Μα ο Ποσειδώνας τους γράπωσε και τους πήρε κάτω στον βυθό, στο εξοχικό του.

Γιώργος: Μα, κύριε, σας είπαμε ότι το κάναμε κατά λάθος.

Ποσειδώνας: Δεν με ενδιαφέρει. Χαρείτε την τελευταία μέρα την ζωής σας γιατί αύριο θα γίνετε το πρωινό μου.

Οι δυο φίλοι έμειναν μόνοι στο υδάτινο κελί τους να συλλογίζονται τι να κάνουν. Όσο όμως και να βασάνιζαν με σκέψεις το μυαλό τους καμιά λύση δεν έβρισκαν. Και αποκαμωμένοι καθώς ήταν, τους πήρε γρήγορα ο ύπνος. Την άλλη μέρα το πρωί, τους ξύπνησαν οι φρουροί- ξιφίες του Ποσειδώνα και τους πήγαν μπροστά στον θρόνο του αφέντη τους. Το κελί τους είχε με μαγικό τρόπο μεταφερθεί στη θάλασσα των ακτών της Πιερίας. Όμως ο Ποσειδώνας είχε ήδη μεταμορφωθεί σε έναν πελώριο καρχαρία που με μια χαψιά τους κατάπιε ολοζώντανους στην κοιλιά του.

Ευσταθία: Τι είναι αυτή η πελώρια θάλασσα που κολυμπάμε;

Γιώργος: Δεν είναι θάλασσα, είναι το στομάχι του Ποσειδώνα. Και τώρα τι κάνουμε;

Ευσταθία: Έχω μια ιδέα. Θα ανέβουμε από τον οισοφάγο του στο κεφάλι του και θα βγούμε από τα ρουθούνια του βουλώνοντας τα κιόλας οπότε να μην μπορεί ούτε να μας μυρίσει. Σε 3, 2, 1 πηδάααααμεεεεε…..

Ποσειδώνας: Μα, τι στο καλό… Φρουροί! πιάστε τους!

Γιώργος: Έλα! Τρέξε! πάμε να φύγουμε πριν μας φτάσουν!

Και αν αναρωτιέστε αν τελικά τους πιάσανε, βρέθηκαν όλοι τους ασφαλείς στα κρεβάτια τους … γιατί ήταν ένα όνειρο του Γιώργου και όλα αυτά έγιναν στον ύπνο του!

Και η εκδρομή έγινε και πέρασαν και οι τρεις τους υπέροχα!

______________

* χρυσός και αργυρός Ολυμπιονίκης στην ιστιοσανίδα

Ο Φίλιππος Πετρίδης – Κολοκυθάς είναι μαθητής της Β΄ Γυμνασίου

Η εικονογράφηση είναι του Θεόδωρου Μακρόπουλου, μαθητή της Β΄ Γυμνασίου

Η εικονογράφηση είναι της μαθήτριας Σωτηρίας Ζουρούδη, μαθήτριας της Α΄1 Γυμνασίου

Πώς δημιουργώ μια σχέση φιλίας με κάποιον; Πολλοί άνθρωποι, όταν ακούνε τη λέξη «φιλία», σκέφτονται απλώς μια σχέση που έχουν αναπτύξει με έναν φίλο τους, στην οποία ο ένας καταλαβαίνει τον άλλον, τον υποστηρίζει και μπορεί να στηριχτεί πάνω του. Όλα αυτά ισχύουν, αλλά η φιλία είναι πολύ πιο σημαντική και περίπλοκη, θα έλεγαν μερικοί.

Αρχικά, τι είναι φιλία; H φιλία είναι μια βαθιά ανθρώπινη σχέση που βασίζεται στην αμοιβαία εκτίμηση, εμπιστοσύνη, σεβασμό και συναισθηματική σύνδεση μεταξύ δύο ή περισσότερων ανθρώπων. Είναι ένας δεσμός που αναπτύσσεται μέσα από την κατανόηση, την υποστήριξη και τη διάθεση για μοίρασμα στιγμών, σκέψεων και συναισθημάτων και χαρακτηρίζεται από την ειλικρίνεια, την αποδοχή και την αίσθηση ασφάλειας που προσφέρει. Είναι μια σχέση που μπορεί να εμπνέει, να ενδυναμώνει και να βοηθά στην προσωπική ανάπτυξη. Οι φίλοι είναι εκεί για να μοιράζονται τις χαρές, να υποστηρίζουν στις δυσκολίες και να παρέχουν έναν χώρο όπου μπορείς να είσαι ο εαυτός σου. Η φιλία που θα αναπτύξει κάποιος με κάποιον άλλο, δεν εξαρτάται από το φύλο, την εθνικότητα ή οτιδήποτε άλλο.

Όμως, για μερικούς ανθρώπους είναι δύσκολο να αναπτύξουν μια σχέση φιλίας, ενώ για άλλους όχι. Η φιλία απλά χρειάζεται λίγη υπομονή.

