Ένα αθλητικό γεγονός στο οποίο έλαβα μέρος

Το περασμένο Σάββατο στο Παγκρήτιο Στάδιο Ηρακλείου πραγματοποιήθηκαν αγώνες στίβου στους οποίους θα έπαιρνα μέρος!

Ήμουν πολύ ενθουσιασμένη αλλά και υπερβολικά αγχωμένη, επειδή θα έπαιρνα μέρος σε αγώνες ταχύτητας των χιλίων μέτρων, στους οποίους ποτέ άλλοτε δεν είχα πάρει μέρος. Συνήθως αγωνιζόμουν σε αγώνες των εκατό μέτρων. Έπρεπε να θυμάμαι πολλές τεχνικές για να τρέξω πιο γρήγορα ή για να με βοηθήσουν σε διάφορες καταστάσεις κατά τη διάρκεια του αγώνα, όπως: για να φύγω γρήγορα και εκρηκτικά από τον βατήρα, έπρεπε να σηκώσω στην αρχή λίγο τα γόνατα, ώστε να με ωθήσουν να σηκωθώ γρήγορα και ψηλά ή, όταν αρχίζω να κουράζομαι, να μην πατάω ολόκληρο το πέλμα στο έδαφος για να μη σπαταλάω άσκοπα ενέργεια κ.ά. Σκεφτόμουν ότι ίσως αποτύχω και οι κόποι μου να μην με δικαιώσουν. Έδιωξα τις αρνητικές σκέψεις από το μυαλό μου, ώστε να μη μου «ρίξουν» την ψυχολογία.

Η στιγμή έφτασε! Ήταν η ώρα να διαγωνιστώ. Ο προπονητής μου με εμψύχωνε και μου έδωσε κάποιες έξυπνες συμβουλές. Ύστερα μπήκα στο στάδιο, στον τρίτο διάδρομο και περίμενα τον αφέτη να μας πει: «Λάβετε θέσεις». Αφού πρώτα ευχήθηκα στους συναγωνιστές μου «καλή επιτυχία», ακούστηκε η φωνή του αφέτη να πάρουμε θέση στον βατήρα. Έτσι κι έγινε. Μετά από λίγο ο αφέτης είπε «Έτοιμοι» και πυροβόλησε στον αέρα.

Αμέσως ξεκινήσαμε να τρέχουμε. Ήδη είχα ακολουθήσει την τεχνική με την οποία θα έφευγα γρήγορα από τον βατήρα. Αρχικά ήμουν τέταρτη. Ύστερα από τον πρώτο γύρο, αφού είχα παρατηρήσει καλά τους συναγωνιστές μου και είχα διακρίνει τι τεχνικές χρησιμοποιούσαν, άρχισα να athlitismos4αυξάνω ταχύτητα, κι έτσι βρέθηκα στην τρίτη θέση. Είχα αρχίσει να κουράζομαι, αλλά δεν τα παρατούσα. Είχα βάλει στοίχημα με τον εαυτό μου. Στα τελευταία διακόσια μέτρα όμως το άγχος και η κούραση θα με νικούσε. Ο προπονητής μου και η οικογένειά μου με υποστήριζαν από την κερκίδα. Δεν ήθελα να τους απογοητεύσω. Παρόλ’ αυτά όμως, άρχισα να χάνω έδαφος και από τρίτη βρέθηκα στην πέμπτη θέση. Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ. Ποια τεχνική έπρεπε να ακολουθήσω τώρα, ποια συμβουλή; Έτσι, αποφάσισα να τρέξω με τον δικό μου τρόπο, με την ψυχή μου, χωρίς να νοιάζομαι για τεχνικές. Με κουράγιο και με την ενέργεια που μου είχε απομείνει στα τελευταία εκατό μέτρα άρχισα να αυξάνω όλο και πιο πολύ την ταχύτητά του, ώσπου στα είκοσι μέτρα πια ήμουν δεύτερη. Δεν μπορούσα να το πιστέψω! Έτσι συνέχισα μέχρι τον τερματισμό.

Είχα τερματίσει δεύτερη! Δεν μπορούσα να το συνειδητοποιήσω! Πριν διαγωνιστώ πίστευα ότι το μέγιστο που θα μπορούσα να πετύχω ήταν να τερματίσω πέμπτη. Έκανα ατομικό ρεκόρ στο χιλιάρι και βγήκα δεύτερη σε παγκρήτιους αγώνες.

Ήμουν πολύ ευτυχισμένη. Ένιωθα ότι οι κόποι μου είχαν δικαιωθεί. Είχα κάνει περήφανους την οικογένειά μου και κυρίως τον προπονητή μου που πίστεψε σε μένα. Αυτή τη μέρα δεν θα την ξεχάσω ποτέ.

Κωνσταντίνα Τοχταμή Α3

Σχολιάστε

Top