Κοντά στη θάλασσα να μείνεις,
χωρίς τιμόνι να κρατάς·
με τον καιρό που σε ορίζει,
μπροστά μόνο μπορείς να πας.
Αν στο κατάστρωμα ανέβεις
και τις στιγμές απολαμβάνεις,
δεν θα αχολογάς·
μα αν το βήμα δεν το κάνεις,
γύρνα στο χώμα της στεριάς.
Κι ένα μονάχα θα σου πω:
Όλοι μας έχουμε το δέντρο
σαν Θεό.
Βαθιές οι ρίζες του, πανί
όμως αν το ακολουθήσεις,
σε ρίχνει πιο βαθιά στη γη.
Το ξέρω πως κατηφορούμε,
ούτε μπορώ να το αρνηθώ·
μα συνεχώς μπροστά κοιτάζω,
δίχως ελπίδα, δίχως καημό.