Όταν κάποιος δεν έχει τη φιλία στη ζωή του, μερικές φορές νιώθει μόνος, άδειος και απογοητευμένος στον εαυτό του, που δεν κατάφερε να είναι άξιος για κάποιον άλλο. Κάποιες φορές, πιστεύουμε πως δεν έχουμε έναν φίλο, στον οποίο μπορούμε να στηριχτούμε και να ανοιχτούμε για τα συναισθήματα μας, χωρίς καμία κρητική. Όμως, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι δίπλα μας, που μας αγαπούν και νοιάζονται για εμάς, χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Κάποια μου είχε πει, πως όταν γνωρίζουμε πως υπάρχουν άνθρωποι δίπλα μας, δεν τους εκτιμάμε τόσο, μέχρι που τους χάνουμε, είτε από έναν τσακωμό, είτε όταν χωριζόμαστε από απόσταση. Τότε πραγματικά καταλαβαίνουμε την αξία τους και ευχόμαστε να τους είχαμε υπενθυμίσει πόσα σήμαιναν για εμάς.

Συμπερασματικά, η φιλία είναι ένα απερίγραπτο συναίσθημα που νιώθουμε με συγκεκριμένους ανθρώπους. Ο κάθε ένας έχει τους δικούς τους ανθρώπους, που έχει αναπτύξει μαζί τους τη φιλία. Η φιλία μπορεί να κρατήσει πολλά χρόνια, όμως μπορεί και να κοπεί μια μέρα που δεν το περιμέναμε, από ένα μικρό λάθος. Μερικές φιλίες μπορεί να μην κρατήσουν πολύ, αλλά αυτό δε σημαίνει πως πρέπει να μην αναπτύξουμε άλλη, με κάποιον άλλον. Οπότε, πριν χάσουμε κάποιον, πρέπει να τους εκτιμάμε και να γνωρίζουμε την αξία τους.

Η Ευσταθία Αναστασιάδη είναι μαθήτρια της Β΄ Γυμνασίου

Η εικονογράφηση είναι της μαθήτριας Φωτεινής Σαρρή, μαθήτριας της Α΄1 Γυμνασίου

Η εικονογράφηση είναι της ιδίας

Μια φορά κι έναν καιρό μας είχε καλέσει η γιαγιά μου στο σπίτι της για ένα πλουσιοπάροχο γεύμα. Μόλις φτάσαμε, αντικρίσαμε μπροστά μας ένα σερβιρισμένο τραπέζι με κρυστάλλινα ποτήρια, ωραία πιάτα, πολλά φαγητά, ποικίλους μεζέδες και ένα μπουκάλι κρασί. Όλα φαίνονταν τόσο νόστιμα και λαχταριστά! Πέσαμε, λοιπόν, με τα μούτρα στο φαγητό! Το μενού είχε όλων των ειδών τα θαλασσινά!

 Φρέσκα ψάρια που είχε ψαρέψει ο πατέρας μου, κατακόκκινες γαρίδες, μύδια, χταπόδι και ολόφρεσκα καλαμάρια! Η θεία και ο θείος μου, που ήταν κι εκείνοι καλεσμένοι στο τραπέζι, λάτρευαν ιδιαίτερα το ψητό καλαμάρι και για αυτό η γιαγιά είχε ετοιμάσει και ένα πιάτο με αυτή τη λιχουδιά. Για εμάς, πάλι, όλα αποτελούσαν ξεχωριστή λιχουδιά, γιατί τρελαινόμαστε για φρέσκα ψάρια και θαλασσινά που μας παρέχει άλλωστε πλουσιοπάροχα η θάλασσα του νησιού μας. Όλα, λοιπόν τα γεύματα ήταν υπέροχα! Η γιαγιά μου «κέντησε» – που λέμε εμείς εδώ – για μια ακόμη φορά με τη μαγειρική της!

 Κάποια στιγμή, ενώ ακόμη τρώγαμε, ακούσαμε έναν περίεργο θόρυβο. Όμως δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τι ακριβώς ήταν ούτε από πού ερχόταν. Και επειδή δεν ξανακούστηκε, τον αγνοήσαμε και συνεχίσαμε το γεύμα μας και την κουβέντα που στο μεταξύ είχε «ανάψει», καθώς στα κρυστάλλινα ποτήρια έρεε άφθονο το κρασάκι. Σε λίγη ώρα όμως ξανακούστηκε ο ίδιος θόρυβος και, καθώς περνούσε η ώρα, ακουγόταν όλο και πιο κοντά μας, όλο και πιο κοντά μας, πιο κοντά … ώσπου ο θόρυβος έκανε αισθητή την «παρουσία» του μαζί με τον δημιουργό του πάνω στο τραπέζι μας.

 Ήταν μια όμορφη και χαριτωμένη γατούλα! Τη χαζεύαμε και την καλοδεχτήκαμε κάνοντάς της γλύκες σαν να ήταν ένα μωρό! Μας μάγεψε τόσο πολύ η άφιξή της που δεν προσέξαμε κάτι που έκανε: έβαλε τη μικρή της πατούσα μέσα στο ζουμί από το καλαμάρι – καθώς όλοι ξέρουμε πόσο τρελαίνονται οι γάτες για τα θαλασσινά – και ετοιμαζόταν να αρπάξει ένα πλοκάμι. Τότε ο παππούς και ο πατέρας μου πήγαν να την κατεβάσουν από το τραπέζι και εκείνη, φεύγοντας, άφησε πάνω στο τραπεζομάντιλο το αποτύπωμα της πατούσας της. Σ” εμάς τα παιδιά φάνηκε σαν να έβαλε η γατούλα την «υπογραφή» της και το είπαμε σε όλους. Όλοι γελάσαμε με το περιστατικό αλλά και την εξήγηση που δώσαμε εμείς τα παιδιά. Η γιαγιά μάλιστα είπε ότι έχουμε πολλή φαντασία και μας χάιδεψε τα μαλλιά.

 Όλη την υπόλοιπη βραδιά την περάσαμε με συζητήσεις, με γέλια και χαρές, αλλά και με συχνή αναφορά στον απρόσμενο επισκέπτη μας. Γελούσαμε τόσο πολύ κάθε φορά που βλέπαμε την «υπογραφή» της αξιαγάπητης γατούλας που είπα στη γιαγιά μου να μην πλύνει ποτέ αυτό το τραπεζομάντιλο.

Η Φωτεινή Σαρρή είναι μαθήτρια της Α΄1 Γυμνασίου

Η εικονογράφηση είναι της ιδίας

Η εικονογράφηση είναι της μαθήτριας Αλκμήνης Μόσχου, μαθήτριας της Α΄2 Γυμνασίου

Ο Αλέξανδρος και ο Κωνσταντίνος ήταν κολλητοί από το δημοτικό. Περνούσαν ώρες μαζί, παίζοντας, διαβάζοντας και συζητώντας για το μέλλον τους. Ένα από τα αγαπημένα τους θέματα ήταν τα ταξίδια. Συχνά ονειρεύονταν πώς θα ήταν να εξερευνήσουν άλλες χώρες, να γνωρίσουν διαφορετικούς πολιτισμούς και να δουν πράγματα που μέχρι τότε είχαν δει μόνο σε βιβλία ή στο διαδίκτυο.

Μια μέρα, όλα άλλαξαν. Κατά τη διάρκεια ενός κυριακάτικου οικογενειακού τραπεζιού, οι γονείς του Αλέξανδρου ανακοίνωσαν κάτι συναρπαστικό: είχαν αποφασίσει να κάνουν ένα ταξίδι στο εξωτερικό. Προορισμός; Η Ρώμη! Και το καλύτερο; Η οικογένεια του Κωνσταντίνου θα ερχόταν μαζί τους.

Οι δυο φίλοι δεν μπορούσαν να κρύψουν τη χαρά τους. Άρχισαν αμέσως να ψάχνουν πληροφορίες για τα αξιοθέατα. Το Κολοσσαίο, η Φοντάνα ντι Τρέβι, το Βατικανό· όλα τους φάνταζαν σαν κομμάτια από ένα παραμύθι. Οι μέρες μέχρι την αναχώρηση πέρασαν γρήγορα, γεμάτες ετοιμασίες και ανυπομονησία.

Όταν επιτέλους έφτασε η ημέρα, οι οικογένειες επιβιβάστηκαν στο αεροπλάνο. Για τα δύο αγόρια, ήταν η πρώτη τους πτήση. Ο Κωνσταντίνος, που ήταν λίγο πιο διστακτικός, ένιωθε την καρδιά του να χτυπά δυνατά καθώς το αεροπλάνο απογειωνόταν. Ο Αλέξανδρος, από την άλλη, κοιτούσε με θαυμασμό τα σύννεφα από το παράθυρο.

Όταν έφτασαν στη Ρώμη, όλα έμοιαζαν μαγικά. Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι ζωντάνια, οι άνθρωποι μιλούσαν μια ξένη γλώσσα που ακουγόταν σαν μελωδία, και τα κτίρια έμοιαζαν να αφηγούνται ιστορίες αιώνων. Η πρώτη τους βόλτα ήταν στο Κολοσσαίο. Τα αγόρια έμειναν άναυδα μπροστά στο επιβλητικό κτίριο, φανταζόντουσαν τις μάχες που λάμβαναν χώρα εκεί χιλιάδες χρόνια πριν.

Το βράδυ, καθώς περπατούσαν δίπλα στη φωτισμένη Φοντάνα ντι Τρέβι, αποφάσισαν να ρίξουν από ένα κέρμα και να κάνουν μια ευχή. «Να ταξιδέψουμε ξανά μαζί,» ψιθύρισε ο Κωνσταντίνος. «Σε ακόμα περισσότερες χώρες», συμπλήρωσε ο Αλέξανδρος.

Οι ημέρες στη Ρώμη πέρασαν σαν όνειρο. Επισκέφτηκαν το Βατικανό, έφαγαν αυθεντική ιταλική πίτσα και παγωτό, και έμαθαν πολλά για την ιστορία και τον πολιτισμό της Ιταλίας. Όμως, το πιο σημαντικό ήταν ότι αυτό το ταξίδι τους έφερε ακόμα πιο κοντά.

Όταν γύρισαν πίσω στην Ελλάδα, είχαν τόσες ιστορίες να διηγηθούν στους συμμαθητές τους. Και ενώ το ταξίδι είχε τελειώσει, οι δυο τους ήξεραν ότι αυτό ήταν μόνο η αρχή. Γιατί, όπως έλεγε συχνά ο Αλέξανδρος, «Τα ταξίδια δεν είναι μόνο προορισμοί, αλλά και οι φίλοι με τους οποίους τα μοιράζεσαι».

Ο Βασίλης Νικόλης είναι μαθητής της Α΄2 Γυμνασίου

Η εικονογράφηση είναι της μαθήτριας Αλκμήνης Μόσχου, μαθήτριας της Α΄2 Γυμνασίου

Η εικονογράφηση είναι της μαθήτριας Φωτεινής Σαρρή, μαθήτριας της Α΄1 Γυμνασίου

Να σας συστήσω την καλή μου φίλη, την Ντούρνα! Η Ντούρνα είναι μια αγελάδα που την έχουμε μαζί μας από μωρό. Η μαμά της, δυστυχώς, πέθανε στη γέννα. Δεν την είχαμε από την αρχή. Πήγε ο μπαμπάς μου και την πήρε από τη Ρόδο. Αρχικά, είχε σκοπό να πάρει ενήλικη αγελάδα και όχι μικρό. Καθώς όμως μιλούσε με τον άνθρωπο με τις αγελάδες, είδε ένα μικρό άσπρο δαμαλάκι*. Ήταν η Ντούρνα. Του έκανε πολύ καλή εντύπωση αλλά και η Ντούρνα έδειχνε να τον έχει συμπαθήσει, γιατί χοροπηδούσε χαρούμενα γύρω του και κοντά του. Τότε ο μπαμπάς μου ζήτησε από τον άνθρωπο με τις αγελάδες να πάρει μαζί του και την Ντούρνα. Έτσι κι έγινε.

Το βράδυ εκείνης της ημέρας ο μπαμπάς μου άφησε στον στάβλο την Ντούρνα μαζί με την μεγάλη αγελάδα. Ήταν πολύ κουρασμένη και αποκοιμήθηκε αμέσως. Την άλλη μέρα το πρωί ο μπαμπάς μου μου ανακοίνωσε το νέο και εγώ ενθουσιάστηκα: ένα όμορφο δαμαλάκι για μένα! Πήγα κι εγώ μαζί του στο τάισμα των ζώων, για να δω από κοντά την Ντούρνα. Συμπαθήσαμε πολύ ο ένας τον άλλο αμέσως! Επειδή ήταν μωρό, την ταΐζαμε με το μπιμπερό. Μας ένιωθε σαν γονείς της. Μας ακολουθούσε παντού και, σαν το σκυλάκι, ερχόταν καταπόδι. Τρέχαμε, χοροπηδούσαμε, παίζαμε συχνά μαζί οι δυο μας. Ήξερε την ώρα που επέστρεφα από το σχολείο και με περίμενε στην πόρτα της αυλής να φανώ από τον δρόμο. Εγώ και η Ντούρνα γίναμε πολύ καλοί φίλοι!

Όταν μεγάλωσε έκανε κι εκείνη μωρά, μικρά όμορφα δαμαλάκια σαν τη μαμά τους. Μου εμπιστευόταν τα μωρά της και μάλιστα το πιο αγαπημένο της, ένα αρσενικό που το βγάλαμε Βασίλη, επειδή γεννήθηκε την 1η Γενάρη. Όμως με κανένα δε δέθηκα τόσο πολύ όσο με την Ντούρνα. Η φιλία μας κράτησε και μεγάλη που έγινε. Με άφηνε να καβαλάω στη ράχη της και με πήγαινε βόλτα πλέον εκείνη και ο Βασίλης μας ακολουθούσε.

Ακόμα την έχουμε την Ντούρνα μας. Η καλή μου φίλη έχει πλέον μεγαλώσει πολύ και δεν μπορεί να κάνει μεγάλες βόλτες μαζί μου. Όμως την επισκέπτομαι συχνά και φροντίζω να περνάω χρόνο μαζί της, όσο βέβαια μου επιτρέπουν τα μαθήματά μου και οι άλλες ασχολίες μου. Η φιλία μας είναι δυνατή και εύχομαι να έχω την καλή μου Ντούρνα κοντά μου για πολλά χρόνια ακόμη…

 _____________

* το μικρό της αγελάδας, το μοσχαράκι

Ο Σωτήρης Διασινός είναι μαθητής της Α΄1 Γυμνασίου

Η εικονογράφηση είναι της μαθήτριας Φωτεινής Σαρρή, μαθήτριας της Α΄1 Γυμνασίου

Η εικονογράφηση είναι της Παϊσίας Ριζοπούλου, μαθήτριας της Β΄ Γυμνασίου

Μια φορά και έναν καιρό σε ένα μικρό νησί, την Σύμη ήταν δύο φίλοι ο Πανορμίτης και ο Δημοσθένης. Μία μέρα οι δύο φίλοι είχαν πάει μία βόλτα και μιλούσαν για πολλά πράγματα – τους άρεσαν τα καράβια και το ψάρεμα – το πάθος τους όμως ήταν η κατάδυση.

Μετά τις εξετάσεις, όταν τα σχολεία είχαν τελειώσει, ο Δημοσθένης βρήκε τον Πανορμίτη στον δρόμο και του φώναξε:

Δημοσθένης: -Πανορμίτη! Τι ώρα θα πάμε βόλτα σήμερα;

Πανορμίτης: -Τι ώρα θες;

Δημοσθένης: -Θέλεις να πάμε στις έξι το απόγευμα;

Πανορμίτης: -Εντάξει!

Τα δύο παιδιά κατά την διάρκεια της βόλτας θυμήθηκαν πως την επόμενη μέρα είχαν κανονίσει να πάνε για κατάδυση. Για αυτό ο Πανορμίτης προσκάλεσε τον φίλο του να κοιμηθούν και οι δύο στο σπίτι του έτσι ώστε να ετοιμαστούν και να πάνε μαζί στο λιμάνι.

Το επόμενο πρωί και οι δύο ήταν ενθουσιασμένοι. Βρήκαν το κατάλληλο μέρος, ετοιμάστηκαν και βούτηξαν. Κατευθυνθήκαν προς τα βάθη της θάλασσας γύρω από το Σεσκλί. Είδαν πολλά πράγματα, όμως κάτι που τους μάγεψε ήταν τα ναυάγια που κανένας δεν είχε δει και μιλήσει.

Βγήκαν έξω ανέβηκαν στο τρεχαντήρι και χάθηκαν στα γαλανά νερά του Αιγαίου. Δεν μπορούσαν να σκεφτούν κάτι άλλο. Ρώτησαν την γιαγιά του Πανορμίτη και τους είπε:

- Παιδιά μου, η θάλασσα κρύβει πάντα κάτι που θα σε μαγέψει. Οπότε ότι και να είδατε εκεί κάτω μην ξεγελιέστε. Παρόλα αυτά δεν ξέρω τίποτα για αυτό. Αν και μπορεί να είναι ένας παλιός μύθος.

Μια φράση που τους έμεινε στο μυαλό ήταν «Τα φαινόμενα απατούν». Επίσης ρώτησαν τον Μάκη, τον ψαρά. Αυτός είχε βρει περίπου στο ίδιο σημείο ένα πολύ παλιό νόμισμα. Εκείνη τη στιγμή δεν είχαν καταλάβει πως κάποιος άλλος τους παρακολουθούσε. Ήταν ο άπληστος έμπορος του νησιού και σκέφτηκε πως αν έβρισκε το μέρος αυτό τότε τα πλούτη του θα διπλασιάζονταν. Έτσι, έγινε η σκιά των δύο αγοριών. Πρόσεχε κάθε κίνηση τους. Τα παιδιά μετά από λίγες μέρες το κατάλαβαν επειδή τον είδαν να τους παρακολουθεί. Κατευθείαν έδρασαν και προσπαθούσαν να τον αποπροσανατολίσουν.

Μία μέρα τα παιδιά μιλούσαν για το μέρος που τα βρήκαν, την κατεύθυνση και τι χρειάστηκαν. Την ίδια μέρα τα παιδιά όταν ψάρευαν είδαν τον άνθρωπο αυτό να πηγαίνει σε εκείνο το μέρος. Έπιασαν γρήγορα την βάρκα τους και τον ακολούθησαν με την κάλυψη πως ψάρευαν. Μετά από λίγη ώρα έφυγαν διότι υπήρχε ο κίνδυνος να τους έβλεπε. Ωστόσο, δεν σταμάτησαν την αναζήτησή τους. Την τελευταία μέρα της περιπέτειάς τους έβαλαν τα δυνατά τους να βρουν τον θησαυρό. Περνώντας από το ίδιο εκείνο μέρος βρήκαν τον έμπορο να προσπαθεί να τον ανακαλύψει. Παρόλα αυτά, τα δυο παιδιά έφυγαν ήρεμα από αυτό το μέρος διότι εκείνη την ημέρα που μιλούσαν για την τοποθεσία είχαν πει ψέματα και τον ξεγέλασαν. Ο πονηρός έμπορος, λοιπόν, έψαχνε σε λάθος μέρος! Έτσι αυτοί πήγαν και εξερεύνησαν τον βυθό στο σημείο που έπρεπε. Αντί όμως να βρουν αυτό που περιμένανε, βρήκαν κάτι γρανάζια και εξαρτήματα. Χωρίς να το σκεφτούν τα έπιασαν και ανέβασαν στην επιφάνεια. Στη συνέχεια τα έδωσαν στο μουσείο. Αργότερα αποδείχτηκε πως ήταν ένας αρχαίος υπολογιστής! ένα ιστορικό κειμήλιο και μια απόδειξη της εξυπνάδας των Ελλήνων. Ο έμπορος δεν ξανά μίλησε ποτέ για αυτό το πάθημά του. Τα παιδιά, από την άλλη, ανταμείφθηκαν με τον καλύτερο τρόπο: συνέβαλαν στην ανακάλυψη ενός ανεκτίμητης πολιτισμικής και ιστορικής αξίας θησαυρού.

Η Υπαπαντή Καλοδούκα είναι μαθήτρια της Β΄ Γυμνασίου

Η εικονογράφηση είναι της Παϊσίας Ριζοπούλου, μαθήτριας της Β΄ Γυμνασίου

Η εικονογράφηση είναι της Αλκμήνης Μόσχου, μαθήτριας της Α΄2 Γυμνασίου

Σε ένα ήσυχο και μαγευτικό μέρος γεμάτο δέντρα που έμοιαζαν να ψιθυρίζουν μυστικά με το θρόισμα των φύλλων τους, και λίμνες που αντανακλούσαν τον ουρανό σαν καθρέφτες, η Πανδώρα περπατούσε μόνη. Ήταν ένα μέρος που έμοιαζε βγαλμένο από παραμύθι, κι όμως κάτι της έλεγε ότι δεν είχε χαθεί. Αντίθετα, ένιωθε πως βρισκόταν στο σωστό μέρος, τη σωστή στιγμή. Καθώς διέσχιζε ένα ξέφωτο γεμάτο λουλούδια με αποχρώσεις του ροζ και του μωβ, τα μάτια της έπεσαν πάνω σε ένα παράξενο θέαμα: ένα ολοκαίνουργιο ροζ ποδήλατο στεκόταν μόνο του, δίπλα σε ένα μικρό ρυάκι. Τα χρώματά του έλαμπαν κάτω από τον ήλιο και οι ρόδες του γυάλιζαν σαν να ήταν στολισμένες με διαμάντια. Διστακτικά, πλησίασε και άγγιξε το τιμόνι. Ένιωσε ένα ρίγος να διαπερνά το σώμα της, σαν να ξύπνησε κάτι μέσα της.

Ξαφνικά, ακούστηκε ένας ήχος πίσω της. Γυρνώντας, αντίκρισε ένα παράξενο πλάσμα. Ήταν μικρό, με στρογγυλή κοιλιά και μεγάλα, αστεία αυτιά. «Γεια σου! Είμαι ο Αίας», είπε με μια φωνή που ακουγόταν σαν μουσική. «Αυτό το ποδήλατο είναι ξεχωριστό. Δεν είναι απλώς ένα μέσο μεταφοράς – είναι το κλειδί για περιπέτειες! Αλλά για να το κρατήσεις, πρέπει να το αποδείξεις». Η Πανδώρα, γεμάτη περιέργεια, ανέβηκε στο ποδήλατο. Μόλις πάτησε τα πετάλια, το τοπίο γύρω της άλλαξε. Ήταν σαν να ταξίδευαν μέσα από τα δέντρα, τους λόφους και τις λίμνες με μια ταχύτητα που δεν είχε ξαναζήσει. Ο Αίας την ακολουθούσε, πηδώντας με άνεση από μέρος σε μέρος.

Στο ταξίδι τους, συνάντησαν εμπόδια: μια σκοτεινή σπηλιά με έναν φιλικό δράκο που έπρεπε να τους δώσει μια μυστική λέξη, μια τεράστια λίμνη όπου μόνο με τη συνεργασία τους κατάφεραν να κατασκευάσουν μια γέφυρα, και ένα δάσος γεμάτο λαμπερά μανιτάρια που έδειχναν το δρόμο μόνο αν τραγουδούσες μια σωστή μελωδία. Όταν πια έφτασαν σε ένα μέρος γεμάτο φως, η Πανδώρα κατάλαβε την αλήθεια: το ροζ ποδήλατο δεν ήταν απλώς ένα μέσο μετακίνησης, αλλά μια δοκιμασία θάρρους, εξυπνάδας και φιλίας. Ο Αίας χαμογέλασε και είπε: «Τα κατάφερες! Τώρα το ποδήλατο είναι δικό σου για πάντα. Θυμήσου, όμως, ότι η μεγαλύτερη περιπέτεια είναι να μοιράζεσαι τη χαρά σου με άλλους». Η Πανδώρα πήρε το ποδήλατο, έτοιμη να εξερευνήσει τον κόσμο μαζί με τον Αίαντα και να ζήσει νέες περιπέτειες. Το μαγικό μέρος είχε αφήσει ανεξίτηλο σημάδι στην καρδιά της και ήξερε ότι κάθε βόλτα θα ήταν γεμάτη μαγεία.

Ο Γιάννης Φωτάρας είναι μαθητής της Α΄2 Γυμνασίου

Η εικονογράφηση είναι της Αλκμήνης Μόσχου, μαθήτριας της Α΄2 Γυμνασίου

Η εικονογράφηση είναι της μαθήτριας Σωτηρίας Ζουρούδη, μαθήτριας της Α΄1 Γυμνασίου

Πριν μερικά χρόνια είχα ένα πορτοκαλο-κόκκινο αρσενικό άλογο, τον Αγά, που φερόταν σαν άνθρωπος. Τον είχαμε αποκτήσει μετά από ένα μας ταξίδι στην Κάλυμνο, μαζί με ένα άλλο μαύρο αρσενικό άλογο. Ο Αγάς όμως ήταν ο καλύτερος, γιατί ήταν βαρβάτο άτι.

 Κάποια Πρωτοχρονιά, μετά από μερικά χρόνια, η οικογένειά μου ετοιμάστηκε να πάει να εκκλησιαστεί στο εκκλησάκι του Αγίου Βασιλείου, όπως κάθε χρόνο τέτοια μέρα. Αυτό το εκκλησάκι βρίσκεται σε μακρινό και απομονωμένο μέρος του νησιού μας και για να πάει κανείς εκεί από τη στεριά πρέπει να διασχίσει ένα δύσβατο μονοπάτι αρκετών χιλιομέτρων. Για αυτό οι πιο πολλοί προσκυνητές προτιμούν να πάνε εκεί από τη θάλασσα, με λάντζα*. Όσοι επιλέγουν να πάνε από τη στεριά, συνήθως πάνε είτε περπατώντας, εάν έχουν καλή φυσική κατάσταση, είτε με μεγάλο αυτοκίνητο. Άλλοι πάλι πάνε με άλογο. Τα άλογα είναι δυνατά ζώα που μπορούν να κάνουν τέτοιες δύσκολες διαδρομές.

 Εμένα, επειδή τότε ήμουν μικρός, με έβαλε ο μπαμπάς μου πάνω στον Αγά, για να πάω καβάλα. Το άλογο με πήγε μόνο του μέχρι το εκκλησάκι, προσέχοντας πάρα πολύ σε όλη αυτή τη διαδρομή να μην κάνει απότομες κινήσεις. Ήταν σαν να είχε πάρει επάνω του όλη την ευθύνη για εμένα, ένιωθε ότι έπρεπε να με προσέχει. Λες και κατάλαβε τα λόγια του μπαμπά μου, όταν του είπε: «Αγά, να τον προσέχεις τον γιο μου σαν τα μάτια σου. Βασίζομαι πάνω σου!». Αλλά και όταν φτάσαμε εκεί καθόταν ήρεμος σε μια άκρη με μένα πάνω του και περίμενε μέχρι να φτάσει και ο μπαμπάς μου, για να με κατεβάσει με ασφάλεια από τη ράχη του. Και έτσι, ήρεμα και προσεκτικά πάλι, με γύρισε στο σπίτι μετά το τέλος του εκκλησιασμού.

 Μια καλοκαιρινή μέρα εκείνης της χρονιάς, τον είχε τον Αγά ο μπαμπάς μου μαζί στη δουλειά του σε μια οικοδομή, επειδή εκεί δεν μπορούσε να πάει εύκολα με το αμάξι. Τον άφησε, λοιπόν, να τον περιμένει παραδίπλα σε ένα χορταριασμένο μικρό λοφάκι. Ο Αγάς, όπως πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, καθόταν ήσυχα και υπομονετικά και γευόταν το τρυφερό χορτάρι, μέχρι να έρθει η ώρα να τελειώσει ο αφέντης του και να φύγουν. Όταν όμως ήρθε το μεσημέρι, ο Αγάς δίψασε. Τότε ένας βοηθός του μπαμπά μου πήρε τον Αγά να τον ποτίσει. Του έδωσε να πιει από μια βαρέλα που είχαν εκεί κοντά, όπου ξέπλεναν τα εργαλεία. Η βαρέλα μάλλον, όπως φάνηκε αργότερα, δεν είχε ξεπλυθεί καλά όταν ξαναγέμισε με νερό. Ο Αγάς ήπιε πολύ νερό, διψασμένος καθώς ήταν. Το απόγευμα τον πήραμε μαζί μας στο χωράφι. Εκεί διαπιστώσαμε ότι τα ούρα του ήταν κόκκινα. Πήραμε αμέσως κατατρομαγμένοι τηλέφωνο τον κτηνίατρο. Ακούσαμε με μεγάλη μας στενοχώρια ότι ο Αγάς μας δεν έχει σωτηρία.

 Εκείνο το ίδιο βράδυ αποχαιρετήσαμε για πάντα τον Αγά μας.

 Αγά, δε θα σε ξεχάσω ποτέ!

 ___________

* βάρκα

 Ο Σωτήρης Διασινός είναι μαθητής της Α΄1 Γυμνασίου

Η εικονογράφηση είναι της μαθήτριας Σωτηρίας Ζουρούδη, μαθήτριας της Α΄1 Γυμνασίου

Η εικονογράφηση είναι της ιδίας

Μια φορά κι έναν καιρό σ΄ ένα δάσος μακρινό υπήρχε ένα παλάτι μαγικό που εκεί ζούσε ο βασιλιάς Κώτσος με την γυναικά του την Κλαιρ. Είχαν δυο πανέμορφες κόρες την Κατερίν και την Ελευθερίν.

Ζούσαν όλοι ευτυχισμένοι στο βασίλειο τους. Η Κατρίν και η Ελευθερίν έπαιζαν κάθε μέρα στα λιβάδια του βασιλείου τους. Με τ΄ αλόγα τους πήγαιναν βόλτα και το βράδυ έπαιζαν με τα παιχνίδια τους στα δωμάτια τους.

Όμως κάποια κακιά μάγισσα ζήλεψε την ευτυχισμένη οικογένεια και άρχισε να σκέφτεται πώς θα μπορούσε να τους κάνει κακό. Σκέφτηκε, λοιπόν, να τους κάνει λυπημένους. Έτσι το βασίλειο έπεσε σε βαθιά μελαγχολία• όλοι ήταν λυπημένοι ακόμα και τα αλόγα, η γάτα, τα γουρούνια και ο μάγειρας. Όλοι. Τι μεγάλη στεναχώρια ήταν αυτή! Ο βασιλιάς έπρεπε να βρει μια λύση. Δεν μπορούσαν να είναι λυπημένοι και ειδικά η Κατρίν, η ξανθομαλλούσα, που έπρεπε να πάει σχολείο. Δεν μπορούσε η μικρή πριγκίπισσα να πάει στο σχολείο έτσι λυπημένη που ήταν. Έπρεπε, λοιπόν, κάτι να σκεφτεί….

Σκεφτόταν, σκεφτόταν, σκεφτόταν και τελικά ναι!…βρήκε την λύση! Σκέφτηκε να πει σ΄ όλον τον κόσμο πως όποιος κάνει την οικογένειά του ξανά ευτυχισμένη θα του δώσει πάρα πολλά λεφτά. Φώναξε τότε τον βοηθό του και του είπε:

- Βγάλε ανακοίνωση πως, όποιος κάνει τους ανθρώπους στο βασίλειό μου να γελάσουν, θα του δώσω ένα άλλο βασίλειο σαν το δικό μου.

Άρχισαν λοιπόν να έρχονται διάφοροι από όλα τα μέρη του κόσμου, για να δοκιμάσουν, αλλά τίποτα.

Ούτε ένα τόσο δα μικρό γελάκι δεν έβγαλαν τα χείλη τους. Ο βασιλιάς απογοητευμένος σκέφτηκε ότι τώρα πια θα πρέπει να στείλει την ξανθομαλλούσα πριγκίπισσα στο σχολείο για να μάθει γράμματα κι ας ήταν λυπημένη. Άλλα εκεί που κοίταζε σκεφτικός τον ουρανό, να σου, δυο σύννεφα που έμοιαζαν με κλόουν, αστεία, μα πάρα πολύ αστεία.

Κάποτε τα σύννεφα άρχισαν τον καβγά. Έναν καβγά τρικούβερτο. Κυνηγούσαν το ένα τ΄ άλλο, ένα κυνηγητό χαμός! Έτρεχαν πέρα δώθε να πιάσει το ένα τ΄ άλλο. Τι ιδρώτας ήταν αυτός!…και τότε άρχισε να βρέχει! Ίδρωναν τα σύννεφα κι έβρεχε… τι αστείο που ήταν! Αφού το δυνατό σύννεφο-κλόουν πρόλαβε κι έπιασε το αδύνατο σύννεφο-κλόουν, σταμάτησε και η βροχή. Αλλά να σου ξαφνικά άρχισαν πάλι τον καβγά και «μπαμ» και «μπουμ» μπουνιές – κλωτσιές και τότε άρχισε να βροντά. Εκείνη τη στιγμή η ξανθομαλλούσα πριγκίπισσα γέλασε με την καρδιά της και μαζί μ’ αυτήν όλο το βασίλειο. Πιάνει το δυνατό σύννεφο και δίνει μια κουτουλιά στο αδύνατο «μπαμ!» και ο αδύνατος έβγαλε ένα μεγάλο καρούμπαλο• γέλια η πριγκίπισσα!

Από τη στιγμή εκείνη όλοι ήταν ευτυχισμένοι. Και η μικρή πριγκίπισσα πήγαινε στο σχολείο κάθε μέρα. Δεν φοβόταν τίποτα, ούτε την βροχή ούτε την αστραπή. Ήταν γενναία και δυνατή.

Η Κατερίνα Μοσκιού είναι μαθήτρια της Α΄2 Γυμνασίου

Η εικονογράφηση είναι της ιδίας